#009: Τέχνη του παγωτού και εκπαίδευση, το camping, δανεισμός ενός χαρακτηριστικού μου, σοβαρότητα.

(Ήχοι πόλης κοντά σε πάρκο)

Μαλάκα με παιδεύεις...

Λοιπόν...

Με την παρέα μου αποφασίσαμε να κάνουμε ένα μπαρ.

Το ακίνητο αυτό μου το είχανε αναθέσει για να το μεσιτεύσω αρχικά αλλά μας άρεσε τόσο πολύ και τελικά κατέληξε να γίνει το μπαρ μας.

Ένας από τους φίλους και μετέπειτα συνεργάτες, ο Μάνος, είναι πάρα πολύ καλός μάγειρας και αποφασίσαμε όλοι μαζί λοιπόν,

όλη αυτή η παρέα, να κάνουμε και μία πιτσαρία.

Έτσι κάναμε ταξίδι στην Ιταλία για να δούμε πώς πουλάνε την πίτσα στην Ιταλία, πώς είναι το take away εκεί,

για να «κλέψουμε» ιδέες.

Εκεί λοιπόν μία βδομάδα γυρνώντας στη Ρώμη τρώγοντας πίτσες και παγωτά, θυμήθηκα την παλιά μου τέχνη,

που την εξασκούσα 25 χρόνια πριν...

η τέχνη του παγωτού.

Το παγωτό είναι αγάπη μεγάλη. Είναι...

Θεωρώ ότι αν κάτι το κάνεις με αγάπη το κάνεις και καλά.

Έτσι λοιπόν ξύπνησε αυτή η ιδέα ξανά. Γύρισα στη Θεσσαλονίκη, γυρίσαμε Θεσσαλονίκη, κάναμε την πιτσαρία.

Αυτό είχε καρφωθεί μέσα μου ότι όλη αυτή η ιστορία «κτηματομεσιτικά-μπαρ-πιτσαρία» στο παγωτό θα κατέληγε με κάποιον τρόπο, όπως και έγινε.

Έτσι πριν από 3-4 χρόνια έκανα τη δική μου gelateria, εγώ είμαι ο gelat-ιέρης, δουλεύω τώρα με το βοηθό μου.

Παράγω παγωτό αποκλειστικά από πρωτογενή υλικά. Θεωρώ ότι έτσι γίνεται το σωστό παγωτό.

Λόγω του ότι η τεχνολογία έχει μπει μέσα στα τρόφιμα και σε όλη αυτή την αλυσίδα,

πλέον όλα είναι έτοιμα και παρασκευάζονται με εύκολους τρόπους.

Εγώ δεν ακολούθησα αυτό το δρόμο. Εγώ κάνω το παγωτό όπως νομίζω ότι πρέπει να είναι.

Ελάτε να το δοκιμάσετε, να δείτε τι ωραία που το κάνω.

Ένα 5%, ίσως 10% του κόσμου, αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι διαφορετικό από το άλλο.

Θέλω να πώ ότι: Αν κάποιος είναι η μαμά με το παιδί που κάνει βόλτα στο δρόμο και το παιδάκι θέλει ένα παγωτό

το πιο πιθανό είναι να το πάρει από το περίπτερο ή από το πρώτο ζαχαροπλαστείο που θα βρει μπροστά του.

Αυτό το οποίο κάνω εγώ με τους πελάτες μου είναι κουβεντιάζω πάρα πολύ, τους εξηγώ γιατί αυτό το παγωτό είναι διαφορετικό από τα άλλα

και σιγά-σιγά νομίζω ότι τους πείθω, δηλαδή το μαγαζί μου αποκτά χρόνο με το χρόνο και φανατικούς οπαδούς.

Έχει πλέον το κοινό του. Αυτό γίνεται με πολλή προσπάθεια όμως.

Και πολλή όρεξη για κουβέντα.

Και εγώ προσπαθώ και τους κάνω «σεμινάρια» καθημερινά προσπαθώντας να τους δώσω να καταλάβουν τη διαφορετικότητα του δικού μου προϊόντος.

Το '92, το '92, πριν από 26 χρόνια,

βρέθηκα για κάποιους προσωπικούς, οικογενειακούς λόγους και υπό πίεση στο εξωτερικό.

Εκεί γνώρισα μια οικογένεια Ιταλών όπου εργάστηκα για αυτούς.

Σε μία gelateria.

Η οικογένεια Arbia. Είναι τρεις γενιές παγωτατζήδες

και κατέχουν το παγωτό πολύ καλά.

Κάπως τα' φερε η ζωή και βρέθηκα εκεί. Με το γιό ήμουν πολύ φίλος. Κάποια στιγμή ψάχνοντας να δω τι θα κάνω και τα λοιπά

μου είπε έλα στο μαγαζί μας, στο εργαστήριό μας.

Ήμουν 22-23 χρονών.

Τότε ήθελα να είμαι στο σαλόνι ή στο παράθυρο, να σεβρίρω παγωτό στον κόσμο και να περνάω ωραία.

Το προφίλ του παγωτατζή είναι πολύ ωραίο, είναι αρκετά επικοινωνιακό.

Γνωρίζεις κόσμο, κορίτσια, μιλάς, έχει πλάκα.

Αυτός όμως με έχωσε στο εργαστήριο και τότε δε μου άρεσε καθόλου ότι με έχωσε στο εργαστήριο

γιατί στο εργαστήριο ήμουνα μόνος μαζί με έναν Ιταλό ακόμα, μαθητευόμενο

και εκεί έμαθα την τέχνη του παγωτού χωρίς να το καταλάβω.

Δεν καταλάβαινα τι μάθαινα μάλλον.

Όταν τελείωσε η σεζόν εκεί, τα πήγαμε περίφημα. Μου είπε ο διευθυντής της gelateriaς ότι

- αφού πήρα τον τελευταίο μου μισθό και θα ερχόμουν στη Θεσσαλονίκη, θα επαναπατριζόμουνα - μου είπε ότι:

«Κοίταξε, έχεις μάθει κάτι που - ποιός ξέρει πώς τα φέρνει η ζωή - μπορεί κάποια στιγμή να το χρησιμοποιήσεις.

Γέλασα, δε του' δωσα πολλή σημασία.

Τις συνταγές τις είχα και τις έχω κρατημένες από τότε.

Έτσι λοιπόν

μετά την διαδρομή του «μπαρ-πιτσαρία-Ρώμη-παγωτό»,

επειδή είχαν περάσει αρκετά χρόνια και έχουν αλλάξει κάποιες τεχνικές - οι βάσεις όχι, αλλά οι τεχνικές ναι -

αποφάσισα να «φρεσκάρω» τις γνώσεις μου και έτσι πήγα στη Bologna, στο Gelato University

για να κάνω κάποια σεμινάρια και να δω πως παρασκευάζεται το προϊόν αυτό σήμερα.

Εκεί σου δίνουν μία βεβαίωση, ένα πτυχίο τύπου.

Γιατί στην Ιταλία δε μπορείς να ανοίξεις gelateria αν δεν έχεις καταρτιστεί ως gelat-ιέρης.

Στην Ελλάδα δεν ισχύει το ίδιο.

Η δεύτερη μεγάλη αγάπη είναι το camping. Και πλέον είναι αγάπη όχι μόνο δική μου αλλά και της οικογένειάς μου.

Από τότε που γεννήθηκαν τα παιδιά οι διακοπές οι οποίες ξέρουν είναι camping. Ό,τι αυτό σημαίνει.

Δηλαδή από ελεύθερο, με αντίσκηνο, με τροχόσπιτο, με υπνόσακο, με... με όλους τους τρόπους.

Θεωρώ ότι οι διακοπές,

οι κανονικές διακοπές, είναι αυτές.

Χωρίς να αποστρέφομαι την πολυτέλεια και το καλό ξενοδοχείο.

Όχι, δεν έχω τέτοια προβλήματα σε καμία περίπτωση.

Αλλά αυτό που με εκφράζει περισσότερο είναι το camping.

Αυτό που προσφέρει σε αντίθεση με όλα τ' άλλα είναι ελευθερία.

Το να ξυπνάς το πρωί με την ανατολή συνήθως

γιατί αρχίζει η ζέστη

και το πρώτο πράγμα που κάνεις ανοίγοντας τα μάτια είναι να κάνεις βουτιά στη θάλασσα μαζί με τα παιδιά σου και τη γυναίκα σου

είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Είναι ανεκτίμητο.

Αυτό είναι το κανονικό μας, είναι η κανονικότητά μας.

Δηλαδή όπως αν ήσουν σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου θα πήγαινες στην τουαλέτα

να πλυθείς, να κατουρήσεις, όλα αυτά γίνονται με την πρώτη βουτιά στη θάλασσα.

Έτσι ανοίγει το μάτι στο camping.

Και στη συνέχεια κάνουμε ότι κάνουν όλοι οι άνθρωποι. Τρώμε το πρωινό μας,

κάνουμε λίγο χαβαλέ, διαβάζουμε κανένα βιβλίο και συνεχίζουμε τα μπάνια μας.

Βέβαια το camping δε γίνεται μόνο στη θάλασσα.

Γιατί το ίδιο πράγμα μπορείς να το κάνεις και στο βουνό.

Όπως το ίδιο πράγμα μπορείς να το κάνεις ακόμα ακόμα και στα χιόνια.

Μας φέρνει πιο κοντά στη φύση αναμφίβολα γιατί είσαι ξυπόλητος στην άμμο, στο βότσαλο, στο χορτάρι.

Και μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια μας με την έννοια ότι εκεί διαπιστώνει κανείς την πραγματική του ανάγκη.

Τι πραγματικά χρειάζεσαι το διαπιστώνεις κάνοντας camping.

Δεν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι φτιαγμένοι για camping και άλλοι που δεν είναι. Όλοι είναι. Όλοι είναι για όλα.

Αυτοί οι οποίοι αποστρέφονται το camping είναι επειδή δε το συνήθισαν να το κάνουν.

Δεν υπάρχει περίπτωση να πάρεις ένα παιδάκι του νηπιαγωγείου

ανεξαρτήτου κοινωνικού υποβάθρου και τα λοιπά

να το πας δίπλα σε ένα ποταμάκι

για να κατασκηνώσει με τους γονείς του και τους φίλους του και να μη του αρέσει.

Το ίδιο παιδί όταν θα γίνει 17 χρονών και δεν έχει πατήσει ποτέ ξυπόλητο στο βοτσαλάκι, πιθανότατα θα το αποστρέφεται.

Είμαι περίεργος να δω τι γράφεις, αλήθεια σου λέω... Τι γράψαμε... Πες, πες...

Αν δάνειζα ένα χαρακτηριστικό του χαρακτήρα μου σε κάποιον,

θα διάλεγα έναν τεμπέλη, οκνηρό τύπο

για να του δώσω την - πώς να το πω - την αεικινικότητά μου.

Αεικινικότητα; Δεν υπάρχει ρε 'συ, μαλακία. Αεικινησία, ναι!

Την αεικινησία μου.

Δηλαδή αυτό το οποίο θα με σκότωνε θα ήταν να μην κάνω τίποτα.

Είμαι διαρκώς σε ένα τρέξιμο από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Και όταν δεν έχω αντικείμενο να τρέξω πάλι τρέχω. Αυτό θα του χάριζα.

Την αεικινησία μου θα τους έδινα!

Δεν υπάρχει σωστή ηλικία να σοβαρευτείς. Δεν υπάρχει σωστή ηλικία και δεν πρέπει να σοβαρευτείς ποτέ.

Μέχρι τα βαθειά γεράματα. Μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο που θα έχεις ανοιχτά τα μάτια σου. Δε πρέπει να σοβαρευτείς ποτέ.

Γιατί να σοβαρευτείς;

Γιατί; Επειδή «πρέπει»; Επειδή...

«Πρέπει» να κάνεις καριέρα; «Πρέπει» να κάνεις οικογένεια; «Πρέπει» να γίνεις σωστός πατέρας;

Όχι. Μπορείς να είσαι σωστός πατέρας ασόβαρος.

Εγώ δεν είμαι σοβαρός πατέρας και θεωρώ ότι είμαι σωστός, ναι.

Κάνω λάθη πολλά αλλά σε γενικές γραμμές καλά τα πάω.

Είμαι ασόβαρος. Πρέπει να ρωτήσεις και την κόρη μου να σου πει. Τις κόρες μου μάλλον.

Ιδιαίτερα τη μικρή, θα γελούσε με αυτή την ερώτηση.

Όχι, δε πρέπει να σοβαρευτείς ποτέ και για τίποτα.

Χωρίς να είσαι γελοίος ούτε και σοβαροφανής.

Η ζωή είναι ένα ταξίδι.

Ένα ταξίδι και πρέπει να το περάσουμε ωραία, όμορφα.

Για αυτό δε πρέπει να σοβαρευτούμε ποτέ.

Και όσο πιο χαλαρά παίρνεις τα πράγματα, τόσο πιο όμορφη γίνεται η ζωή σου τελικά.

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να δίνω αξία σε μικρά πράγματα. Όλοι το παθαίνουμε αυτό.

Αλλά δεν αξίζει τον κόπο, όχι, για τίποτα.

Τώρα είναι, να, αυτό που κάνουμε εδώ.

Στο παρκάκι, κάτω από ένα δέντρο.

Λέμε πέντε κουβέντες και... ε, ωραία περνάμε.

Δε θέλω να φανεί εγωιστικό, δε θέλω να φανεί εγωιστικό. Σα να περνάω εγώ από την άλλη, αλλά...

Αν ήθελα να φωνάξω κάτι στον κόσμο, να τώρα εδώ γύρω μας έχει 500 ανθρώπους... «Ξυπνήστε».

Να ξυπνήσουμε όλοι. Να βγούμε από αυτή τη γυάλα που έχουμε μπει, που μας έχουν βάλει,

από αυτό το σύστημα το οποίο είναι δυτικό, είναι καπιταλιστικό.

Δε το παίζω κομμουνιστής, δε το παίζω τίποτα απ' όλα αυτά, αλλά αυτό:

Ας ξυπνήσουμε. Να δούμε την ουσία. Η ουσία είναι στα μικρά, καθημερινά, ωραία πράγματα. Και άσχημα.

Αλλά, ξέρεις τι; Γιατί σου το είπα... Ότι «Τι; Εσύ ξύπνησες ρε φίλε και μας λες εμάς να ξυπνήσουμε;»

Δεν είναι ο χαρακτήρας μου αυτός, ίσως το διασκευάσουμε.

Δεν είναι... δηλαδή «Ας ξυπνήσουμε», αυτό θα ήθελα να πω. Όλοι μαζί.

«Ας ξυπνήσουμε».