Schaken - 2

Ja, goedenavond Silvia leuk om je weer te ontmoeten op Skype voor een podcast gesprek over het laatste onderwerp van ons dat ging over schaken en wij willen dat graag nog eens een keer voortzetten en ik wil toch heel graag maar van je weten welke dingen beleef je zo in de schaakclub waar je hebt gespeeld, want je hebt in twee verschillende landen geschaakt, en ik wil ook maar eens graag vertellen hoe het bij ons in de schaakclub zo'n clubavond ging.

Ja, ik heb zelfs in drie verschillende landen gespeeld, en in Nederland heb ik bij een aantal clubs gespeeld, eerst altijd tijdens mijn jeugdjaren in het dorp van mijn ouders en later op twee andere verenigingen tijdens mijn studiejaren en nog heel eventjes toen ik wat verhuisd was erna, en daarna heb ik een keer een half jaar in Boedapest op een schaakvereniging meegespeeld wat ook erg leuk was want daar speelden goede spelers mee, die landelijk in Hongarije erg hoog geclassificeerd waren, en ik heb ook in Engeland aan een schaakvereniging meegedaan, wat ik altijd heel grappig vond omdat dat meer het landelijke leven, een beeld gaf, omdat het allemaal hele kleine verenigingen waren.

Want dat is ook een onderwerp, want ik heb in een hele kleine schaakclub gezeten, dat was de schaakclub Bayer Uerdingen in Krefeld, en we hadden maar dertig clubleden in de club.

Oh, nou dat vind ik niet zo heel erg klein.

Nou ja, we waren allemaal volwassenen, we hadden geen jeugdafdeling in de club, en ik was de enige vrouw in die schaakclub.

Was je gelijk goed genoeg om ook af en toe een partij te winnen ?

Ehm, nou er waren een beetje groepjes in de club, zo van de betere speelden met de betere, en de slechtere speelden met de slechtere, en ik had zo mijn vaste schaakpartners, en die waren zo ongeveer van mijn eigen speelsterkte.

Je speelde niet een competitie?

Je speelde gewoon zomaar van tegen wie je wilde spelen, of was er een ingedeeld rooster van ‘Deze avond speel je tegen die meneer, en de volgende avond speel je tegen die meneer', om een echte ranglijst vast te stellen.

Nou, de gewone clubavonden dat was gewoon vrij spelen, iedereen kon met diegene spelen waarmee die wilde spelen, maar we hadden één keer per jaar een clubkampioenschap, en daar werd natuurlijk uitgeloot tegen wie je moest spelen, en de punten die werden dan ook gebruikt voor de clubranglijst.

En we hadden, iedereen van ons had een cijfer, dus een DWZ-cijfer, dat is het Duitse Elo-systeem zeg maar, en daarvan kon je dan de speelsterkte bepalen voor de clubranglijst, en ik zat tamelijk in de ondergroep van de clubranglijst.

Ja, maar dat is niet erg.

Nee, natuurlijk niet.

Want ik heb altijd gespeeld op clubs waar elke clubavond ingedeeld wordt, dus je kwam op de clubavond aan, en dan legde je kaartje van, met jouw naam neer, en dan werd er een kwartier na aankomst werd er ingedeeld tegen wie je moet spelen, en dat was dan altijd voor een interne, interne kampioenschappen.

En dan waren er ook teamwedstrijden waar je met acht mensen van jouw club naar een andere vereniging ging, of een andere vereniging kwam bij jou, en dan moest je proberen zo goed mogelijk te spelen om dan de, het volgende jaar een niveau hoger te spelen of toch hetzelfde niveau te blijven en niet te degraderen, dus dat was altijd wel leuk om de andere clubs een keer te bezoeken.

Ja, dat is een liga.

Je speelde in een liga en dan was je met een team naar een andere club gegaan.

Ja, dat heette de bondswedstrijden heette dat.

In Nederland.

Ja, de bondswedstrijden, want je was dan, elke regio had een eigen schaakbond, en dan was dat zo ingedeeld dat de schaakclubs die niet al te ver uit elkaar liggen, elkaar ontmoetten in wedstrijden, en de echt goede spelers die deden dan aan de landelijke wedstrijden, de landelijke teamwedstrijden, mee, maar dat was altijd op zaterdag.

Dan ging ik wel eens kijken want ik deed nooit mee want ik was niet goed genoeg, maar dan ging ik wel eens kijken bij het eerste team, die dan op een zaterdag moest spelen en dat was dan wel leuk om daar te gaan kijken.

Je wilde ook eigenlijk ook graag vertellen over jouw ervaringen met een simultaanwedstrijd, Silvia.

Ja, ik vind het heel bijzonder dat sommige schakers zo goed kunnen spelen dat ze tegen twintig of meer personen tegelijkertijd kunnen spelen en dan bijna alle wedstrijden winnen.

Dan is er vaak één persoon die misschien wint van de simultaangever, of er is één persoon die wint en nog iemand die remise speelt. Maar ik heb zelf een keer tegen Kasparov gespeeld, een oud-wereldkampioen, en dat is een hele happening. Want dat was toen in Rotterdam, en d'r waren dus een aantal hele sterke simultaangevers uigenodigd, en je kon je van te voren inschrijven, en ik had het geluk dat ik tegen Kasparov mocht spelen, dus dan zit je aan jouw bord, en heel veel mensen komen kijken want die vinden het allemaal wel leuk, en dan loopt de simultaangever loopt rond, en zodra hij aan jouw bord komt moet je zetten, dus je hebt precies zoveel tijd als hij nodig heeft om één rondje te maken. Maar je staat toch wel een beetje onder druk, want je denkt van ‘oeh, hij is al op de helft van zijn ronde dus ik moet een beetje snel mijn beslissing gaan maken. ' Ja, ik heb zelf ook één keer aan een simultaanwedstrijd deelgenomen in Krefeld, maar ik kan me niet meer herinneren wie de sterke schaker was, tegen wie we moesten spelen. Maar het trok heel erg veel publiek. Dat was in een groot winkelcentrum en iedereen mocht daar langs komen kijken dus het was ook niet voor een beperkte toeschouwers, maar iedereen die toevallig langskwam kon die happening bekijken en het was toch een fijn gevoel om daar maar eens zo in de grote ronde met anderen medeschaakspelers dan tegen een grootmeester te spelen.

Ja, ja, want ik vind het erg interessant hoeveel beter die echte goede schakers zijn, ze zien echt heel erg veel sneller een aantal dingen en ze hebben echt heel veel meer kennis.

Dus het is toch grappig hoe ze dan van meer dan twintig personen zo een 95 procent score kunnen halen.

Als ik me nog herinner van dat simultaanspel dan had ie, ik dacht dat dat hij bij twintig deelnemers dat er twee remises zijn gevallen, en dat was een enorme prestatie van een gewone schaker zeg maar tegen die twee remises te behalen.

Ja, de mensen de weten te winnen, of een remise weten te behalen die worden altijd zeer hoog geacht van, ‘Goh, goh, je hebt goed je best gedaan'.

Dus…

Ja, dus dat was, en ik heb ook nog in hobbygroepen later geschaakt, daarna dat ik uit de schaakclub ben weggegaan heb ik nog in een senioren groep van mannen rond de zeventig – tachtig heb ik nog meegespeeld, om een beetje hobby schaak te spelen.

Heb je ook ooit tegen ook andere vrouwen gespeeld of was je altijd de enige vrouw ?

Bijna nooit, ik heb eigenlijk in mijn club nooit tegen vrouwen gespeeld, ook in de liga competitie tegen andere clubs nooit tegen vrouwen gespeeld, ook in de open toernooien die ik meegespeeld heb van de eigen stad heb ik nooit tegen vrouwen gespeeld.

Alleen heb ik één enkele, in vier jaar schaaktijd heb ik één enkel vrouwen toernooi meegespeeld, met vijf vrouwen waar elke vrouw vrouw tegen elke vrouw moest spelen.

Oh ja, want ik vraag me altijd af van, het is een beetje gek dat er zo weinig vrouwen schaken, want het is niks fysieks, dus het is, er is eigenlijk geen reden dat vrouwen niet wat meer schaken.

Ja, het is natuurlijk een intellectuele wedstrijd en sommige vrouwen houden daar niet van om zich met andere mensen te meten op intellectueel gebied.

Dat kan zijn dat dat dat meer aantrekkelijk is voor mannen, maar ik vond het altijd heel leuk en spannend om daar aan het schaakbord te zitten, en te kijken nou wie gaat het winnen eigenlijk.

Ja.

Nou, Silvia dan willen we maar deze podcast maar voor vandaag beëindigen.

En ik bedank je hartelijk voor dit gesprek over schaken.

Ok, misschien kunnen we ooit nog eens een keer een potje spelen, en dan tot de volgende keer Fasulye.

Ja, graag tot de volgende keer, dag.