FILIPINO BOOK: AKO SI KALIWA, AKO SI KANAN WITH TAGALOG SUBTITLES | KWENTONG TAGALOG

Ako si Kaliwa, Ako si Kanan

Kuwento ni Russell Molina

Guhit ni Ibarra Crisostomo

Inilathala ng Adarna House

(MUSIC)

Ako si Kaliwa.

Kapatid ko si Kanan.

Hinubog kami mula sa iisang goma.

Iisa ang aming itsura.

Magkasinggaan, magkasinlaki.

Ako si Kanan, kapatid ko si Kaliwa.

Sabay kaming binili ng nanay ni Carlo sa Divisoria.

Iisa ang aming porma. Magkakulay. Magkasintibay.

Maghapon ay nag-uunahan kami ni Kanan.

Ako ang laging nauuna. Kaya ako ang paborito ni Carlo.

Sa tumbang preso, ako ang bida niyang pamato.

Maghapon ay nag-iiwanan kami ni Kaliwa.

Ako ay hindi nahuhuli. Kaya ako ang paborito ni Carlo.

Sa karera sa sapa, ako ang bangkang pambato.

Ako si Kaliwa.

Sa akin nakatali ang lubid ng kaniyang saranggola.

Ako si Kanan.

Sa akin umaasa kapag namumukol ng mangga.

Ako....Ako.... Ako talaga ang paborito niya.

Ayaw ko si Kanan. Sana'y di ko na siya makasama.

Ako....Ako.... Ako talaga ang paborito niya.

Ayaw ko si Kaliwa. Sana'y di ko na siya makita.

Isang umaga, pagkagising ko ay narinig ko si Carlo: "Nay, nakita po ba niyo 'yung kanang tsinelas ko?"

Nawala na si Kanan sa tabi ko! Tuwang-tuwa ako.

Nakita ko si Carlo na paikot-ikot sa kuwarto.

Pinuntahan ang bawat sulok, silong, at kanto.

Maghapong hinanap niya si Kanan.

Maghapong hindi niya ako isinuot.

Maghapong hindi niya ako dinampot.

Hindi kami naglaro ng tumbang preso.

Mali pala ako, si Kanan pala ang kaniyang paborito.

At pagdating ng gabi, isinilid pa niya ako sa aparador ng mga pinaglumaang sapatos.

"Bakit ka nandito?" ang tanong ng matandang bota.

"Mukha ka pang matibay at may ibubuga."

"Nawala ho kasi ang kapatid kong si Kanan".

"Ay, ganiyan talaga!" ang sabi ng isang bakya.

"Ako ri'y nawalan ng kapareha at ngayo'y nag-iisa.

Di tuloy ako makaalis kahit na isang hakbang.

Dito nakapirme, nakatago't nakalimutan."

Nasaan na kaya si Kanan?

Bigla ko tuloy siyang hinanap.

Isang umaga, pagkagising ko ay nasa labas na ako ng bahay.

Dinala ako rito ng asong bantay.

Nawala na si Kaliwa sa tabi ko!

Tuwang-tuwa ako.

Natanaw ko si Carlo na paikot-ikot sa kuwarto.

Pinuntahan ang bawat sulok, silong at kanto.

Siguro'y naglalaro sila ng taguan ni Kaliwa.

Maghapong hindi niya ako isinuot.

Maghapong hindi niya ako dinampot.

Mali pala ako, si Kaliwa pala ang kaniyang paborito.

At pagdating ng gabi, mag-isa ako sa kalsada.

"Bakit ka nandito?" ang tanong ng lumang gulong ng bisikleta.

"Mukha ka pang matibay at may ibubuga."

"Nahiwalay ho kasi ako sa kapatid kong si Kaliwa."

"Ay ganyan talaga!" ang sabi niya.

"Ako ri'y nawalan ng kapareha at ngayo'y nag-iisa.

Di tuloy makalayo kahit na isang dipa.

Dito nakapirme, naiwan, at nakalimutan."

Nasaan na kaya si Kaliwa?

Bigla ko tuloy siyang hinanap.

"Nandito lang pala 'yung isang tsinelas mo, iho!" ang hiyaw ng nanay ni Carlo.

Dali-dali akong kinuha ni Carlo mula sa aparador.

"Ang paborito kong kaliwang tsinelas!"

"Nandito lang pala 'yung isang tsinelas mo, iho!" sabay pulot sa akin ng nanay ni Carlo.

Dali-dali akong sinalubong ni Carlo sa labas.

"Ang paborito kong kanang tsinelas!"

"Sa wakas ay magkasamang muli!"

Napatalon si Carlo sa tuwa.

Sabay kami ni Kanan na lumipad sa ere.

"Sa wakas ay magkasamang muli!"

Napatalon si Carlo sa tuwa.

Sabay kami ni Kaliwa na tumapak sa lupa.

Buong umaga ay naglaro kami sa may sapa.

Buong hapon ay nagpalipad ng saranggola.

Sabay kaming naglaro ng tumbang preso.

Sabay kaming namukol ng mangga sa kanto.

Sa tuwing hahakbang, kami'y naghihintayan.

Siya si Kanan. Saanman magpunta, magkasama kaming dalawa.

Sa tuwing tumatakbo, walang iwanan.

Siya si Kaliwa. Saanman magpunta, magkasama kaming dalawa.