Afsar | محسن چاوشی | افسار

آسمان را ابر فراگرفت و دنيا سرد شد

گفته بودم بی تو می میرم ولی این بار ، نه

گفته بودی عاشقم هستی ولی انگار ، نه

هـــرچه گویی دوستت دارم به جز تکرار نیست

خو نمی گیرم به این تکرار طوطیوار ، نه

تا که پا بندت شَوَم از خویش می رانی مرا

دوست دارم همدمت باشم ولی سر بار ، نه

قصد رفتن کرده ای تا باز هـم گویم بمان

بار دیگر می کنم خواهش ولی اصرار ، نه

گه مرا پس می زنی ، گه باز پیشم می کشی

آنچه دستت داده ام نامش دل است افسار ، نه

آسمان را ابر فراگرفت و دنيا سرد شد

آسمان را ابر فراگرفت

دنيا سرد شد

من چگونه زير خاك و سنگ در درون قبر دلخوش باشم ؟

می روی اما خودت هم خوب می دانی عزیز

می کنی گاهی فراموشم ولی انکار ، نه

سخت می گیری به من با اینهمه از دست تو

می شوم دلگیر شاید نازنین، بیزار نه

گه مرا پس می زنی ، گه باز پیشم می کشی

آنچه دستت داده ام نامش دل است افسار ، نه

داد و بيداد ، من تك و تنها ماندم

من تك و تنها ماندم

مگر قيامت فرا رسد تا بارِ ديگر كنار يكديگر بنشينيم