Alladín

Aladdín og töfralampinn.

Einu sinni fyrir ævalöngu, átti heima í borg nokkurri drengur að nafni Aladdín.

Hann var barn að aldri þegar faðir hans dó og móðir hans vann baki brotnu til að afla sér og drengnum viðurværis.

Dag nokkurn kom í heimsókn til þeirra ókunnur gestur, gamall síðskeggur, og kvaðst vera frændi drengsins.

En raunar var þetta ekki frændi hans, heldur töframaður nokkur. Og hann var svo sannarlega til alls vís.

„Komdu með mér, “ sagði töframaðurinn við Aladdín. „Ef þú ferð að mínum ráðum verður þú innan skamms auðugur maður.“

Og þar sem Aladdín og móðir hans voru bláfátæk, lét þetta girnilega í eyrum.

Daginn eftir gekk Aladdín út fyrir borgina í fylgd töframannsins.

Allt í einu nam öldungurinn staðar. Hann sópaði til sandinum á jörðinni, og í ljós kom stór steinhella með handarhaldi í miðju.

„Taktu í“ sagði töframaðurinn. „Lyftu upp hellunni.“

Undir hellunni blöstu við nokkur þrep sem lágu djúpt í jörð niður.

„Nú skaltu ganga niður þessi þrep, “ sagði töframaðurinn. „Þú munt koma í sal nokkurn, fullan af gulli og gersemum. Ekkert af því máttu snerta, nema einn lampa sem stendur þar á marmarasúlu. Hann skaltu færa mér. Ef þú gerir eins og ég mæli fyrir um, verður þú vellríkur. Og taktu við þessum töfrahring. Hann verndar þig fyrir öllum háska.“

Aladdín tók við hringnum og lagði á stað niður þrepin.

Hann fékk ofbirtu í augun af allri þeirri dýrð sem blasti við honum þar niðri.

Hann kom auga á lampann innan um allar gersemarnar, tók hann og hélt af stað upp þrepin, sömu leið og hann hafði komið.

„Réttu mér lampann“ skipaði töframaðurinn.

En Aladdín treysti ekki fyllilega þessum frænda sínum, sem honum stóð hálfgerður stuggur af. Hann óttaðist að karlinn hrifsaði til sín lampann og léti svo helluna falla yfir opið.

Hann svaraði og sagði: „Réttu mér höndina og hjálpaðu mér upp fyrst, svo færðu lampann.“

Töframaðurinn varð hamstola af bræði. Hann hafði lesið í galdrabókum sínum að þessi lampi gæti gert hann að voldugasta manni heims. En til þess yrði hann að taka við honum úr hendi annars manns. Nú gat þessi stráklingur kannski eyðilagt allt.

Hann tautaði einhverja töfraþulu í reiði sinni, en við það féll hellan yfir opið með braki og brestum og ljósum loga. Þar með var fyrirætlun karlsins farin út um þúfur og hann skundaði leiðar sinnar og heim til sín, alla leið til Afríku.

Aladdín varð eftir niðri í myrkrinu.

Í örvæntingu sinni neri hann lampanum við brjóst sér.

Í sama bili birtist honum heljarstór andi.

„Ég er þjónn þinn, meistari minn og herra. Skipa þú og ég geri hvað sem þú krefst“ sagði andinn. Aladdín vissi ekki sitt rjúkandi ráð. og óskaði þess auðvitað heitast af öllu að komast heim.

Og þangað var hann líka kominn á svipstundu.

Aladdín sagði móður sinni hvað á daga hans hafði drifið. Þau ákváðu nú að halda lampanum leyndum að mestu og hugsuðu með sér að ef þau kveiktu á honum aðeins stöku sinnum til hátíðarbrigða myndi engan gruna neitt.

Og nú liðu árin við allsnægtir hjá þeim Aladdín og móður hans. Ef þau vanhagaði um mat og klæðnað, kölluðu þau á andann. Og ef þau vantaði peninga til að borga konunginum skatt, kölluðu þau líka á andann.

En dag nokkurn breyttist allt í lífi Aladdíns. Hann sá í andlit konungsdótturinnar, þegar hún var á leið í bað. Að vísu var stranglega bannað að horfa á konungsdótturina, en Aladdín gat ekki að sér gert. Á því augnabliki sem hann leit hana augum, varð hann ástfanginn af henni og óskaði þess að mega giftast henni.

Í ákafa sínum klæddist Aladdín sínu besta skarti og skipaði nú andanum að fylla skrín með fegurstu gimsteinum sem til væru á jarðríki.

Að nokkrum dögum liðnum fékk Aladdín leyfi til að ganga fyrir konung.

„Yðar hátign,“ mælti hann. „Ég bið yður stórrar bónar. Ég elska dóttur yðar og óska þess að mega giftast henni. Og til staðfestingar ást minni, færi ég yður þessa litlu gjöf.“

Konungur varð frá sér numinn af undrun. Gimsteinarnir glóðu og skinu fyrir augum hans. „Hvílík dásemd, “ hrópaði hann upp yfir sig. Konungurinn komst allur í uppnám við þá tilhugsun að eignast slíkan auðkýfing fyrir tengdason.

En áður en hann samþykkti að dóttir hans giftist Aladdín, hugðist hann þó fá frekari vissu um hve voldugur og auðugur þessi ungi maður væri. Hann mælti: „Þú skalt byggja kastala handa dóttur minni. Þegar því er lokið, skaltu fá hana fyrir konu.“

Jafnskjótt og Aladdín var orðinn einn, kallaði hann til sín andann og skipaði honum að byggja hinn fegursta kastala við hliðina á konungshöllinni.

Varla hafði hann sleppt orðinu þegar kastalinn var þar kominn, eins og hann hafði fyrir mælt.

Konungur stóð agndofa gagnvart slíkum undrum og gaf Aladdín þegar í stað hönd dóttur sinnar. Svo ákaft var til stofnað að brúðkaupið var haldið samdægurs.

Og það var glatt á hjalla.

Þegnarnir voru allir hæstánægðir með þennan ráðahag, þ.e.a.s. allir nema stórvesírinn, helsti ráðgjafi konungs. Hann hafði nefnilega vænst þess að eignast prinsessuna sjálfur. Nú var sú von hans að engu orðin og stórvesírinn var ævareiður.

Hann skipaði nú njósnurum sínum að grafast fyrir um leyndardóminn að baki undramætti Aladdíns.

Þegar njósnararnir færðu honum þær fréttir, að öll hamingja unga mannsins stafaði frá töfralampa, tók vesírinn til sinna ráða.

Hann dulbjóst sem betlari. Svo keypti hann nokkra lampa, hélt til kastalans og kallaði í sífellu: „Nýir lampar fyrir gamla. Ég tek gömlu lampana ykkar og læt ykkur hafa nýja í staðinn.“

Nú minntist konungsdóttirin þess að hafa séð lampa úti í horni í herbergi manns síns. Án þess að hafa minnsta grun um hvað í húfi var, tók hún lampann og hafði skipti við betlarann meðan Aladdín var úti á veiðum.

Jafnskjótt og vesírinn hafði klófesti lampann, hóf hann að núa hann og fægja, og það skipti engum togum að andinn mikli birtist.

Vesírinn reyndi nú allt sem hann gat til að fá prinsessuna til að giftast sér. „Þú sérð Aladdín aldrei framar, “ sagði vesírinn. „Hann er sama sem dauður.“

Aladdín kom heim af veiðum og varð harmi lostinn. Hann hljóp víðsvegar um borgina og spurði alla sem hann hitti hvað orðið hefði af kastalanum og konu sinni, en allir hristu höfuðið, enginn vissi neitt.

Allt í einu mundi Aladdín eftir hringnum sem hinn illi töframaður rétti honum forðum.

Honum datt nú í hug að vita hvers hann væri megnugur. Aladdín neri og nuddaði hringinn eins og hann hafði farið að við lampann og samstundis birtist honum andi hringsins.

Hjálpaðu mér, andi, sagði Aladdín. Færðu mér aftur kastalann og konu mína.

„Það get ég því miður ekki, herra minn,“ sagði andi hringsins. „Aðeins andi lampans er fær um að uppfylla þá ósk.“ En ég get hins vegar farið með þig til konu þinnar. „Ó, gerðu það.“ Og á augabragði var hann staddur í kastalanum.

Prinsessan, konan hans, hljóp til hans, altekin af undrun og fögnuði.

Þegar Aladdín heyrði um skiptin á lömpunum ákvað hann að ná töfralampanum með einhverjum ráðum.

„Ég veit hvað við gerum, “ sagði Aladdín. „Hér er ég með svefnlyf. Gerðu nú nákvæmlega eins og ég segi þér.“

Hann sagði konu sinni hvað hann hafði í hyggju og faldi sig að svo búnu bak við gluggatjöldin.

Þegar vesírinn kom heim kvaðst prinsessan reiðubúin að giftast honum. „Mér er ljóst að enginn flýr örlög sín. Drekkum nú heillaskál okkar beggja.“

Hún rétti vesírnum glas af víni.

Vesírinn drakk í botn og féll jafnskjótt í fastan svefn, því að þau Aladdín höfðu blandað svefnlyfinu saman við vínið.

Aladdín kom nú fram úr felustað sínum og var ekki seinn á sér að grípa töfralampann sem hékk við belti vesírsins. Aladdín méri lampann og samstundis stóð þar andi lampans. Aladdín skipaði honum að flytja kastalann aftur á sinn stað. Og í sama bili var konunginum litið út um hallargluggann heima hjá sér. Hann starði sem steini lostinn á undrið.

Kastalinn var kominn heim og brátt féllust þau í faðma, konungur og dóttir hans. Og vesírinn illi var færður í fangelsi.

Nokkru síðar lýsti konungur Aladdín erfingja sinn og eftirmann. „Ég er þess fullviss, sagði hann, að þú verður réttlátur konungur og stjórnar ríkinu með sæmd og sóma eftir minn dag.“

Og töfralampinn var læstur niðri í skúffu. Aladdín þurfti aldrei að nota hann framar.

Sú hamingja sem hann naut í návist konu sinnar og barna var betri en nokkur sú lukka sem lánast með töfrabrögðum.