Hér greinir frá útliti fólks í himnaríki og fleiru

Saga Katrínar og kúlunnar skilur mann eftir með ýmsar áleitnar spurningar og ein er sú hversvegna kúla ætti að vilja eignast kúlu með Katrínu sem var svipuð öðrum konum, hvort heldur af landsbyggðinni eða höfuðborgarsvæðinu, að lögun, upplagi og eðlisfari.

Orígenes frá Alexandríu hét nafntogaður guðfræðingur og einn kirkjufeðranna sem uppi var á þriðju öld eftir Krist. Hann hélt því fram að kúlulögunin tæki öllu öðru sköpulagi fram og sá maður hafði meira vit í höfðinu einu heldur en rúmast á heilu kirkjuþingi uppi á Íslandi. Hann sagði að kúlulögun væri einfaldlega langflottust, af því á kúlu væru engir kantar né horn, allir fletir hennar væru jafnlangt frá miðju og hugsanlega vissi hann að flatarmál hrings er radíus sinnum radíus sinnum pí. Að hætti guðhræddra og víðsýnna kirkjumanna velti Orígenes því töluvert fyrir sér hvernig aðstæðurnar væru í himnaríki þar sem syndlausir menn dvelja eilífð langa, enda átti hann von á að verða þar heimilisfastur. Hann vissi að þar er allt fullkomið og ekkert öðruvísi en það getur best orðið og fegurst. Með því að honum fannst kúlulögun vera fullkomnust allra forma og vissi allt vera fullkomið á himnum, ályktaði Orígenes með einfaldri rökleiðslu, að útvalið fólk sem hefur endurfæðst á himnum og dvelur þar við englasöng og hörpuslátt sé ekki óreglulegt í laginu eins og jarðneskt fólk á borð við Katrínu, með skanka, poka, ístru, æðahnúta, appelsínuhúð og hes, heldur verði það kúlulaga við endurfæðinguna og rúlli um himnesku grundirnar í stað þess að ganga. Maður verður að taka undir með Orígenes í því, að samanborið við liðugt rennsli kúlunnar er það álappalegur hreyfingarmáti að setja til skiptis hvorn fótinn fram fyrir annan til að verjast falli. Hitt má þeim liggja í léttu rúmi sem seint munu fá inni í himnaríki að kúlulögunin er dálítið ópersónuleg þótt hún sé fullkomin og líklega mun aðeins manngleggsta fólk þar efra geta borið kennsl á kunningja sína.

Og úr því talið hefur borist að himnaríki er heppilegast að víkja að óþægilegu máli svo það sé frá. Ég vitna nú í Milan Kundera, rithöfund sem orðinn er langeygur eftir Nóbelsverðlaunum, og nánar tiltekið í bók hans Óbærilegan léttleika tilverunnar. Þar segir svo:

„Á fjórðu öld hafnaði heilagur Híerónýmus alfarið þeim hugmyndum að Adam og Eva hafi haft samfarir í Paradís. Jóhannes Scotus Erigena, mikilsvirtur guðfræðingur sem uppi var á níundu öld, áleit hins vegar að svo hafi verið. En hann taldi Adam hafa getað hreyft á sér liminn að vild, líkt og fót eða handlegg. Hugmyndin felur ekki í sér hinn eilífa draum karlmannsins sem þjáist af hræðslu við getuleysi. Hugmynd Scotus Erigena snýst um annað. Ef limur karlmannsins rís við einfalda skipun frá heilanum þýðir það að lostinn skiptir engu máli í þessu sambandi. Það er ekki losti sem veldur því að limurinn rís, heldur er hann að hlýða skipun. Hinum mikilsvirta guðfræðingi þótti ekki samræði og fullnægingin sem því fylgir ósamræmanlegt Paradís. Lostinn samræmdist hinsvegar ekki Paradís. Höfum það hugfast: í Paradís var fullnæging til, en losti ekki.“

Hér er engu við að bæta og efnið kynlíf á himnum er útrætt af minni hálfu.

Borges, J. L.: The Book of Imaginary Beings. Penguin. London. 1974

Kundera, M.: Óbærilegur léttleiki tilverunnar. Mál og menning. Reykjavík. 1998. S. 277