Αττική - Εκδρομή στην καλοκαιρινή Ραφήνα!

Λιακάδα, δυνατό βοριαδάκι που το λες και πρώιμο μελτέμι,

με ταξιδεύουν μίλια ναυτικά μακριά στο πέλαγο.

Αφορμή ένα μέρος συνάντησης και αποχωρισμού.

Ενα μέρος προσμονής, χαράς,

και μικρής λύπης.

Ενα λιμάνι.

Δεν είναι μακριά,

28 μόλις χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης.

Από τη Μεσογείων,

είναι μια ευθεία και ακολουθώντας τις πινακίδες

βρίσκομαι στο δεύτερο λιμάνι της Αθήνας.

Οδηγώ έναν κύβο με ρόδες, που με πάει όπου θέλω οικολογικά και οικονομικά,

διότι είναι εξοπλισμένος με κινητήρα που λειτουργεί και με φυσικό αέριο.

Δεν ρυπαίνει το περιβάλλον και του χαρίζει μεγάλη αυτονομία.

Εχω έρθει αρκετές φορές ως εδώ, αλλά πάντα η επίσκεψη ήταν διεκπεραιωτική.

Για να πάρω κάποιο πλοίο και να φύγω.

Ε, αυτή την φορά είπα να μείνω.

Στο λιμάνι έχει κίνηση.

Τα έχει τα μποφόρ της η Ραφήνα.

Μπαίνω στη ζωή της πόλης.

Η πρωινή βόλτα έχει το γούστο της.

Η κίνηση είναι διαφορετική από εκείνη που θα διαμορφωθεί αργότερα.

Η πλατεία της Ραφήνας μοιάζει με εξέδρα.

Ψηλά, με το λιμάνι από κάτω και το Αιγαίο στον ορίζοντα,

είναι σαν να σου λέει, πάρε φόρα και βούτα.

Για έναν καφέ, πριν από τον πρώτο καφέ της παραλίας,

είναι ωραία να έρχεσαι εδώ στην πλατεία της Ραφήνας

που έχει διάφορα μαγαζιά.

Από την πλατεία σε μικρή απόσταση είναι το έμβλημα της πόλης.

Το εκκλησάκι του Αϊ Νικόλα.

Ανάμεσα σε δύο γαλάζια.

Σαν άγρυπνος ναύτης σκοπιάς

στέκει για τα πλοία.

Πίσω στην πόλη.

Πιάνω τον μικρό δρόμο της Ελευθερίου Βενιζέλου και στον αριθμό 30, ανάμεσα σε πολυκατοικίες,

στέκει ένα περιποιημένο χαμόσπιτο με κεραμοσκεπή,

με γαλαζωπά παραθυρόφυλλα και φροντισμένη αυλή.

Μασάζ σε βασιλικό.

Τι ωραία.

Ανοίγω την πόρτα και περνώ στη νεότερη ιστορία της Ραφήνας,

που κάποτε λεγόταν Νέα Τρίγλια.

Μετά την Μικρασιατική καταστροφή,

πρόσφυγες από την Τρίγλια της Βιθυνίας κοντά στην Προύσσα,

ήρθαν με καράβια του σωτήρα τους Φίλιππου Καβουνίδη

και εγκαταστάθηκαν εδώ, γιατί το ανάγλυφο της τοποθεσίας θύμιζε τη χαμένη πατρίδα.

Μια τετραμελής οικογένεια

στέγασε ελπίδες, χαρές και ζωή.

Στο σιδερένιο κρεβάτι χωρούσαν τέσσερα κορμιά.

Ο ήλιος είναι ψηλά.

Αν και φυσάει πολύ, κάνει ζέστη.

Σε έναν δρόμο συναντιέται η αρχαία ιστορία και το σήμερα της πόλης.

Ο Αραφήν

ήταν ένας από τους 100 ήρωες της Αθήνας.

Και ο Κλεισθένης για να τον τιμήσει, έδωσε το όνομά του σε αυτόν εδώ τον δήμο.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο και αναζητώ αμμουδιά.

Κατευθύνομαι νότια και σε περίπου 1.700 μέτρα από το λιμάνι,

φτάνω πίσω από κάτι αρμυρίκια.

Ακριβώς μπροστά τους,

απλώνεται η παραλία Μαρίκες.

Τα κύματα ξεκινούν από μέσα, υποδηλώνοντας το αβαθές της θάλασσας.

Φυσάει πολύ.

Θέλω να βουτήξω.

Υπήρχαν όμως άλλοι πιο τολμηροί.

Από την παραλία ξεκινούν διάφορα μονοπάτια

που οδηγούν σε άλλες κρυφές παραλίες.

Βρίσκω καταφύγιο στη φωτισμένη καντίνα.

Ακούω τον αχό των κυμάτων

και τον γιατρό με τα άσπρα γένια να μου λέει ότι επί Κατοχής οι Γερμανοί είχαν ρίξει τσιμέντο στην ακροθαλασσιά

για να μπορούν να πιάνουν τα αποβατικά τους.

Μπάνιο μπορεί να μην έκανα,

αλλά ξέφυγα.

Να πας ως την Ραφήνα

και αν δεν βουτήξεις στη ρετσίνα, για να παραφράσω και το λαϊκό άσμα,

βούτα στην πόλη.

Στα ουζερί,

στην ιστορία της, στις θάλασσές της.

Δεν θα χάσεις.

Εγώ στο μεταξύ καταστρώνω την επόμενη απόδραση. Θα τα πούμε σύντομα.