De kist - Hoofdstuk 2 – Leeuwarden

Hoofdstuk 2 – Leeuwarden

Een paar uur later arriveerde Wouter veilig in Friesland. In de stad Leeuwarden waren veel mensen. Er waren veel spannende dingen om te doen en zien. Maar Wouter had een missie. Hij wist precies waar hij naartoe moest.

Wouter stopte een taxi. Hij gaf de chauffeur een plaatselijk adres. Het lag in een verre buitenwijk van Leeuwarden. Ze werden het eens over de prijs. Na een tijdje kwam hij bij een groot huis aan.

Het huis zag er erg duur uit. De bewoner zorgde er goed voor. Het was waarschijnlijk iemand die rijk was. Er lag een hele grote tuin. Er liepen verschillende honden in rond. Het huis had zelfs een tennisbaan!

Wouter stond buiten. Hij bleef gewoon een tijdje naar het huis kijken. Toen klopte hij op de deur. Hij klopte weer en wachtte tot iemand antwoord gaf. ‘Hallo?' zei hij. Er kwam niemand. Er leek niemand thuis te zijn. De oude man keek om zich heen. Hij besloot te wachten.

Wouter haalde de foto van de kist uit zijn jasje. Hij bekeek hem goed en glimlachte. Hij deed de foto terug in zijn jasje. Hij wachtte nog even.

Wouter hoorde een auto aankomen. Zoals verwacht was het een dure auto. Er zat een vrouw in. Ze droeg een grote zonnebril. Ze zag Wouter niet. De vrouw drukte op een knop. De garagedeur ging open. De vrouw reed langzaam naar binnen. Ze zag Wouter nog steeds niet. De vrouw drukte weer op de knop. De garagedeur ging langzaam dicht. Wouter zou haar misschien mislopen!

‘Mevrouw, mevrouw! Wacht!' riep Wouter.

Ten slotte zag de vrouw Wouter. Ze stopte onmiddellijk. De garagedeur bleef open.

‘Ja? Wie bent u?' vroeg ze.

‘Kunnen we even praten?' vroeg Wouter.

De vrouw keek hem achterdochtig aan. Ze liep de garage uit. Uit de tuin kwam een butler. Hij keek de vrouw aan en zei: ‘Mevrouw Marijnen? Zal ik uw auto even wegzetten?'

‘Ja, Berend. Dank je wel.'

‘Mevrouw Loes Marijnen als ik het goed heb?' vroeg Wouter.

‘Ja, dat ben ik.' Loes keek Wouter goed aan.

‘Ik ben gekomen om met u te praten. Het is belangrijk.'

‘Belangrijk? Als het om werk gaat, kunt u beter naar mijn kantoor bellen..'

‘Nee. Geen werk,' antwoordde Wouter.

‘Wat kan het zijn?' vroeg Loes. Wouter lachte alleen maar. ‘Nou, wat het ook is, komt u maar met me mee. Komt u mee naar binnen?'

Wouter ging met de vrouw mee naar binnen. Het huis was erg groot. Het was echt enorm groot. Het was ook erg mooi. ‘Is dit allemaal van u?' vroeg Wouter.

‘Ja,' antwoordde ze. Ik ben professioneel ontwerper. Toen ik 19 was heb ik mijn eigen bedrijf opgestart.' Ze stopte en keek rond.

‘Wat zal ik zeggen? Ik heb succes gehad.'

‘Dat zie ik. Wauw! U heeft vast heel hard gewerkt.'

‘Ja. Ik heb erg hard gewerkt.' Ze begon weer te lopen. ‘Deze kant op, alstublieft.'

Wouter en Loes liepen een paar treden omhoog. Ze kwamen bij een grote deur. De deur was van hout en heel mooi. Het was een traditioneel ontwerp.

‘Is uw huis heel oud?' vroeg Wouter.

Loes glimlachte. ‘Nee, het is niet oud.' Maar het is volgens een traditioneel ontwerp gebouwd. Ik heb een heel traditionele smaak.'

Loes deed de deur open. Wouter keek verbaasd om zich heen. Het was een grote kamer. Het stond vol mooie, dure meubels. Het was ook netjes en schoon.

Al gauw kwam Berend, de butler. Hij bracht thee en koekjes.

‘Meneer …' zei Berend.

‘Zeg maar Wouter.'

‘Wouter, wat wil je drinken?'

‘Een kopje thee graag. Dank je wel.'

Loes deed haar jasje uit. Het was een erg warme dag. Berend sprak opnieuw tegen Wouter. ‘Mag ik je jasje?' Wouter deed zijn jasje uit. Hij gaf het aan de butler. Berend ging de kamer uit en kwam snel terug. Hij gaf Wouter een kopje hete thee. Toen liet hij Loes en Wouter alleen.

Loes en Wouter gingen zitten. Ze keken elkaar aan. ‘Welkom in mijn huis, Wouter. Mag ik vragen waarom je hier bent?'

Wouter dronk wat thee. Toen zette hij zijn kopje op tafel. ‘Ik wil een cijfer weten,' zei hij kalm. Net als David was Loes verbaasd.

‘Een cijfer?' vroeg ze.

‘Ja, een cijfer.'

‘Een specifiek cijfer?' vroeg Loes.

‘Ja. Het staat op iets wat jij hebt. Probeer het je alsjeblieft te herinneren.'

Loes dacht een tijdje na. Ze probeerde te begrijpen wat Wouter bedoelde. In tegenstelling tot David kon ze zich niets herinneren.

‘Ik weet niet wat je bedoelt. Misschien kun je uitleggen …'

Wouter keek om zich heen. Het tweede cijfer moet hier ergens zijn, dacht hij. Natuurlijk, de foto! Hij moest haar de foto laten zien!

‘Kan je butler misschien mijn jasje halen?' vroeg Wouter.

‘Natuurlijk,' antwoordde Loes.

Berend verliet de kamer. Enkele seconden later kwam hij terug met het jasje van Wouter. Wouter voelde in zijn jasje. Er zaten veel zakken in. Het was moeilijk om de foto te vinden. Het duurde even. Loes werd ongeduldig.

Eindelijk vond hij hem. ‘Hier is hij!' Wouter lachte. ‘Ik heb hem! Hier hebben we het cijfer voor nodig.'

Hij legde de foto van de kist op tafel. Loes pakte de foto. Ze keek er goed naar. Plotseling herinnerde ze zich iets!

‘Ik weet niet waarom … maar ik denk dat ik me iets herinner,' zei ze.

‘Denk goed na, Loes, denk goed na,' zei Wouter.

Loes ging staan. ‘Kom mee, Wouter,' zei ze. ‘Ik weet niet wie je bent of wat je wilt. Maar door jou moet ik ergens aan denken.'

Wouter glimlachte. Hij en Loes verlieten het huis. Ze gingen een klein gebouw in dat ernaast stond. De binnenkant van het gebouw was net een klein privémuseum. Er lagen veel tekeningen, schilderijen en andere waardevolle dingen.

Vlakbij een mooie tekening vond Loes een klein doosje. Ze maakte het open. Er lag een ketting in. De ketting was net als die van David. Hij was heel oud, maar Loes kon de ketting openen. Ze kon het cijfer aan de binnenkant nog lezen.

Loes gaf de ketting aan Wouter. Hij bekeek hem goed. ‘Oké. Meer heb ik niet nodig,' zei hij kalm.

‘Ik begrijp het nog steeds niet, Wouter. Wat wil je precies? De kist herinnerde me aan de ketting. Maar ik weet niet waarom. Jij wel? Is dat belangrijk?'

Wouter stopte. ‘Ik moet nu gaan, Loes. Vraag alsjeblieft niets meer.' Hij gaf haar een brief. Toen stopte Wouter en zei: ‘Onthoud het cijfer. En lees dit. Dan begrijp je meer.'

Wouter draaide zich om en verliet het huis van Loes. Toen hij vertrok, riep hij: ‘Ik ga naar Amsterdam! Tot gauw, Loes!'

Loes zei niets terug. Ze kon het niet. Ze had geen idee waarom Wouter was gekomen. Ze keek naar de brief. Het leek allemaal heel vreemd, maar toch op één of andere manier belangrijk. Ze wilde liever alles vergeten. Maar de oude man mocht van haar zijn plezier hebben. Langzaam opende ze de brief.

Hoofdstuk 2 Overzicht

Samenvatting

Wouter reist naar Leeuwarden. Hij bezoekt een vrouw die Loes heet. Zij woont in een enorm huis. Wouter vertelt Loes over de kist. Hij vraagt haar om zich een cijfer te herinneren. Plotseling herinnert ze zich iets. Ze laat Wouter een oude ketting zien. Er staat een cijfer in. Loes heeft veel vragen. Wouter beantwoordt ze niet. Hij geeft Loes een brief en vertrekt naar Amsterdam. Loes begint de brief te lezen.