2 Corinthians 7

7:1 ταύταςς οὖν͂ν ἔχοντεςες τὰςς ἐπαγγελίαςας, ἀγαπητοίί, καθαρίσωμενν ἑαυτοὺς̀ς ἀπὸὸ παντὸςς μολυσμοῦ͂ σαρκὸςς καὶ̀ πνεύματοςς, ἐπιτελοῦντεςες ἁγιωσύνηνην ἐνν φόβῳῳ Θεοῦ͂.

7:2 Χωρήσατεε ἡμᾶς͂ς· οὐδένανα ἠδικήσαμενεν, οὐδένανα ἐφθείραμενεν, οὐδένανα ἐπλεονεκτήσαμενεν. 3 οὐ̓ πρὸςς κατάκρισινν λέγωω· προείρηκαα γάρρ, ὅτιτι ἐνν ταῖςς καρδίαιςς ἡμῶν͂ν ἐστεε εἰςς τὸ̀ συναποθανεῖνν καὶ̀ συζῇν͂ν. 4 πολλή́ μοι παρρησίαα πρὸςς ὑμᾶς͂ς, πολλή́ μοι καύχησιςς ὑπὲρ̀ρ ὑμῶν͂ν· πεπλήρωμαιι τῇ͂ͅ παρακλήσειι, ὑπερπερισσεύομαιαι τῇ͂ͅ χαρᾷ͂ͅ ἐπὶὶ πάσῃῃ τῇ͂ͅ θλίψειι ἡμῶν͂ν.

7:5 Καὶ̀ γὰρρ ἐλθόντωνων ἡμῶν͂ν εἰςς Μακεδονίανν οὐδεμίαναν ἔσχηκενεν ἄνεσινιν ἡ̔ σὰρξξ ἡμῶν͂ν, ἀλλ̓̓ ἐνν παντὶ̀ θλιβόμενοιι· ἔξωθενεν μάχαιι, ἔσωθενεν φόβοιι. 6 ἀλλ̓̓ ὁ̔ παρακαλῶνν τοὺςς ταπεινοὺςς παρεκάλεσενν ἡμᾶς͂ς, ὁ̔ Θεόςς, ἐνν τῇ͂ͅ παρουσίᾳᾳ Τίτουυ· 7 οὐ̓ μόνονν δὲ̀ ἐνν τῇ͂ͅ παρουσίᾳᾳ αὐτοῦῦ, ἀλλὰὰ καὶ̀ ἐνν τῇ͂ͅ παρακλήσειι ᾗ̔͂ͅ παρεκλήθηη ἐφ̓̓ ὑμῖν͂ν, ἀναγγέλλωνων ἡμῖν͂ν τὴνν ὑμῶν͂ν ἐπιπόθησινιν, τὸνν ὑμῶν͂ν ὀδυρμόν́ν, τὸνν ὑμῶν͂ν ζῆλονν ὑπὲρ̀ρ ἐμοῦῦ, ὥστετε με μᾶλλονν χαρῆναιι. 8 ὅτιτι εἰ̓ καὶ̀ ἐλύπησασα ὑμᾶς͂ς ἐνν τῇ͂ͅ ἐπιστολῇῇ, οὐ̓ μεταμέλομαιι, εἰ̓ καὶ̀ μετεμελόμηνν· βλέπωω γὰρρ ὅτιτι ἡ̔ ἐπιστολὴὴ ἐκείνηνη, εἰ̓ καὶ̀ πρὸςς ὥραναν, ἐλύπησενεν ὑμᾶς͂ς. 9 νῦνν χαίρωω, οὐχχ ὅτιτι ἐλυπήθητετε, ἀλλ̓̓ ὅτιτι ἐλυπήθητετε εἰςς μετάνοιανν· ἐλυπήθητετε γὰρρ κατὰ̀ Θεόνν, ἵνανα ἐνν μηδενὶ̀ ζημιωθῆτεε ἐξξ ἡμῶν͂ν.

10 ἡ̔ γὰρρ κατὰ̀ Θεὸνν λύπηη μετάνοιανν εἰςς σωτηρίανν ἀμεταμέλητονον κατεργάζεταιι· ἡ̔ δὲ̀ τοῦ͂ κόσμουυ λύπηη θάνατονν κατεργάζεταιι. 11 ἰδοὺὺ γάρρ, αὐτὸὸ τοῦτοο, τὸ̀ κατὰ̀ Θεὸνν λυπηθῆναιι ὑμᾶς͂ς, πόσηνν κατειργάσατοο ὑμῖν͂ν σπουδήνν, ἀλλὰὰ ἀπολογίαναν, ἀλλὰὰ ἀγανάκτησινιν, ἀλλὰὰ φόβονν, ἀλλὰὰ ἐπιπόθησινιν, ἀλλὰὰ ζῆλονν, ἀλλ̓̓ ἐκδίκησινιν. ἐνν παντὶ̀ συνεστήσατεε ἑαυτοὺς̀ς ἁγνοὺς̀ς εἶναιαι ἐνν τῷ͂ͅ πράγματιι. 12 ἄραρα εἰ̓ καὶ̀ ἔγραψαψα ὑμῖν͂ν, οὐχχ εἵνεκενεν τοῦ͂ ἀδικήσαντοςος, οὐδὲὲ εἵνεκενεν τοῦ͂ ἀδικηθέντοςος, ἀλλ̓̓ εἵνεκενεν τοῦ͂ φανερωθῆναιι τὴνν σπουδὴνν ἡμῶν͂ν τὴνν ὑπὲρ̀ρ ὑμῶν͂ν πρὸςς ὑμᾶς͂ς ἐνώπιονον τοῦ͂ Θεοῦ͂.

13 διὰ̀ τοῦτοο παρακεκλήμεθαα ἐπὶὶ τῇ͂ͅ παρακλήσειι ὑμῶν͂ν· περισσοτέρωςς δὲ̀ μᾶλλονν ἐχάρημενεν ἐπὶὶ τῇ͂ͅ χαρᾷ͂ͅ Τίτουυ, ὅτιτι ἀναπέπαυταιαι τὸ̀ πνεῦμαα αὐτοῦῦ ἀπὸὸ πάντωνν ὑμῶν͂ν. 14 ὅτιτι εἴ̓́ τι αὐτῷῷ ὑπὲρ̀ρ ὑμῶν͂ν κεκαύχημαιι, οὐ̓ κατῃσχύνθηνην· ἀλλ̓̓ ὡςς πάνταα ἐνν ἀληθείᾴᾳ ἐλαλήσαμενεν ὑμῖν͂ν, οὕτωτω καὶ̀ ἡ̔ καύχησιςς ἡμῶν͂ν, ἡ̔ ἐπὶὶ Τίτουυ, ἀλήθειαια ἐγενήθηθη. 15 καὶ̀ τὰ̀ σπλάγχναα αὐτοῦῦ περισσοτέρωςς εἰςς ὑμᾶς͂ς ἐστίν́ν, ἀναμιμνησκομένουου τὴνν πάντωνν ὑμῶν͂ν ὑπακοήν́ν, ὡςς μετὰ̀ φόβουυ καὶ̀ τρόμουυ ἐδέξασθεθε αὐτόν́ν. 16 χαίρωω οὖν͂ν ὅτιτι ἐνν παντὶ̀ θαρρῶ͂ ἐνν ὑμῖν͂ν.