86. Meint fylgja kemur í bæinn

Ekki fór það milli mála þann tuttugasta og þriðja apríl að eitthvað óhreint var á sveimi í morgunverðarsalnum á hótel Slavija B., ekki beinlínis rætið en stríðið. Þar sátu sakleysisleg en syfjuð hjón og með hreint óskiljanlegum hætti festist jakkabak mannsins við stólbakið. Þegar hann stóð upp, sennilega til að ná sér í harðsoðið egg, hékk stóllinn á baki hans eins og hundur á roði, svo hann mátti setjast aftur og vegna syfjunnar hugkvæmdist honum ekki að fara úr jakkanum. Kannski var skyrtan götótt. Hann sat bjargarlaus og afar vandræðalegur á miðjum gangveginum meðan eiginkonan hljóp fram að ná í þjóninn. Það tók þau langa stund að fá stólinn til að sleppa taki sínu og maðurinn varð sífellt vansælli. Á eftir fannst engin flís, engin límkennd sultuklessa, ekkert sem gat skýrt fyrirbærið raunvísindalega. Dauðir hlutir eru ekki hrekkvísir af sjálfsdáðum, svo böndin bárust að hinu yfirnáttúrulega. Það sýndi sig aftur þegar ég litlu síðar hugðist ná í harðsoðna eggið mitt og ýtti stólnum aftur á bak með festu. Þá buldi við ærandi brestur líkt og þegar innanríkisráðuneytið hrundi; um allan sal frusu skeiðar miðsvegar milli skálar og munns, brauðbitar, ostur og egg námu staðar í meltingarvegum, hálfsagðar setningar gleymdust og öll augun í salnum beindust að mér, galopin af felmtri og skelfingu og varla færri en áttatíu. Hér var nýafstaðið stríð og hryðjuverk ofarlega í hugum gestanna. Ég varð síðastur allra til að skilja að með stólnum hafði ég fellt um tveggja metra hátt skilrúm sem lá nú flatt á gólfinu. Ég missti lystina á fleiri eggjum, þau voru líka grjóthörð og rauðan orðin grágræn og flúði salinn hægt og virðulega. Ég sá vott af hluttekningu í augum jakkamannsins en hvergi annars staðar. Gat þetta verið fylgjan hans Guðjóns? Þegar ég tók á móti honum úti á flugvelli seint um kvöldið bar hann það af sér og sagði að engar fylgjur væru í Stóra-Sandfells-ættinni. Guðjón Magnússon var kominn með hjól og kerru ofan af Íslandi til að slást í för með mér suður til Istanbúl. Hann er rauðbirkinn maður, fjallamaður, rjúpnaskytta, fyrrverandi atvinnumaður í handbolta og engin kveif, sterkur maður og þolinn og ég var ekki áhyggjulaus yfir að honum myndi þykja ég hægfara. Á móti kom að hann er góður félagi, laus við sífur og þessi eini af hverjum tíu þúsundum sem ég treysti til föruneytis í svona ferð. Þegar ég hringdi til hans frá Kraká í fyrra og stakk upp á þessu sagði hann umhugsunarlaust já, en spurði eftir verðlagi á bjór á þessum slóðum. Framvegis yrðum við tveir saman og það var gott. Mér fellur annars vel að vera einn með sjálfum mér. Ég kann því vel að koma gestur að kvöldi og vera alfarinn með allt mitt að morgni, minn eigin farandheimur á ferð í umheimum annarra. Félagslífið undanfarið hafði að vísu ekki verið upp á marga fiska; fáeinar setningar við hótelfólk eða einsetumenn á bekkjum, ég hafði átti örstutt innlit í líf ókunnugs fólks meðan ég renndi hjá, hlerað ávæning af samræðum milli borða, verið vitni að ástarfari handan þunnra herbergisveggja. Ég var aðildarlaus áhorfandi að annarra manna samskiptum en ég var alls ekki einmana. Hér eftir yrði þetta með öðru móti en samferð tveggja er ekki bara helmingi fjölmennari en einfarir, hún er allt öðru vísi fyrirbæri.