Ĉapitro 3.1

Bob: Diable!

Kio okazas? Vi aspektas kiel spionoj. Ĉu mi povas sidi kun vi? Linda: Saluton, Bob.

Tom: Bonan tagon, Bob.

Bob: Bonan tagon, Linda.

Bonan tagon, Tom. Pardonu, ke mi ne salutis vin tuj. Linda: Ne gravas.

Nun vi salutis, kaj ni pardonas vin. Bob: Ĉu vi permesas, ke mi sidu ĉe via tablo?

Linda: Kompreneble, vi sidu kun ni.

Bob: Mi tamen ne volas esti maldiskreta.

Eble Tom parolas pri amo kaj preferas esti sola kun vi. Tom: Mi ne parolis pri amo.

Linda: Li nur diris, ke mi estas la plej bela virino en la tuta mondo.

Bob: Li pravas.

Tio ne estas amdeklaro, tio estas simpla fakto. Tom: Prave.

Simpla fakto. Bob: Nu, certe, Linda estas tre bela, sed ne tio gravas nun.

Linda: Ne gravas, ĉu?

Ne gravas, ke mi estas bela, ĉu? Jen bela deklaro! Bob: Pardonu min.

Mi volas diri, ke io estas pli grava.