IV. Lífið

Ef ekki væri fyrir getnaðinn og fæðinguna væri ekkert líf og ef ekki væri fyrir ástina þætti fáum það skemmtilegt nema kannski golfurum. Þannig er samhengið. Lífið mælir með sér sjálft og því er alla jafnan auðlifað. Samt eru á því nokkrar krappar beygjur, fáeinar blindhæðir og örfá hvörf eins og sýnir sig í eftirfarandi. Þetta er svona „einum kennt – öðrum bent“-kafli.

Þegar séra Matthías ætlaði að yrkja þjóðsöng Skagafjarðar, varð hann yfirmáta taugaveiklaður, fannst fjörðurinn stór og vissi ekkert hvernig hann átti að bera sig til. „Hvar skal byrja? Hvar skal standa?“ spurði hann og var þá bent á að fara upp á Tindastól því þaðan sæist um allan fjörðinn. Það er eins þegar maður ætlar að segja frá lífinu, að það líkist hrikalega stórum Skagafirði en þar er ekki hægt að klifra upp á neinn Tindastóll til að fá yfirsýn.