Sohrab Sepehri

سهراب سپهری در سال هزار و نهصد و بیست و هشت میلادی در کاشان به دنیا آمد. او شاعر، نویسنده و نقاش ایرانی بود. سهراب از مهم‌ترین شاعران معاصر ایران است. و شعرهایش به زبان‌های بسیاری ترجمه شده‌ اند. او را «شاعر طبیعت» لقب داده‌اند.

سال‌های کودکی سپهری در کاشان گذشت. پدر و مادرش هر دو اهل هنر بودند. سهراب دههٔ اول و دوم زندگی خود را با علم و هنر به‌ سر کرد. دههٔ سوم زندگی‌اش را به تجربه‌اندوزی و سفر و دههٔ چهارم را بیشتر در سفرهای دراز گذراند. در این دوره بود که بارها و بارها به‌ اروپا، آمریکا و بسیاری از کشورهای شرقی سفر کرد.

زبان شعری سهراب در برخی اشعارش ساده و بی‌آلایش و در برخی دیگر آمیخته با مضامین و مفاهیم عرفانی و فلسفی است. اشعار سهراب همراه با نمادهایی است که محصول سفرها و آشنایی او با آیین‌های بودایی، برهمایی، اندیشه‌های کریشنا مورتی، شاعر معروف معاصر هندی، و نیز اندیشهٔ عرفای بزرگ ایرانی و اسلامی است.

سهراب با ادبیات اروپایی نیز آشنایی داشت و ترجمه‌هایی هم از او باقی مانده است.

سپهری با همهٔ شاعران بزرگ ایران در ایام خود دوستی داشت.‌ و با این حال، استقلال خود را حفظ می‌کرد. در هیچ‌یک از صفحات زندگی او نمونه‌ای از تنش و بحران دیده نمی شود. راه او راه هنر بود و در این راه سکوت را بر هر چیزی ترجیح می‌داد. سپهری آثار خود را در فضایی آرام و در ساکن‌ترین و بی‌جنجال‌ترین حالت به‌دست چاپ سپرد. او انقلاب سال هزار و نهصد و هفتاد و نه ایران را به چشم دید. شاید یکی از دلایل انزواطلبی سپهری در پیچ‌وخم نوسانات تاریخی زمانش نهفته باشد.

انتشار دو شعر بلند «صدای پای آب» و «مسافر» و مجموعه‌شعر «حجم سبز» از افتخارات این شاعر بلندآوازه است.

یکی از جذاب‌ترین ویژگی های شعر سهراب سپهری ایجاد تصویرهای زیبا و دلنشین است، به گونه‌ای که می توان اشعار او را تابلویی نقاشی شده از طبیعت دانست. سپهری از جهت اندیشه، شیفتهٔ نوعی عرفان خاص خودش است که می‌توان آن را عرفان طبیعی نامید. سهراب میان طبیعت و ماورای طبیعت در نوسان بود. او دیدی انسانی به طبیعت و دیدی طبیعی به انسان داشت.

سپهری همواره در شعرهای خود روح را به ماده و ماده را به روح تبدیل می‌کند. او در دل طبیعت به سیاحت می‌پردازد، و سرانجام در درون آن به مرحلهٔ کشف و شهود می‌رسد.

سهراب به فرهنگ مشرق‌زمین علاقه خاصی داشت. و سفرهایی به هندوستان، پاکستان، افغانستان، ژاپن و چین داشت. مدتی در ژاپن زندگی کرد، و هنر حکاکی روی چوب را در آنجا یاد گرفت. همچنین به شعر کهن سایر زبان‌ها علاقه داشت. از این رو ترجمه‌هایی از شعرهای کهن چینی و ژاپنی انجام داد.

سپهری در نقاشی از دستاوردهای زیبایی شناختی شرق و غرب بهره‌مند شده بود، که تأثیر آن در آثارش جلوه گر بودند. در آثار نقاشی اش دیدگاه نو و متفاوتی داشت. نقاشی سپهری هرچه پیش رفته، کمتر به وسیلهٔ کنترل مستقیم قلم مو پدید آمده. و در آثار آخرش می بینیم که بیشتر با ابزارهای غیرسنتی نقاشی کرده است. او رکورددار بالاترین قیمت نقاشی مدرن ایرانی در حراج تهران است.

سهراب سپهری در سال هزار و نهصد و هشتاد میلادی بر اثر سرطان خون در تهران درگذشت.

روی سنگ قبر سهراب بخشی از یکی از اشعار او حک شده است:

به سراغ من اگر می‌آیید

نرم و آهسته بیایید

مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من