Elahe
سلام. من الهه ام. سی سالمه، و در شمال ایران زندگی می کنم. دو ماهه که ازدواج کردم، ولی هنوز با پدر و مادرم زندگی می کنم.
راستش ما در ایران دو بار مراسم ازدواج رو برگزار می کنیم. بار اول به طور رسمی ازدواج می کنیم. بار دوم بعد از اینکه آمادۀ رفتن به خونۀ مشترکمون شدیم، دوباره مراسمی شبیه به مراسم ازدواج رو تدارک می بینیم. لباس مخصوص عروس و دوماد می پوشیم. کنار عزیزانمون می رقصیم، و شام می خوریم، و کیک می خوریم. و بعدش زندگی مشترک شروع میشه.
همیشه فکر می کردم باید اول تحصیلاتم رو تموم کنم، شغل مورد نظرم رو به دست بیارم، و بعد ازدواج کنم. اما خب این پروسه در ایران پیچیده تر از این حرفاست. همیشه می ترسیدم سی ساله بشم و هنوز به آرزوهای مد نظرم نرسیده باشم. حالا سی سال دارم، به خیلی از آرزوهام نرسیدم، اما خب فکر نمی کنم که یه بازنده ام.
در حال حاضر، من دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی هستم. و به طور پاره وقت تو همون دانشگاهی که درس می خونم تدریس می کنم. البته تحصیلات دانشگاهی من با فلسفه شروع شد. و چهار سال توی یکی از دانشگاه های تهران فلسفه خوندم.
اما راستش رو بخواهید، دانشجوی خوبی نبودم. نه که نمره هام کم بود، یا درس رو دوست نداشتم. دانشجوی خوبی نبودم چون درک درستی از رشته ام نداشتم. و فکر می کردم که نمرۀ الف گرفتن و اخذ مدرک بهترین روشه، اما خب نبود.
به همین خاطر تغییر رشته دادم. و به ادبیات روی آوردم. البته علاقه من به ادبیات برمی گشت به دوران کودکیم. من عضو ثابت کارگاه شعر و داستان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ایران بودم.
کانون پرورش فکری اسم یه مرکز فرهنگی و آموزشیه که در تمام شهرهای ایران شعبه داره. این مرکز نه مدرسه است، نه می تونیم بگیم آموزشگاهه. حتی پولی نیست. و شما جز مبلغی که برای عضویت می دید، هزینه ای پرداخت نمی کنید.
یه چیزی شبیه یه کتابخونۀ بزرگه که فقط مخصوص بچه هاست. که یه محلی هم برای مطالعه داره، یه محلی برای اجرای نمایش و تئاتر داره، کارگاه های آموزشی داره، اتاق مطالعۀ نجوم داره، و خیلی امکانات دیگه.
من یادمه سال های زیادی از کودکی و نوجوانیم رو در این مرکز در کارگاه های کتابخوانی شرکت کردم. و تا دلتون بخواد اونجا شعر و داستان خوندم. علاقه ام به ادبیات فارسی هم از همونجا شروع شد.
حالا یه معلمم، شغلمو دوست دارم. هرچند برام درآمد زیادی نداره، و از نظر خودم در این زمینه موفق نبودم. اما خب خوشحالم که تونستم راه علاقه ام رو دنبال کنم. و فکر می کنم که برای احساس سعادت کردن هیچ چیزی مهم تر از این نیست.
