17.Άου Βάου Κουκουβάου

Στου Λιλιμπάγια την πλαγιά

μια κουκουβάγια με γυαλιά

κούρνιαζε μέσα στα κλαδιά

κι όσο βραδιάζει και σκοτεινιάζει

όλο και βγάζει την κραυγή της ανίας,

της αϋπνίας και της μοναξιάς:

--

Άου Βάου Κουκουβάου.

Άου Βάου Κουκουβάου.

Άου Βάου Κουκουβάου.

--

Στριφογυρί γυρίζει η γη

και ξυπνητός ως την αυγή,

βγάζω κι εγώ συνεχώς

την κραυγή της μοναξιάς:

--

Άου Βάου Κουκουβάου.

Άου Βάου Κουκουβάου.

Άου Βάου Κουκουβάου.