19 - Vertu sjálfstæður

Þrátt fyrir að ég leggi mikið upp úr því að læra af öðrum og bera virðingu fyrir uppruna fólks og ólíkum lifnaðarháttum, þá finnst mér jafn mikilvægt að þora að velja sjálfur þá leið sem maður vill fara í lífinu. Það eru margir sem hafa skoðanir á því sem maður tekur sér fyrir hendur. Vilja helst að maður geri eins og þeir. Ég á vin sem, þrátt fyrir að vera tveggja barna faðir, er nú á efri árum kominn á þá skoðun að það að vera pabbi sé ekki gott fyrir karlmenn. Það breyti mönnum of mikið, þeir gleymi sjálfum sér, verði allt of mjúkir, hætti að vera alvöru menn. Hans skoðun er að fjölskyldan sé ofmetið fyrirbrigði. Að maður eigi bara að vera maður sjálfur, hætta að hugsa um börnin og vera í samskiptum við þau. Frelsa sig frá þeim eiginlega. Ég er virkilega ósammála honum. Ber virðingu fyrir hans skoðun þótt ég skilji hana ekki, en læt ekki þessa skoðun hans hafa áhrif á það hvernig ég lifi mínu lífi. Ég er þó sammála honum að því leyti að mér finnst mikilvægt að menn haldi áfram að sinna sjálfum sér, haldi sér í líkamlega góðu formi og eigi sér gefandi áhugamál þrátt fyrir að þeir séu orðnir pabbar. Fyrir mér, fer þetta mjög vel saman og styður hvort annað, að sinna sjálfum sér og vera góður pabbi. Það eiga allir einhver skyldmenni eða vini sem eru duglegir við að segja manni hvað maður á að gera við lífið. Að maður eigi að læra þetta, vinna við hitt eða þetta, gifta sig fyrir ákveðinn aldur, eignast svo og svo mörg börn, eiga helst bæði stráka og stelpubörn, búa hér eða þar og ferðast hingað eða þangað. Fólk meinar yfirleitt vel og áttar sig yfirleitt ekki á því að það sé komið vel út fyrir sitt verksvið. Það sama gildir auðvitað um mig og þig, okkur pabbana, þegar börnin sem við höfum alið upp komast á þann aldur að þau fara að taka stórar ákvarðanir í lífinu. Ég er nákvæmlega á þessum stað núna með elsta son minn. Við pabbar getum haft okkar skoðanir, en við þurfum að passa okkur á að vera ekki of ákafir í að koma þeim á framfæri. Okkar hlutverk er frá fyrsta degi að vera góð fyrirmynd, kenna börnunum okkar muninn á réttu og röngu, hvetja þau til dáða, sýna þeim þau tækifæri sem lífið býður upp á. Þau taka sjálfstæða ákvörðun um næstu skref. Pabbinn er svo alltaf til taks þegar á þarf að halda.