Um hin margvíslegu fyrirbæri sem ást getur beinst að

Þó ætla megi að afurðir nútímatækninnar, hið mjúka, sveigjanlega plast, sem hjólabátar eru gerðir úr hafi ruglað náttúru Svörtu-Petru, þá er það gömul saga og ný að fólk getur haft brennheitar tilfinningar til ótrúlegustu hluta, sem tæplega virðast þjóna framhaldi lífsins í samræmi við þróunarlögmálið.

Guðmundur Ólafsson náttúrufræðingur elskar til dæmis Ísland. Í október árið 2000 sagði hann í viðtali við Morgunblaðið að oft hverfi hann til landsins í draumum. „Það eru yfirleitt sæludraumar…“ sagði hann. „Það er eins og landið haldi utan um mig, ég sé í einskonar móðurfaðmi, alltaf öruggur.“ Hann bætti því við að hann upplifði landið sem einskonar lifandi eind og í því búi sérstök andagift. „Hún veitir manni unað,“ sagði hann „ skapar vitund og frjósemi hugans“

Og í kvæðinu Þér hrútar finnur maður fyrir einlægri virðingu og djúpum þokka skáldsins Guðmundar Inga Kristjánssonar frá Kirkjubóli í garð þessara hlédrægu skepna, sem alltof sjaldan hafa verið mærðar í íslenskum bókmenntum, kannski af því þeir þykja hafa útlitið á móti sér. Guðmundur yrkir nokkuð tilfinningaríkt kvæði til hrúta, og í því þérar þá eins og hann væri að tala við forsetahjónin:

Þér hrútar, ég kveð ykkur kvæði.

Ég kannast við andlitin glöð,

er gangið þér allir á garðann

að gjöfinni, fimmtán í röð.

Í heyinu tennurnar hljóma

við hornanna leikandi spil.

Það bylur í jötunnar bandi

og brakar við stein eða þil.

Síðar í kvæðinu nefnir hann „hrútsaugun skynug og blá“ og hvernig þeir komi „kátir og feitir“ af fjalli að hausti með „aurugan, blaktandi lagð.“ Guðmundi finnst vænt um hrútana sína og raunar yrkir hann um margt í kvæðum sínum sem íslenska bókmenntastofnunin, sú sem skilur sönn bókmenntakorn frá B-menningarhismi, hefur enn alls ekki viðurkennt sem yrkisefni, til dæmis grænkál, salat og súrhey. Það mætti vel færa fyrir því rök að Guðmundur á Kirkjubóli hafi verið frumlegastur íslenskra ljóðskálda.

Morgunblaðið. 28. október 2000

Guðmundur Ingi: Sólstafir. Ísafoldarprentsmiðja. Reykjavík 1938. S. 22