Þyrnirós

Þyrnirós.

Einu sinni fyrir ævalöngu bjuggu konungur og drottning í ríki sínu. Þau áttu þá ósk heitasta að eignast barn og loks þegar þeim fæddist lítil dóttir var því ákaflega fagnað um allt konungsríkið. „Við skulum efna til dýrðlegrar veislu“ mælti konungurinn. „Já, og bjóða til okkar fólki hvaðanæva úr konungsríkinu“ bætti drottningin við. Þau létu ekki sitja við orðin tóm og létu nú boð út ganga meðal vina og vandamanna nær og fjær.

Meðal boðsgesta voru sjö álfkonur sem vissu lengra nefi sínu. Allir veislugestirnir gáfu litlu konungsdótturinni dýrindis gjafir. Einkum gáfu þó álfkonurnar henni það sem best var þá kosið í heimi hér.

Hin fyrsta gaf henni fegurð, önnur visku, þriðja góðvild, fjórða gleði, fimmta auðlegð og sjötta álfkonan gaf henni ríkulega tónlistargáfu í vöggugjöf.

Í sama mund og sjöunda álfkonan bjóst til að leggja sitt af mörkum var drepið þungt högg á hallardyrnar. Inn gekk álfkona nokkur sem ekki hafði verið boðið til veislunnar og bjó í innstu myrkviðum skógarins.

„Jæja, svo að þið höfðuð hugsað ykkur að útskúfa mér úr veislunni. En ég kom samt með svolitla gjöf handa konungsdótturinni.“ Hún benti með löngum fingri á litlu prinsessuna. „Þegar þú verður sextán ára skaltu stinga þig í fingurinn á snælduteini og detta dauð niður.“

Að svo mæltu hvarf álfkonan illgjarna í svörtu skýi.

Konungur og drottning urðu miður sín af ótta og sorg.

En nú komst sjöunda álfkonan að með gjöf sína. „Óttist ekki yðar hátignir, “ sagði hún. „Að vísu mun dóttir ykkar stinga sig í fingurinn á sextánda afmælisdegi sínum. Því get ég ekki breytt. En hún mun ekki deyja heldur falla í fastan svefn og sofa í hundrað

ár. Þá mun göfugur konungssonur koma og vekja hana með kossi.“

Konungur og drottning óttuðust sífellt um dóttur sína og til þess að forðast hin illu álög, skipuðu þau sendiboða sínum að fara út á meðal fólks og leggja blátt bann við öllum snældum og spunarokkum.

„Héðan í frá má enginn hafa snældu- eða spunarokk á heimili sínu“ hrópaði sendimaðurinn hvar sem hann kom.

Konungsdóttirin óx og dafnaði og naut ríkulega hinna góðu gjafa álfkvennanna. Hún var hvers manns hugljúfi, góð, fögur og gáfuð og söng og dansaði svo að allir höfðu unun af.

En litla stúlkan var auk þess óþarflega hnýsin og daginn sem hún varð sextán ára datt henni í hug að litast um í turni nokkrum sem stóð að baki hallarinnar. Loks kom hún að dyrum efst uppi í turninum. Hún heyrði þá rokkhljóð inni fyrir, hafði aldrei heyrt slíkt og réð sér ekki fyrir forvitni. „Hvaða hljóð getur þetta verið? “ hugsaði hún. Hún opnaði dyrnar og kom inn í lítið herbergi þar sem gömul kona sat og spann. Stúlkan hafði aldrei fyrr séð rokk eða snældu og spurði gömlu konuna hvað hún væri að sýsla. „Ég er nú að spinna, barnið gott.“ „Má ég prófa? “ spurði konungsdóttirin. „Gerðu svo vel, væna mín“ svaraði gamla konan, sem reyndar var álfkonan illgjarna.

Og jafnskjótt og stúlkan settist við rokkinn og snerti á snældunni stakk hún sig í fingurinn.

Samstundis hneig hún út af og féll í fastasvefn.

Þegar konungur og drottning komust að því sem gerst hafði, minntust þau orða álfkonunnar forðum og urðu frávita af harmi.

En þá kom þeim einnig í hug orð sjöundu álfkonunnar. „Minnumst þess að dóttir okkar er ekki dáin heldur sefur hún“ sagði konungurinn, og það var hverju orði sannara. Konungsdóttirin var fegurri en nokkru sinni fyrr, þar sem hún hvíldi í rúmi sínu, rjóð í kinnum með varir eins og kirsuber. Hún var eins og hún hefði aðeins fengið sér blund, en hundrað ár eru lengi að líða.

Djúp hryggð gagntók allt konungsríkið, enginn hló eða söng framar. Börnin hættu leik sínum og hundarnir höfðu ekki geð í sér til að gelta. Allir söknuðu prinsessunnar fögru.

Dag nokkurn gekk konungur á fund sjöundu álfkonunnar. „Í guðs bænum hjálpaðu okkur, “ bað hann. „Þegar dóttir okkar vaknar að hundrað árum liðnum verðum við hin löngu dáin og þá verður hún ein og yfirgefin í höllinni.“

„Ég hef engin tök á að vekja hana, “ svaraði álfkonan góða, „en ég get reynt að finna önnur ráð.“

Álfkonan skundaði upp á hátt fjall og sveiflaði töfrasprota sínum. Í sama bili brá svo við að allt líf í konungsríkinu hneig í djúpan, dularfullan svefn.

Konungur og drottning, hirðmeyjar, hallarverðir og röskir riddarar. Allt steinsofnaði.

Og hið sama gerðu hestar og hundar, fuglar á trjágreinum og fiskar í tjörnum. Aftur sveiflaði álfkonan töfrasprota sínum. Og í einni svipan óx þyrnigerði umhverfis höllina. Þéttur skógur og svo hár, að menn sáu varla hæstu tinda hennar.

Og inni í þessum skógi svaf heilt konungsríki í hundrað löng ár.

Og árin liðu.

Loks bar svo við, að konungssonur nokkur átti leið um þessar slóðir og nam staðar í námunda við Álagaskóginn. Hann sá hallarturna gægjast upp úr gróðurþykkninu mikla. „Hvað leynist þarna fyrir handan hulið þyrnum og villirósum? spurði hann bónda nokkurn.

Bóndinn sagði þá konungssyninum söguna af Þyrnirós, prinsessu nokkurri sem fyrir ævalöngu hefði orðið fyrir álögum af völdum vondrar álfkonu.

„Segðu mér meira um þetta“ sagði konungssonurinn.

Bóndinn sagði honum allt sem hann vissi og það með að samkvæmt álögunum hefði konungsdóttirin átt að sofa í hundrað ár, hvorki meira né minna.

„Þessa konungsdóttur ætla ég sjálfum mér“ sagði konungssonurinn ungi og hann beið ekki boðanna. Álagaskógurinn var svo þéttur að konungssonurinn varð að höggva sér braut í gegnum hann, spöl fyrir spöl. Hann undraðist þó mest hvílík þögn ríkti í skóginum. Hann heyrði ekki svo mikið sem kvak í fugli.

Þegar konungssonurinn nálgaðist höllina voru þar fyrir trjástofnar svo gildir að hann megnaði ekki að höggva þá. Hann var að því kominn að örmagnast. En álfkonan góða, sú sjöunda, leyndist þar í runnunum og sveigði trén til hliðar, svo að hann komst greiðlega í gegn.

Konungssonurinn hélt nú inn í hallargarðinn, þar ríkti grafarþögn. Allt svaf ekki svo mikið sem minnsta skrjáf, maliketti eða músatíst rauf þessa undarlegu kyrrð.

Konungssonurinn tók á rás upp tröppurnar og þaðan langa vegu eftir hinum háu og víðu hallarsölum. Loks kom hann í herbergi nokkurt þar sem fyrir var fögur rekkja á miðju gólfi, þar lá prinsessan, hún Þyrnirós, og svaf.

Þegar konungssonurinn virti hana fyrir sér varð hann gagntekinn af ást til hennar. Hann kraup á kné, laut niður að andliti hennar og kyssti hana.

Og álögin voru úr sögunni. Í einni svipan vöknuðu allir í konungsríkinu. Konungsdóttirin opnaði augun og brosti við konungssyninum.

Konungur og drottning komu nú þjótandi til að sjá dóttur sína og fagna hinum frægna konungssyni.

Ekki leið á löngu áður en matsveinarnir skunduðu í eldhúsið og hófu að undirbúa brúðkaupsveisluna.

Brátt var ys og þys hvarvetna. Fiðlarar léku af list og prýði, hestar hneggjuðu, hundar gjömmuðu, flugur suðuðu og fuglar sungu.

Brúðkaup Þyrnirósar og konungssonarins fór síðan fram með kostum og kynjum og lifðu þau vel og lengi.