Sinbad sæfari

Sinbad Sæfari.

Einu sinni í fyrndinni var maður sem kallaður var Sinbad Sæfari, hinn hraustasti og áræðnasti allra sæfara. Hann sigldi vítt um veraldarhöfin og aflaði sér frægðar og frama. Og í för með honum var þjónn hans, Benratinn, að nafni.

Hvar sem þeir félagar fóru, voru ævintýrin jafnan á næsta leiti.

Einn morgun voru þeir á sjó úti í sólskininu og vonuðust eftir að sjá land. Mánuðum saman höfðu þeir siglt um höfin í leit að gulli og gersemum, en voru nú rammvilltir.

„Þarna er einkennilegt sker framundan“ kallaði varðmaður ofan úr siglutrénu. Sinbad hljóp fram í stafn skipsins.

Að vísu sá hann eitthvað rísa upp úr sjávarfletinum, en það var ekki neitt venjulegt sker. Og meðan Sinbad og skipverjar hans virtu þetta fyrir sér, hófust geigvænlega stórir grænir fingur upp úr sjónum, fyrst einn, svo annar, því næst heil hönd.

Og um síðir birtist hrikastórt og hræðilegt sætröll. „Hver dirfist að raska svefnró minni?“ þrumaði risinn.

Hann beygði sig og þreif skip Sinbads eins og það væri lítið leikfang. Hann hristi það til og við það féllu sumir skipverjanna í sjóinn. „Slepptu skipinu mínu, “ hrópaði Sinbad Sæfari, einbeittur með hendur á mjöðmum. „Þú ættir heldur að berjast við mig, augliti til auglitis, eins og maður við mann.“

Risinn skellihló.

Úr því að Sinbad hafði komið honum til að hlæja, ákvað hann að þyrma lífi þeirra Benratinns, að minnsta kosti í bili.

Hann tók nú þessa tvo litlu sæfara í tröllaukna greip sína og hélt með þá til eyjar nokkurrar þar nærri.

„Ég kem aftur og vitja ykkar þegar að ég verð svangur, “ sagði hann og fleygði þeim Sinbad og Benratinní beinahrúgu þar í fjörunni. Að svo búnu, hélt hann leiðar sinnar.

Benratinn skalf af hræðslu. „Þessi bein hérna eru auðvitað leifar frá fyrri máltíðum hans. Hvað getum við gert?“

„Verum hughraustir,“ svaraði Sinbad. „Við skulum búa okkur til fleka og flýja héðan.“

Sæfararnir höfðu hraðan á. Á hverri stundu gat risinn tekið upp á að verða glorsoltinn.

Þegar leið að kvöldi var flekinn fullgerður.

Sinbad lét sig engu skipta í hvaða átt þeir stefndu. Nú reið á að komast sem lengst frá eynni.

Þegar þeir voru komnir langt á haf út, gaf Sinbad sér tóm til að svipast nánar um.

Þeir voru sloppnir úr klóm risans, en þar með var ekki víst að þeir væru hólpnir með öllu.

Nóttin leið og um morguninn skein sól í heiði. Sæfararnir tveir voru orðnir banhungraðir og Benratinn kvartaði sáran. „Ég myndi gefa allt fyrir ofurlitla matarögn, “ sagði hann, „þó ekki væri nema dálítill fugl.“

Í sama bili myrkvaðist loftið eins og ægilegan skugga hefði dregið fyrir sólu. „Ég bað um dálítinn fugl,“ æpti Benratinn dauðskelkaður. „Ekki ófreskju.“ Fugl á stærð við heljarstórt hús sveif yfir höfðum sæfaranna.

Fjaðrir hans voru rauðar og bláar að lit og höfuð hans var eins og á risastórum erni.

„Dásamlegt,“ sagði fuglinn ferlegi. „Ég var einmitt að óska þess að ég fengi eitthvað til að rísla mér við.“

Fuglinn steypti sér niður og þreif Sinbad og Benratinní klær sér. Hann flaug með þá hátt til skýja.

En Sinbad lét engan bilbug á sér finna. „Mér kemur ráð í hug, “ sagði hann við Benratinn. „Farðu að eins og ég og þá er okkur borgið.“ Hann teygði höndina lítið eitt upp og kitlaði fætur fuglsins. Fuglinn gat ekki varist hlátri. Hann hló og hló án afláts og loks missti hann stjórn á sér og sleppti takinu. Sinbad og Benratinn voru frjálsir. Þeir féllu niður, niður, niður, niður beint niður í blátt hafið.

Það var hátt fall. Og þegar niður kom gat Sinbad með naumindum bjargað þeim frá drukknun með sundfimi sinni og hreysti.

Að stundu liðinni hrópaði Benratinn: „Ég sé land.“

Ekki bara á öðru. Þar gat að líta eyju í nokkrum fjarska.

Sinbad og Benratinn syntu þangað og hnigu örmagna niður í fjörunni.

Þeir félagar lágu lengi dags þar á ströndinni án þess að rumska. Svo úrvinda voru þeir.

Þegar þeir röknuðu loks úr rotinu sáu þeir undarlega sjón.

Öll eyjan glóði í óteljandi skærum ljósum.

„Hvað getur þetta verið? “ sagði Sinbad. Hann brá hendi fyrir augun svo að birtan blindaði hann ekki. „Demantar,“ æpti Benratinn.

Ljósadýrðin stafaði frá milljónum demanta sem eyjan var alþakin af. Þeir voru stærri en Benratinn hafði nokkru sinni gert sér í hugarlund. Þeir glóðu og skinu út um allt, í sandinum, trjákrónunum, kjarrinu.

„Hvílík sóun. Við höfum loksins fundið óþrjótandi auðlegð án þess að geta notið hennar til nokkurs. Við vitum ekki einu sinni hvar við erum niðurkomnir.“

„Það get ég sagt ykkur, “ þrumaði uggvænleg raust að baki þeim. „Þið eruð staddir á eyju hins tvíhöfða dreka.“ Sinbad og Benratinn snerust á hæli. Yfir þeim gnæfði ægilegur dreki. Hann var svo sannarlega tvíhöfðaður. Annað höfuðið teygði sig eftir Sinbad en hitt seildist eftir Benratinn. „ Benratinn, hlauptu! Þarna er hellir. Förum okkur þangað.“

Önnur tunga drekans snerti næstum því bakið á Benratinn.

En til allrar hamingju komust sæfararnir tveir til hellisins.

Samt vissi Sinbad að þeir voru ekki úr allri hættu. Drekinn gat brotið niður hellisveggina og elt þá síðan uppi eins og mýs. Sinbad svipaðist um eftir útleið. „Sjáðu, þarna er skíma. Þetta hlýtur að vera hellisopið hinum megin.“

Sæfararnir gengu á ljósið. Og þegar þeir voru komnir út, sáu þeir að hér hefði ekki mátt miklu muna. Drekinn stóð enn fyrir handan og blés nú eldi inn í hellinn.

Sinbad og Benratinn héldu nú hljóðlega yfir á hinn enda eyjarinnar.

Þeir gættu þess að stíga ekki á egghvassar brúnir demantanna, sem glóðu og glitruðu við hvert fótmál.

„Ég er alveg sársvangur, “ andvarpaði Benratinn. „Ég myndi gefa alla demanta heimsins fyrir einn steiktan kjötbita.“

Í sama bili sáu þeir að heilmikið af kjöti lá þar innan um demantana í sandinum fyrir framan þá. Benratinn varð alls hugar feginn og stökk á stærðar kjötflykki. En Sinbad kallaði: „Gættu þín, Benratinn, hér kunna að vera brögð í tafli.“

Og nú sáu þeir að ótal ernir steyptu sér niður úr loftinu. Þeir voru á stærð við fíla. Hver þeirra hremmdi eitt kjötstykki og flaug burt með það. Að sjálfsögðu var þá töluvert af demöntum fast við kjötið.

„Nú kom mér ráð í hug, Benratinn, “ sagði hann. „Haltu þér föstum við eitt vænt kjötstykki.“ „Þegar einhver örninn hremmir það og flýgur með það burt, ferð þú sömu leið.“

Og þetta gerðu þeir báðir, Benratinn og Sinbad.

Ernirnir flugu með þá ásamt kjötinu upp í sjávarhamrana þar sem þeir áttu hreiður sín.

Sinbad veitti því athygli að kaðalstigar lágu frá hreiðrunum og niður hamravegginn, alla leið niður í fjöru.

Og í vík einni, þar niðri, gat að líta sjóræningjaskip.

„Einmitt það,“ sagði Sinbad. „Nú fer ég að skilja.“

„Þessir sjóræningjar eru demantaþjófar.“

„Þeir kasta kjötinu upp á land, yfir demantana. Svo þegar ernirnir bera ætið í hreiður sín,“ verða demantarnir samferða. Ræningjarnir geta óhræddir hirt þessa dýrgripi úr hreiðrunum án þess að ganga í flasið á drekanum.“

„Það er gott og blessað, “ sagði Benratinn. „En hvað er nú til ráða?“

„Við skulum troðfylla vasana af demöntum og hraða okkur burt héðan áður en sjóræningjarnir koma,“ svaraði Sinbad.

Sæfararnir tveir fylltu vasa sína í snatri og renndu sér niður einn kaðalstigann.

Þegar niður kom tókst þeim að fela sig í fjörugrjótinu. Og á meðan sjóræningjarnir voru niðursokknir við að safna demöntum uppi í hreiðrunum, tókst þeim félögum að ná skipsbátnum þeirra.

Síðan réru þeir sem ákafast á haf út.

Benratinn lék nú á alls oddi, ekki vegna allra demantanna, heldur af því hann hafði fundið matarpinkil sem sjóræningjarnir höfðu skilið eftir í bátnum.

Ef við látum reka fyrir vindi hljótum við að lenda í vinveittri höfn.

Þeir bárust fyrir bylgjum og stormi í tíu daga. Og voru þá orðnir uppiskroppa með mat og drykk.

Benratinn var farinn að örvænta.

Á ellefta degi var Sinbað sjálfur að þrotum kominn, en sá þá hvar kunnuglegt hafnarmynni opnaðist í nokkrum fjarska. Okkur er borgið, Benratinn.

Og þannig lauk þessari ævintýralegu sjóferð þeirra Sinbads og Benratinns.

Þeir voru ekki bara hólpnir eftir miklar mannraunir. Þeir voru auk þess orðnir vellríkir.

Í nokkra mánuði sátu þeir um kyrrt í hafnarborginni og söfnuðu nýjum þrótti og þreki.

En þeim var ekki að skapi að dvelja lengi á sama stað. Þegar allt kom til alls var Sinbad sæfari hinn hraustasti og áræðnasti allra sæfara.

Og einn góðan veðurdag tóku þeir Sinbad og Benratinn skip á leigu og héldu til hafs í leit að gulli og gersemum.

Og þeirra félaga beið jafnan nýtt ævintýri á næsta leiti.