Hrif álfasaga
Árla fer hún framúr
lítil smalastúlka í seli
að sækja ærnar
því mjalta skal um miðjan morgun.
Úti glitrar lyngið af dögg bjartrar óttu.
Fölgrænn fæðist morguninn handan fjalla.
Aldrei má vanta eina ána,
aldrei neina ána.
Gröm mun þá Gunna vinnukona:
-Ef þú týnirðu, stelpa, einhverri ánni
engan færðu hjá mér árbít.
Svöng skaltu leita
þar til þú finnur
allar ærnar,
eða þú færð að kenna á vendinum vonda.
Dag eftir dag,
sumarlangt
á hverjum morgni
á hverju kvöldi
stekkur lítil smalastúlka
stein af steini
þúfu af þúfu
og skyggnist eftir ánum.
Blærinn vekur dögg á bjarka laufi
og hlær
er döggin hripar
eins og kristalskorn
í votan, grænan svörð.
Allar renna ærnar heim í selið
Golsa fyrst.
Nú verður ekki Gunna vinnukona byrst.
Lítil stúlka stekkur stein af steini
þúfu af þúfu.
Fyrir dagmál mun mjaltað í kvíum
grasi grónum færikvíum.
Lömbin bera svangan um sumardag langan
munn sinn og maga
á mosaþúfu
fjarri sinni móður
sem mjólkuð er heima.
Reka litla snoppu í döggvaðan svörð.
Fölgrænn fæðist morguninn handan fjalla.
Mjólkar hún Gunna vinnukona
í grasi grónum færikvíum
Mjólkin skal komin inn fyrir dagmál;
osta og skyr og smjör á að gera.
Smeygir í froðuna fingri hún Gunna
og smellir í ullina mjólkurfroðu
þá veit hún Gunna vinnukona
hverjar ánna hún hefur mjaltað.
Merkt er hún Golsa af froðudjásni.
Góð var nytin
en frek er kindin.
Frek er forystukindin.
Og rösk er hún Gunna vinnukona.
Heim á bæ skal svo góðgætið fara
þegar sendur verður Gvendur
að sækja í selið.
Um miðaftan er hann sendur hann Gvendur
(hér kemur hann Gvendur)
að sækja í selið.
Ískaldur jökull blasir
í skarði blárra fjalla.
Ærnar kroppa ánægðar stráin græn.
Heit og höfug er síðdegissól.
Lítil stúlka í brydduðum skóm
gengur upp í gilið
gljúfrabúann til að sjá.
Þungbúinn starir hann ofan dalinn.
Þungbúinn starir gljúfrabúinn ofan dalinn.
Talar við lækinn sinn lítil stúlka, rennur höfgi á bjarta brá,
í tærum dropum
speglast draumar,
draumar sem teygja sig brosandi
með ýru fossins upp til skýja.
Þar situr hún móðir mín
og kembir ullu nýja.
Þar situr hún móðir mín.
Dreymir að týndur sé skórinn dýri í grjóti í urð.
Dreymir að leiti hún lengi lengi, í gjótum
í klungri.
Hugarvíl
sorg í sefa.
Flýgur hrafn einn til sjávar.
Dreymir að köld sé nótt
rök og drungin
alein stúlka
týndur skór.
Þögull flýgur hrafn einn til sjávar.
Og fossbúinn kveður furðuþulur
um leyndarmál margra margra smala.
Þylur fossbúinn
furðusögur
sögur með vængi
sögur sem amma sagði
um gersemar blárra hulduheima
um háa sali
djásnum prýdda,
álfadrottning
alls næktir.
Í álfheimum er stiginn dans í silfri mána.
Stiginn er þar dans í silfri mána.
Dreymir að komi
fríður drengur
á álfafáki
fífilbleikum
fráum:
-Ég veit hvar skóinn þinn er að finna
í gjótu
í klungri
við skófaklettinn.
Stígðu á bak þeim fífilbleika.
Hripa mun dögg af bjarka laufi
er ríðum við hratt um skóginn.
Vaknar hún ein hjá lækjarniði.
Flaug hjá þröstur
svo þaut við í runn.
Var þetta draumur?
Veruleiki?
-Hvar er nú huldusveinninn fríði?
Gyllir fjöllin himinhá
og sveipar gulli dal og hól
sumarsól.
Á fætur fer hún árla á hverjum morgni
lítil smalastúlka í seli
að sækja ærnar.
Stígur nettum fæti á skófakletta
og skyggnist eftir ánum.
Hrímhvít þoka læðist dalinn.
Í þokunni sér hún kynjamyndir
sem heilla
sem seiða
Í þokunni myndir.
-Engan fæ ég bitann
ef ég finn ekki ærnar.
Gröm mun hún Gunna vinnukona.
Ota mun hún vendinum vonda.
Hrímhvít þoka læðist dalinn.
Lítil stúlka í bryddum skóm
stígur nettum fæti á skófakletta
og skyggnist eftir ánum.
Veit hún
að hratt ríður huldusveinn um skóginn?
Hrímhvít þoka læðist dalinn,
fölgrænn morgunn fæðist
handan fjalla.
Búa í þokunni kynjamyndir
annarra heima
ljúfra drauma.
Búa í þokunni myndir.
Ríður um bjarkaskóg drengur?
huldudrengur
álfafáki fífilbleikum
fráum
sem nema kann brott úr mannheimum
litla stúlku
sem skyggnist eftir ánum?
Í hrímhvítri þoku birtast kynjamyndir
sem heilla
sem seiða.
Skógurinn glitrar af dögg
sem blærinn vekur af draumi bjartrar óttu.
Það er sem þeysi huldusveinn um skóginn
sem hratt ríði huldusveinn um skóginn
hratt ríður huldusveinn um skóginn.
Skógurinn sem fax á álfafáki flaksi
--fax á vindóttum hesti flaksi.—
Hripar döggin í votan svörð.
Skynjar í brjósti sér unga þrá.
Hratt ríður huldusveinn um skóginn.
Fráum ríður huldufáki.
Þýtur blær í bjarka laufi.
Hugurinn sem öldurót.
Brátt mun folinn fífilbleiki
ná á skófakletta
þar sem smalastúlka
úr mannheimum
stígur nettum fæti
í bryddum skóm
og skyggnist eftir ánum.
Fölgrænn morgunn fæðist handan fjalla.
Fölgrænn fæðist morgunninn handan fjalla.
Hugfangin bíður smalastúlka
fangin af þrá
og blíðum draumum,
heilluð af sögum um aðra heima.
Hratt ríður huldusveinn um skóginn.
Horfast í augu.
Frýsar foli
hrímbleikur.
Krafsar foli
fífilbleikur
óðfús að hlaupa,
óðfús að hlaupa í álfheima.
Máttu stíga á bak álfafáki,
stúlka litla?
Leitaðu að ánum.
Aldrei munu mannheimar þínir heimar
aldrei muntu mannheima aftur gista
ef stígurðu á bak þeim fífilbleika!
Hugur þinn sem öldurót
Frýsar foli óðfús að hlaupa
í álfheima.
Aldrei muntu mannheima aftur gista!
Smalastúlka!
Muntu mannheima aftur þrá?
Hripar dögg
að bjarka laufi.
Flaksar fax
á álfafáki.
Blærinn hlær
í birkiskógi.
Skýjabakki
á vesturhimni.
Frýsar foli óðfús að hlaupa í álfheima.
Hratt ríður huldusveinn um skóginn.
Langt er til álfheima blárra hamra.
Skeiðar sá bleiki með byrði dýra.
Logar vesturhiminn und skýjabakka.
Bláir hamrar upp ljúkast.
Heimfúsum hleypir sveinninn ungi
reiðskjóta fráum í hulduheima.
Þar bíða gersemar gamalla sagna
sem amma sagði smalastúlku:
gersemar fjarri veruleika
óhöndlanlegar,
hugarheimar,
háir salir djásnum prýddir,
álfadrottning,
alls næktir.
Stiginn mun dans und skörðum mána
Lítil stúlka í bryddum skóm
stígur nettum fæti í hulduheima.
Lítil stúlka úr mannheimum
í álfheima.
Þar leikur huldudrengur sér
að kristalskornum
sem hripa úr greipum hans
eins og hverful von
sem fýkur með blænum yfir blómin.
-Má snerta drauma?
Má huldudreng finna?
Má grípa
í hönd sér
ljúft
lokkandi tál?
Hvernig verða
hugarheimar
höndlanlegir?
Veruleiki?
Ljúft er að njóta -- hætta að hugsa –
er flauelsmjúkt húmið
kyssir geisla kvöldsins góða nótt
svo þeir slokkna í söltu ölduróti.
