Af læri sem gekk með barn

Seifur gat og gerði fleira í getnuðum og fæðingum en er á færi meðaljónsins, enda var hann goðkynjaður.

Hann var sonur Krónosar og Reu, en þó sé ljótt til frásagnar voru þau alsystkini. Krónos þessi var ekkert venjulega ofsóknarbrjálaður, því hann gleypti með húð og hári flest börn þeirra Reu. Það var af því hann óttaðist að þau myndu í fyllingu tímans taka frá sér völdin, en þetta datt honum í hug af því sjálfur hafði hann fyrst gelt pabba sinn að beiðni móður sinnar og síðan hrakið hann frá völdum.

Það var með naumindum að Rea greyið gat skotið einum syni undan, Seifi þessum, með því að setja grjóthnullung í vögguna og Krónos gleypti steininn í fljótfærni sinni og óðagoti og tók ekki eftir neinu. Steinn þessi gekk seinna upp af honum og var settur niður í Delfí og myndar síðan nafla alheimsins, omfalos.

Seifur var fjölþreifinn til kvenna og í því efni var honum líkt farið og Guðjón Kristinsson frá Dröngum segir um langalangafa sinn, sem nefndur var Barna-Daníel. Sá fékk viðurnefni sitt af því að eitt sinn barnaði hann fimm konur í einni og sömu ferðinni norðan úr Árneshreppi og inn að Brú í Hrútafirði. Það hefði alveg verið eftir Seifi að gera þetta líka. Benda má á í þessu samhengi, að ólíkt var ferð Barna-Daníels rismeiri en þegar Þórbergur Þórðarson löngu seinna rolaðist þessa sömu leið og hafði það uppburðarleysi til kvenna sem frægast hefur orðið í íslensku bókmenntasögunni. En þetta er útúrdúr. Seifur var kvæntur Heru en leit oft fram hjá henni, enda var hún hvekkt þess vegna og síafbrýðissöm. Eitt framhjátökubarna Seifs var Díónýsos sem síðar varð fyrsti alkóhólistinn í heiminum og þarf engan að undra, því vart hafa önnur fóstur, hvorki manna- né goðakyns, mátt þola aðra eins hrakninga.

Það kom til af því að Seifur barnaði mennska kóngsdóttur frá Þebu er Semele hét, en hann var alltaf á eftir dauðlegum konum. Hann lét sig það litlu skipta að hann var raunar langa-langa-langafi hennar og því síður vafðist fyrir honum töluverður aldursmunurinn, því á sinn máta var hann síungur. Að vanda sínum varð Hera kona hans afbrýðissöm yfir þessum samdrætti og kom því í kring með lævísi og sjónhverfingum að eldur komst í Semele og hún brann til ösku. Eftir það var hún auðvitað Seifi handónýt til ásta en sá var einmitt tilgangur Heru með íkveikjunni. Sendiguðinn Hermes náði að bjarga sex mánuða gömlu fóstrinu úr brunarústunum af Semele. Það mátti Seifur eiga, að hann brást ekki föðurskyldunni. Honum og Hermesi kom saman um að sauma fóstrið inn í mjöðm Seifs af því hitakassi var ekki tiltækur á þeim árum og þó grísku guðirnir hefðu ef til vill haft getuna, vantaði þá hugarflugið til að skapa þannig áhald. Seifur gekk nú með fóstrið í lærinu í þrjá mánuði og ól þá dreng sem sumir nefna Díónýsus en aðrir Bakkus, og var eins og fyrr segir forgöngumaður og brautryðjandi í áfengisneyslu.

Manolis, A.: Delphi. Ekdotike Athenon S.A. Aþena 1988

Stoll, H.W. : Kennslubók í goðafræði Grikkja og Rómverja. Prentuð hjá S. L. Möller. Kaupmannahöfn. 1871

Morgunblaðið. 19. júlí 2002.