9. Μονομαχία τα μεσάνυχτα (2)

«Εντεκάμισι», ψιθύρισε κάποια στιγμή ο Ρον. «Ώρα να πηγαίνουμε...»

Όσο πιο αθόρυβα μπορούσαν, φόρεσαν κι οι δυο τις μακριές ρόμπες τους, πήραν τα μαγικά ραβδιά τους και βγήκαν απ' την κρεβατοκάμαρα, κατέβηκαν τη σκάλα και μπήκαν στην αίθουσα αναψυχής του Γκρίφιντορ. Τα λίγα κάρβουνα που ήταν ακόμη αναμμένα στο τζάκι, μεταμόρφωναν τις πολυθρόνες και τα χαμηλά τραπέζια σε σκοτεινούς όγκους. Τα δυο παιδιά προχώρησαν προς το πορτρέτο της χοντρής κυρίας που έκρυβε το άνοιγμα της εξόδου, όταν μια φωνή ακούστηκε ξαφνικά πίσω τους.

«Δεν πιστεύω να ετοιμάζεσαι να κάνεις μια τόσο μεγάλη ανοησία, Χάρι», είπε η φωνή, που ήταν κοριτσίστικη.

Μια λάμπα άναψε και στο φως της είδαν την Ερμιόνη, τυλιγμένη σε μια ροζ ρόμπα και με θυμωμένη έκφραση στο πρόσωπό της.

«Εσύ!» φώναξε αγριεμένος ο Ρον. «Πήγαινε αμέσως στο κρεβάτι σου!»

«Παραλίγο να το πω στον αδελφό σου!» του απάντησε κοφτά η Ερμιόνη. «Ο Πέρσι είναι επιμελητής... μπορεί να σταματήσει αυτή τη μεγάλη βλακεία...»

Ο Χάρι δυσκολευόταν να πιστέψει πως κάποιος μπορούσε να γίνει τόσο ενοχλητικός, όσο αυτό το κορίτσι μπροστά τους.

«'Ελα, πάμε», είπε στον Ρον, καθώς έσπρωχνε στην άκρη το πορτρέτο και περνούσε το σκοτεινό άνοιγμα. Ο Ρον τον ακολούθησε.

Η Ερμιόνη, όμως, ήταν αποφασισμένη να μην υποχωρήσει εύκολα. Βιαστικά, πέρασε κι αυτή το άνοιγμα πίσω από τον Ρον, μαλώνοντας τους σαν θυμωμένη κότα.

«Μα δε σας νοιάζει καθόλου για το Γκρίφιντορ; Μόνο για τους εαυτούς σας νοιαζόσαστε; Εγώ, πάντως, δε θέλω να κερδίσει το Σλίθεριν το φετινό πρωτάθλημα. Κι αυτό ακριβώς θα γίνει, αν χάσετε όλους τους βαθμούς που κέρδισα απ' την καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ, επειδή ήξερα απέξω τα πάντα για τα αντίστροφα μάγια!...»

«Φύγε από δω!»

«Πολύ καλά. Εγώ σας προειδοποίησα. Κι εσύ, Χάρι Πότερ, να θυμάσαι τα λόγια μου, όταν αύριο θα είσαι στο τρένο για το σπίτι σου και...»

Η φράση της, όμως, έμεινε στη μέση, καθώς η Ερμιόνη γύρισε προς το πορτρέτο της χοντρής κυρίας και το βρήκε ξαφνικά, άδειο. Η χοντρή κυρία είχε φύγει για μια νυχτερινή επίσκεψη κι η Ερμιόνη βρισκόταν τώρα κλειδωμένη έξω από τον πύργο του Γκρίφιντορ.

«Τι θα κάνω τώρα;» φώναξε τρομαγμένη.

«Δικό σου πρόβλημα», αποκρίθηκε αδιάφορα ο Ρον. «Εμείς πρέπει να πηγαίνουμε, γιατί θ' αργήσουμε».

Τα δυο αγόρια άρχισαν αμέσως ν' απομακρύνονται. Προτού όμως φτάσουν στο τέλος του διαδρόμου, η Ερμιόνη τους πρόλαβε.

«Θα 'ρθω μαζί σας!» τους είπε.

«Αποκλείεται!»

«Νομίζετε πως θα περιμένω εδώ, ολομόναχη, για να με πιάσει ο Φιλτς; Αν βρει και τους τρεις μας, θα του πω την αλήθεια, πως δηλαδή προσπαθούσα να σας σταματήσω, κι εσείς θα με υποστηρίξετε...»

«Μωρέ μπράβο θράσος!» είπε ο Ρον.

«Σκάστε κι οι δυο!» ψιθύρισε ο Χάρι. «Κάτι άκουσα...» Αυτό το «κάτι» ακουγόταν σαν σύρσιμο.

«Η κυρία Νόρις», ψιθύρισε ο Ρον, κοιτάζοντας γύρω του στο μισοσκόταδο.

Δεν ήταν όμως η γάτα του Φιλτς, αλλά ο Νέβιλ. Κοιμόταν κουλουριασμένος στο πάτωμα, αλλά είχε ξυπνήσει απ' τις φωνές τους.

«Ευτυχώς που με βρήκατε!» τους είπε. «Ώρες είμαι εδώ... Δεν μπορούσα να θυμηθώ το καινούριο σύνθημα για να κάνω τη χοντρή κυρία να παραμερίσει...»

«Μη μιλάς τόσο δυνατά, Νέβιλ! Το καινούριο σύνθημα είναι "Μουσούδα γουρουνιού", αλλά δε θα σ' ωφελήσει σε τίποτα, γιατί η χοντρή κυρία έφυγε απ' το κάδρο της».

«Πώς πάει το χέρι σου;» τον ρώτησε ο Χάρι.

«Σαν καινούριο! Η κυρία Πόμφρι το διόρθωσε σ' ένα λεπτό».

«Ωραία, ωραία... Λοιπόν, Νέβιλ, εμείς πρέπει να πάμε κάπου. Θα σε δούμε αργότερα...»

«Μη μ' αφήνετε εδώ μόνο μου!» φώναξε ο Νέβιλ, ενώ πεταγόταν όρθιος. «Φοβάμαι να μείνω άλλο, γιατί ο Ματωμένος Βαρόνος πέρασε κιόλας από δω δυο φορές».

Ο Ρον κοίταξε το ρολόι του κι έριξε μια θυμωμένη ματιά στην Ερμιόνη και στον Νέβιλ.

«Αν κάποιος απ' τους δυο σας γίνει η αιτία να μας πιάσουν», τους είπε απειλητικά, «θα μάθω αυτή την κατάρα που μας έλεγε χθες ο καθηγητής Κούιρελ και θα τη χρησιμοποιήσω εναντίον σας!»

Η Ερμιόνη άνοιξε το στόμα της, ίσως για να πει στον Ρον ποια ήταν αυτή η κατάρα. Ο Χάρι, όμως, της ψιθύρισε επιτακτικά να σωπάσει κι έκανε σ' όλους νόημα να προχωρήσουν.

Όσο πιο αθόρυβα μπορούσαν, άρχισαν να διασχίζουν ατελείωτους διαδρόμους, που φωτίζονταν μονάχα απ' το φως του φεγγαριού όπως έμπαινε απ' τα ψηλά παράθυρα. Ο Χάρι περίμενε να συναντήσουν τον Φιλτς ή την κυρία Νόρις σε κάθε γωνιά, αλλά στάθηκαν τυχεροί... Τέλος, αφού ανέβηκαν μια στριφτή σκάλα, έτρεξαν στις μύτες των ποδιών τους προς την αίθουσα των τροπαίων...

Ο Μαλφόι κι ο Κράμπε δεν είχαν έρθει ακόμη. Οι κρυστάλλινες βιτρίνες με τα χρυσά κι ασημένια τρόπαια, τους δίσκους, τις πλακέτες, τα βάζα και τ' άλλα αντικείμενα, γυάλιζαν στο φως του φεγγαριού. Τα τρία παιδιά στάθηκαν με την πλάτη τους στον ένα τοίχο, παρακολουθώντας ταυτόχρονα και τις δυο πόρτες της αίθουσας. Ο Χάρι, μάλιστα, έβγαλε και το μαγικό ραβδί του, για να είναι έτοιμος, αν ο Μαλφόι παρουσιαζόταν ξαφνικά μπροστά του κι άρχιζε αμέσως την επίθεση. Τα λεπτά συνέχισαν να περνούν.

«Άργησε. Ίσως να φοβήθηκε», του ψιθύρισε ο Ρον.

Ένας ξαφνικός θόρυβος στο διπλανό δωμάτιο τους έκανε όλους ν' αναπηδήσουν... Ο Χάρι μόλις είχε σηκώσει το μαγικό ραβδί του, όταν άκουσαν κάποιον να μιλά και δεν ήταν ο Μαλφόι!

«Μύρισε παντού, χρυσή μου. Μπορεί να κρύβονται σε κάποια γωνιά...»

Ήταν ο Φιλτς και μιλούσε στην κυρία Νόρις. Τρομοκρατημένος, ο Χάρι έκανε νόημα στους άλλους να τον ακολουθήσουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Γλίστρησαν όλοι μαζί προς την πόρτα εκείνη που τους οδηγούσε πιο μακριά απ' τη φωνή του επιστάτη. Ο Νέβιλ, που ήταν ο τελευταίος, μόλις είχε καταφέρει να γλιστρήσει απ' την πόρτα και να την κλείσει πίσω του, όταν άκουσαν τον Φιλτς να μπαίνει στην αίθουσα των τροπαίων.

«Κάπου εδώ θα πρέπει να είναι», τον άκουσαν να λέει. «Ασφαλώς θα κρύβονται...»

«Από δω», ψιθύρισε ο Χάρι κι όλοι μαζί άρχισαν να διασχίζουν μια γαλαρία γεμάτη πανοπλίες.

Πίσω τους άκουγαν τον Φιλτς να πλησιάζει. Ο Νέβιλ έχασε τότε την ψυχραιμία του, άρχισε να τρέχει, έπεσε πάνω στον Ρον και τον έριξε σε μια απ' τις πανοπλίες, που έπεσε κι αυτή κάτω μαζί τους.

Ο θόρυβος από σιδηρικά και φωνές ήταν αρκετός για να ξυπνήσει ολόκληρο το κάστρο.

«Τρέξτε!» φώναξε ο Χάρι και τα τέσσερα παιδιά άρχισαν να διασχίζουν τρέχοντας τη γαλαρία, χωρίς να κοιτάζουν πίσω τους, για να δουν αν ο επιστάτης τα ακολουθούσε...

Ένας διάδρομος φάνηκε μπροστά τους, μετά ένας άλλος και συνέχισαν να τρέχουν, με τον Χάρι μπροστά, χωρίς να έχουν ιδέα για το πού βρίσκονταν, ή για το πού πήγαιναν. Παραμέρισαν μια ταπετσαρία, διέσχισαν άλλον ένα διάδρομο και βρέθηκαν ξαφνικά στην αίθουσα όπου γίνονταν τα μαθήματα για τα φίλτρα και που όλοι ήξεραν πως βρισκόταν πολύ μακριά απ' την αίθουσα με τα τρόπαια.

«Νομίζω πως του ξεφύγαμε», είπε λαχανιασμένος ο Χάρι, ακουμπώντας στον παγωμένο τοίχο και σκουπίζοντας το μέτωπό του. Ο Νέβιλ ήταν διπλωμένος στα δύο κι έβηχε δυνατά.

«Σας... το... είπα!» ψιθύρισε με προσπάθεια η Ερμιόνη, σφίγγοντας με τις παλάμες τα πονεμένα πλευρά της. «Σας... το... είπα!»

«Πρέπει να ξαναγυρίσουμε στο Γκρίφιντορ», είπε ο Ρον. «Κι όσο γίνεται πιο γρήγορα!»

«Ο Μαλφόι σου έστησε παγίδα», είπε η Ερμιόνη στον Χάρι. «Το κατάλαβες τώρα; Ποτέ δεν είχε σκοπό να 'ρθει να μονομαχήσει μαζί σου... Όσο για τον Φιλις, ήξερε πως κάποιος θα πήγαινε στην αίθουσα με τα τρόπαια... κι αυτό πάει να πει πως ο Μαλφόι τον ειδοποίησε...»

Ο Χάρι σκέφτηκε πως η Ερμιόνη είχε πιθανότατα δίκιο, αλλά αποφάσισε να μην της το πει.

«Πάμε καλύτερα;» ψιθύρισε.

Φαίνεται όμως πως δεν ήταν γραφτό τους να ξεμπερδέψουν εύκολα. Δεν είχαν προχωρήσει πιο πολύ από καμιά δεκαριά μέτρα, όταν μια πόρτα άνοιξε μπροστά τους. Ο Πιβς βγήκε έξω και, βλέποντάς τους, σταμάτησε ενθουσιασμένος.

«Α, τα πουλάκια μου!» φώναξε.

«Πιο σιγά, Πιβς!» παρακάλεσε ο Ρον. «Αν μας πιάσουν, θα μας αποβάλουν».

Ο Πιβς, όμως, γέλασε σαρκαστικά.

«Τα καημένα τα πρωτάκια μου!» φώναξε κατόπιν. «Πού γυρίζατε τέτοια ώρα;»

«Μη φωνάζεις, Πιβς, σε παρακαλώ...»

«Πρέπει να το πω στον Φιλτς», συνέχισε εκείνος, με μια υποκριτικά αγαθή έκφραση. «Για το δικό σας το καλό, βέβαια...»

«Φύγε απ' τη μέση!» είπε νευριασμένος ο Ρον και τον έσπρωξε απότομα.

Αυτό, όμως, ήταν μεγάλο λάθος.

«Μαθητές έξω απ' τα κρεβάτια τους!» φώναξε ο Πιβς, όσο πιο δυνατά μπορούσε. «Μαθητές έξω απ' τα κρεβάτια τους, στο διάδρομο κοντά στην τάξη των φίλτρων!»

Τα τέσσερα παιδιά άρχισαν να τρέχουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Έφτασαν στο τέλος του διαδρόμου και σταμάτησαν μπροστά σε μια πόρτα· μια πόρτα κλειδωμένη.

«Την πάθαμε!» είπε ο Ρον, καθώς οι άλλοι έπαιζαν μάταια το χερούλι. «Αυτό θα είναι το τέλος μας!»

Πίσω τους ακούγονταν καθαρά βήματα, καθώς ο Φιλτς έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε προς το σημείο απ' όπου ο Πιβς φώναζε ακόμη.

«Κάντε μου χώρο!» είπε αποφασιστικά η Ερμιόνη κι άρπαξε το μαγικό ραβδί του Χάρι απ' το χέρι του. Μετά χτύπησε με την άκρη του την κλειδαριά κι είπε: «Αλοχομόρα».

Η κλειδαριά έκανε αμέσως κλικ, η πόρτα άνοιξε, τα παιδιά πέρασαν μέσα, την έκλεισαν βιαστικά και μετά κόλλησαν τ' αφτιά τους επάνω της, για ν' ακούσουν τι γινόταν απ' την άλλη πλευρά.

«Προς τα πού πήγαν, Πιβς;» άκουσαν τη φωνή του Φιλτς. «Πες μου γρήγορα».

«Μόνο αν μου πεις "σε παρακαλώ"...»

«Άσε τις χαζομάρες, Πιβς, γιατί θα θυμώσω. Τώρα πες μου! Προς τα πού πήγαν;»

«Δε θα πω τίποτα, αν δεν ακούσω πρώτα το "σε παρακαλώ"», επέμεινε ο Πιβς, με την ενοχλητική και στριγκή φωνή του.

«Καλά, λοιπόν. Παρακαλώ!»

«Σ' την έσκασα! Χα, χα, χα!» γέλασε τότε ο Πιβς και τα τέσσερα παιδιά τον άκουσαν ν' απομακρύνεται, ενώ ο Φιλτς έβραζε από μανία.

«Νομίζει πως αυτή η πόρτα είναι κλειδωμένη», ψιθύρισε ο Χάρι. «Θαρρώ πως τη γλιτώσαμε... Άσε με ήσυχο, Νέβιλ!» ψιθύρισε κατόπιν, γιατί μερικές στιγμές πριν ο Νέβιλ τραβούσε επίμονα την άκρη απ' το μανίκι του. «Τι τρέχει λοιπόν;»

Ταυτόχρονα ο Χάρι γύρισε πίσω κι είδε αμέσως τι έτρεχε. Την πρώτη στιγμή ήταν σίγουρος πως έβλεπε κάποιον τρομερό εφιάλτη και πως σύντομα θα ξυπνούσε... Γιατί αυτό πια ήταν υπερβολικά πολύ... μετά απ' όλα όσα τους είχαν συμβεί ως εκείνη τη στιγμή!

Δε βρίσκονταν σε κάποια αίθουσα, όπως είχε αρχικά νομίσει, αλλά σ' έναν άλλο διάδρομο — στον απαγορευμένο διάδρομο του τρίτου πατώματος! Και τώρα όλοι ήξεραν γιατί ήταν απαγορευμένος.

Τα βλέμματά τους ήταν στηλωμένα στην άγρια φάτσα ενός τερατόμορφου σκύλου, ενός σκύλου τόσο μεγάλου, που γέμιζε σχεδόν ολόκληρο το χώρο απ' το πάτωμα ως το ταβάνι. Αυτός ο σκύλος είχε τρία κεφάλια, δηλαδή τρία ζευγάρια τρελά μάτια, τρεις μύτες, που μύριζαν προς το μέρος τους, και τρία στόματα, γεμάτα τεράστια κιτρινωπά δόντια και σάλια.

Ο φρικτός σκύλος στεκόταν εντελώς ακίνητος, με τα έξι μάτια του στηλωμένα επάνω τους. Ο Χάρι ήξερε πως ο μόνος λόγος που ήταν ακόμη ζωντανοί, ήταν επειδή η ξαφνική εμφάνισή τους τον είχε παραξενέψει. Γρήγορα, όμως, θα συνερχόταν και τότε...

Ο Χάρι άπλωσε το χέρι του προς το πόμολο της πόρτας. Γιατί ανάμεσα στο σίγουρο θάνατο και τον Φιλτς, προτιμούσε τον Φιλτς!

Η πόρτα άνοιξε αθόρυβα. Πέρασαν όλοι απ' την άλλη πλευρά και την έκλεισαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Κατόπιν άρχισαν να τρέχουν, σχεδόν να πετούν — τόσο γρήγορα πήγαιναν προς τη μεριά του διαδρόμου απ' όπου είχαν έρθει. Ο Φιλτς πρέπει να τους έψαχνε τώρα αλλού, γιατί δε φαινόταν πουθενά. Ο επιστάτης, όμως, δεν τους ένοιαζε πια. Το μόνο που ήθελαν, ήταν ν' απομακρυνθούν όσο πιο πολύ μπορούσαν απ' τον τερατόμορφο σκύλο. Συνέχισαν λοιπόν να τρέχουν, ώσπου έφτασαν μπροστά στο πορτρέτο της χοντρής κυρίας, στον έβδομο όροφο.

«Πού πήγατε;» τους ρώτησε αμέσως εκείνη, κοιτάζοντας τα κατακόκκινα και ιδρωμένα τους πρόσωπα.

«Να μη σε νοιάζει! Μουσούδα γουρουνιού, μουσούδα γουρουνιού!» φώναξε λαχανιασμένος ο Χάρι και το πορτρέτο παραμέρισε, αφήνοντας να φανεί το άνοιγμα πίσω του. Τα τέσσερα παιδιά το πέρασαν βιαστικά, μπήκαν στην αίθουσα αναψυχής κι έπεσαν εξαντλημένα στις πολυθρόνες.

Πέρασε αρκετή ώρα προτού κάποιος μιλήσει. Ο Νέβιλ, μάλιστα, έμοιαζε ότι δε θα ξαναμιλούσε ποτέ.

«Τι νομίζουν πως κάνουν, κρατώντας ένα τέτοιο τέρας κλειδωμένο σ' ένα σχολείο;» είπε τέλος ο Ρον.

Στο μεταξύ, όμως, η Ερμιόνη είχε ξαναβρεί το κουράγιο και τη διάθεση της για γκρίνια.

«Κανείς σας δε χρησιμοποιεί τα μάτια του!» τους μάλωσε περιφρονητικά. «Κανείς σας δεν είδε πού στεκόταν αυτός ο σκύλος;»

«Στο πάτωμα, πού αλλού;» αποκρίθηκε ο Χάρι. «Εξάλλου, εγώ προσωπικά, δεν κοιτούσα τα πόδια, αλλά τα τρία του κεφάλια!»

«Όχι, όχι στο πάτωμα!» φώναξε η Ερμιόνη. «Επάνω στην πόρτα μιας καταπακτής στεκόταν!... Κι είναι ολοφάνερο πως κάτι φυλάει...»

Κατόπιν πετάχτηκε όρθια κι άρχισε να ρίχνει γύρω της θυμωμένες ματιές.

«Ελπίζω να ντρέπεστε για τα χάλια σας!» τους είπε. «Θα μπορούσαμε να είχαμε όλοι σκοτωθεί... ή, ακόμα χειρότερα, να μας είχαν αποβάλει! Και τώρα, αν δεν έχετε αντίρρηση, εγώ θα πάω στο κρεβάτι μου!»

Ο Ρον την κοίταζε με το στόμα ανοιχτό. «Όχι, καμιά αντίρρηση!» αποκρίθηκε ειρωνικά. «Αν θυμάσαι, δε σε πήραμε μαζί μας με το ζόρι!»

Η Ερμιόνη όμως δεν τον άκουσε, γιατί είχε κιόλας αρχίσει ν' απομακρύνεται. Όσο για τον Χάρι, τα τελευταία λόγια της είχαν γίνει η αφορμή για καινούριες σκέψεις.

Λίγο αργότερα, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, σκεφτόταν: Ο σκύλος φύλαγε κάτι, δε χωρούσε αμφιβολία γι' αυτό... Κι ο Χάγκριντ είχε πει πως, εκτός απ' την τράπεζα Γκρίνγκοτς, το ίδιο το «Χόγκουαρτς» ήταν το πιο σίγουρο μέρος για να φυλάξεις κάτι...

Το πιο πιθανό λοιπόν ήταν πως, εντελώς τυχαία, ο Χάρι είχε ανακαλύψει το μέρος όπου ήταν κρυμμένο το τυλιγμένο σε βρόμικο πανί δέμα το οποίο ο Χάγκριντ είχε πάρει απ' το χρηματοκιβώτιο 713...