49. Söngskemmtun í safnaðarheimili

Það átti að fara að jarða í kirkjunni svo við hrökkluðumst þaðan aðeins hálfþornaðir og hrollkaldir út í rigninguna á ný. Þá rak á fjörur okkar mikið þing sem bar nafnið Sumarkirkja Freyseyjar. Það reyndist vera kaffisala í hlýju og notalegu safnaðarheimili og var starfrækt síðdegis í fimm vikur að sumarlagi. Þar var borið fram kaffi og vöfflur og þetta kostaði ekkert sérstakt heldur það sem gestirnir vildu sjálfir borga fyrir það. Það var ekki ónýtt að geta sest þarna inn til þerris og hlýju og ekki verra að ungt fólk gekk um beina í svörtu og hvítu. Milli þess sem það sótti kaffi eða steikti vöfflur settist eitthvert þeirra við píanóið og skemmti gestum. Þetta voru greinilega tónlistarskólanemendur og sumir langt komnir í námi. Nú hlýddum við á þetta um stund með öðrum gestum og allir höfðu af þessu einhverja unun.

Sá er einn hæfileiki Gísla að hann getur sungið og hefur sýnt það með veru sinni í karla- og kirkjukórum. Bæði syngur hann hátt og vel. Er líða tók á samsætið í safnaðarheimilinu þótti honum lagavalið verða nokkuð einsleitt og dauft. Honum þótti einboðið að þarna væru flutt lög eftir Bellmann, enda værum við í Svíþjóð og Bellmann sænskur. Gísli hýsir yfirleitt ekki sinn harm og kallaði fyrir sig ungan píanóleikara og benti honum á þessa vöntun. Píanóleikarinn ungi hélt ekki uppi neinum vörnum enda hefði hann ekki getað það og varð bara vandræðalegur eins og sá sem hefur gleymt lexíunni sinni eða svikist um að læra hana heima. Hann sagðist að vísu alveg hafa heyrt Bellmann nefndan en kunni ekki að spila hann. Kannski væri, sagði hann, einhver annar meðal frammistöðufólksins sem gæti fengist við þess háttar lög. Hann var ekkert nema stimamýktin. Það fyrirfannst raunar einn tónlistarskólanemandi í húsinu sem var til í að spila Bellmann eftir nótum en þegar á reyndi gekk það nú bæði upp og ofan. Aftur mátti Gísli skerast í leikinn og nú með því að raula lög eftir Bellmann í eyra píanóleikarans svo hann næði stemningunni og gæti spilað þau skammlaust undir alvörusöng. Þegar undirspilið var orðið viðunandi reyndist Gísli enn þurfa að hafa þónokkra forystu bæði varðandi texta og söng, því aðrir sumarkirkjugestir voru orðnir hálf- eða alryðgaðir í söngvum Bellmanns. En Gísli var ákaflega uppörvandi og hvetjandi að þeir rifjuðu þessa söngva upp og gaf í skyn að þeir væru miklu minni menn ella. Þessu hlýddu sumarkirkjugestir Freyseyjar upp til hópa og rifrildi af lögum og textum tóku að skjótast upp úr djúpum gleymskunnar; fyrst tók einn undir, síðan annar og loksins söng allur salurinn hvert lagið á fætur öðru og svo hátt að smáhnökrar í undirleiknum heyrðust ekki einu sinni. Á meðan þessu fór fram þornuðu fötin. Alllöngu seinna þegar síðasta lagið var hljóðnað, sást til gestanna líta hver á annan steinhissa yfir því að þeir hefðu allir farið að syngja saman, meira og minna bláókunnugt fólk; kaffið orðið kalt og gervirjóminn á vöfflunum uppgufaður. Mér hafði alls ekki litist vel á þegar þetta Bellmannsdæmi byrjaði, en þegar við gengum út úr safnaðarheimilinu, skraufþurrir og kvaddir með virktum og væntumþykju, var ég ekki lítið ánægður með minn mann. Þarna tókst honum, eins og oft, að smita aðra af gleði sinni og dreifa henni út í ólíklegustu kima.