Veisluglaumur

- Almar, sem ekkert þekkti annað en einsemd skóganna, hrökk í kút og bar hönd fyrir augu um leið og þau gengu inn. Við þeim blasti stór salur, fullur af fólki. Fólkið sat við nokkur langborð sem raðað var í ferhyrning. Salurinn var lýstur upp af eldstó í miðju hans og kyndlum sem héngu á veggjunum. Hvarvetna var auður og dýrð, borðbúnaður var úr skínandi gulli og á veggjum héngu stórkostlegir dýrgripir til skrauts ásamt haganlega smíðuðum vopnum.

- Allt þetta sáu þau í einni sjónhendingu. Þó var það fólkið sjálft sem helst vakti athygli þeirra. Það var skrúðbúið og skreytt perlum og eðalsteinum. Lítil reisn var yfir veislugestum því að þeir höfðu hátt, hlógu, sungu, rifust og æptu í skrílslegu ölæði. Mjöðurinn flæddi yfir borðin og ofgnótt matar hrundi niður á gólf til hundanna sem lágu við fætur manna tilbúnir til að grípa hvern bita og rífa græðgislega í sig. Háborð var við enda salarins.

- Þar sat hertoginn, ungur maður, ekki miklu eldri en unglingur, með allt of stóra kórónu á höfði og með fætur uppi á borðum. Hlátrasköll hertogans glumdu yfir salinn og allt í kringum hann hlustuðu jábræður hans á brandarana og hlógu með honum. Á vinstri hönd hertogans sat skrautklædd, eldri kona sem hló háum, gjallandi rómi að bröndurum hans og á þá hægri sat Finnur, svartur, þögull og þungbúinn.

- Búi benti þeim að setjast við þann borðsenda sem fjærstur var borði hertogans og fylginauta hans. Að því loknu skundaði hann að háborðinu og talaði við Finn. Þau sáu að Finnur leit til þeirra. Síðan stóð hann upp og kom til þeirra. Hann stillti sér upp fyrir framan þau, hár og ábúðarmikill.

- Svo að þið eruð komin! ávarpaði hann þau.

- Krúsa minntist hlátraskalla Finns og Barkar áður en álög Eyjunnar eilífu hrifu þau með sér.

- Hafðirðu ekki áhyggjur af því hvar við værum? spurði Almar.

- Það rumdi í Finni.

- Við … við heilluðumst!

- Hvaða bull er þetta? drundi í Finni.

- Já, til Eyjunnar eilífu, hvíslaði Almar dauðhræddur við hranalegan föður sinn. Þessir endurfundir líktust á engan hátt því sem hann hafði vonast eftir.

- Hvernig komust þið þaðan? spurði Finnur.

- Þú hefðir náttúrlega viljað hafa okkur þar sem lengst, sagði Krúsa snögg upp á lagið.

- Finnur hallaði sér að Krúsu og boraði svörtum augunum inn í hana. Hún hrökk undan. Hún fékk kuldahroll við það eitt að finna hann nálægt sér.

- Hvernig komust þið þaðan? endurtók hann.

- Á sama hátt og við komumst þangað, svaraði Krúsa og leit niður á borðið. Það var ekki hægt að horfa í þessi svörtu og stingandi augu.

- Fáið ykkur að borða, sagði Finnur kuldalega og rétti úr sér. Ég verð að sitja hjá hertoganum.

- Megum við ekki sitja hjá þér, ha? spurði Almar hikandi.

- Börn mega ekki sitja nær en á lægsta borði, hnussaði í Finni.

- Sem betur fer, hugsaði Krúsa því að hún hafði engan áhuga á að sitja nálægt Finni.

- Finnur fór aftur í sæti sitt og þau sátu eftir. Nú fyrst gáfu þau borðfélögum sínum gaum. Það var augljóst að börn voru ekki mikils virt í þessu samfélagi því að þau voru látin sitja til borðs með óhreinum tötra- og flökkulýð sem drakk mikið og hafði hátt. Í stað gulldiskanna á öðrum borðum átu þau af tréplötum og í stað veglegra og útskorinna ölkrúsa, drukku þau úr leirkrúsum. En maturinn var sá sami og drykkurinn, þykkur og beiskur, steig þeim til höfuðs og gerði þau kát og ringluð.

- Hver eruð þið, svona saklaus og góð, og hvað eruð þið að villast hér á þessum stað? Sá sem þetta mælti hafði staulast frá hinum enda borðsins og til þeirra. Gamall var hann, með mikinn herðakistil og allur skakkur. Andlit hans sáu þau ekki því að hann var klæddur brúnum kyrtli með mikla hettu sem náði langt fram fyrir andlitið.

- Ég heiti Krúsa og þetta er hann Almar og hvað heitir þú? Krúsa hafði orð fyrir þeim, því að Almar virtist vera úti á þekju og kúrði sig yfir drykkjarföngin.

- Ég? Ég á ekkert nafn og er ekki viss um að ég hafi nokkurn tíma átt neitt. Þó skal ég ekki sverja fyrir að hún móðir mín sáluga hafi kallað mig eitthvað þegar ég var kríli. Þó veit ég það ekki. Kallið mig bara Kroppinbak. Allir kalla mig það.

- Kroppinbakur var sannarlega réttnefni. Kroppinbakur var allur skakkur og svo boginn að hann átti bágt með að horfa annað en niður á gólf.

- Heyrðu þú þarna, Kroppinbakur! hrópaði einhver. Okkur vantar mjöð. Sæktu meiri mjöð í kjallarann.

- Allt í lagi, allt í lagi, þusaði Kroppinbakur. Aldrei fæ ég frið. Þið skipið fyrir og ég hlýði. Alltaf sami yfirgangurinn. Það dundu við hlátrasköll á eftir Kroppinbaki þar sem hann skjögti út um dyrnar.

- Það verður að koma í veg fyrir að Kroppinbakur stirðni af kyrrsetum, sagði einhver og aftur hlógu allir.

- Sessunautur Almars, fullorðin kona, lagði hönd yfir öxl hans og hvatti hann til að borða meira.

- Ekki vera svona dapur, sönglaði hún. Et og drekk og ver glaður eins og við hin. Því að hver veit hvað verður á morgun. Kannski förum við öll í stríð og verðum drepin þar … nema forynjunni verði sigað á okkur áður en til þess kemur og þá er ekki að spyrja að leikslokum.

- Krúsu svelgdist á við þessi orð en tók svo eftir að borðfélögum hennar var einnig brugðið. Rétt sem snöggvast gáfu þeir Finni auga og eins og alltaf, ef einhver horfði til Finns, störðu augu hans á móti, grimm, svört og nístandi.

- Gættu þín, hastaði einhver á konuna. Ætlarðu að koma okkur öllum í ginið á ófreskjunni?

- Í þennan mund skakklappaðist Kroppinbakur aftur inn úr dyrunum og gaf það borðfélögunum færi á að taka aftur gleði sína. Kroppinbaki mættu hlátrasköll, hlátrasköll þeirra lítilsvirtu sem reyna að finna ánægju í að lítilsvirða náunga sinn enn meir. Hann slengdi stórri ölkönnu á borðið en færði Krúsu og Almari aðra könnu, minni.

- Hérna, sagði hann. Drekkið úr þessu. Það er betra fyrir ykkur.

- Krúsa svolgraði fegin í sig svalandi, ískalt vatnið úr könnunni. Hún var orðin undarleg í höfðinu af beiskum drykknum sem hún hafði látið ofan í sig með matnum. Síðan ýtti hún við Almari og bauð honum vatn. En Almar hafði misst sambandið við umhverfi sitt og lá fram á borðið.

- Kroppinbakur og Krúsa voru önnum kafin að stumra yfir Almari og hella upp í hann vatni og tóku því ekki eftir konunni sem yfirgaf háborðið og stefndi til þeirra.

- Er hann veikur, elsku litli drengurinn? spurði hún skrækum rómi. Ósköp eru að sjá hann.

- Krúsa leit upp og virti konuna fyrir sér. Hún var lágvaxin, gráhærð en snör í hreyfingum, klædd glansandi grænum kjól alsettum pífum og blúndum. Um háls hennar og í eyrum héngu dýrlegir steinar og á höfðinu bar hún glitrandi og þunga kórónu. Kinnar hennar og varir voru málaðar skærrauðar og augnabrúnirnar kolsvartar og var farðinn í miklu ósamræmi við grátt hárið.

- Kæra frú hertogaynja, Kroppinbakur beygði sig svo djúpt að höfuðið nam við gólfið. Þessi litli drengur er búinn að drekka meiri mjöð en hollt er fyrir hann.

- Drakk hann mjöð, en kæri drengur! Konan beygði sig með miklu óðagoti niður að Almari. Mjöður er ekki fyrir lítil börn. Er ekki til mjólk í húsinu? Hvað eruð þið, elsku litlu börn, annars að gera hér?

- Almar umlaði, gerði tilraun til að líta upp á hertogafrúna en missti höfuðið aftur niður þannig að það hvarf ofan í blúndurnar á síðum pilsum frúarinnar.

- Elsku, litla krúttið, stundi hertogafrúin. Hann verður að komast í bólið. Hver er hann?

- Þetta er Almar, sonur Finns, sagði Krúsa… Sjálf heiti ég Krúsa og er vinkona hans, bætti hún við.

- Er hann sonur Finns? Ekki vissi ég að Finnur ætti svo krúttlegan son, sagði hertogaynjan og klappaði hrifin saman lófunum. Hvað eruð þið, blessaðir sakleysingjarnir, að gera í þessu lastabæli? Þetta er ekki góður staður fyrir börn. Ég er alltaf að segja það við hann son minn. Ekki er nokkur hemja hvernig ástandið er orðið í Ljósuborg. Hér hefur margt breyst. Og hann hlær bara að mér. Þessi ólánssonur! Hann hlær að öllu. Ég veit ekki hvort saklausri og blíðri kóngsdóttur úr fjarlægu landi verður nokkurn tíma boðlegt að setjast hér að og giftast honum syni mínum því að eins og þið sjáið er hann kominn á þann aldur að hann verður að fara að huga að því að fá sér drottningu.

- Er hertoginn að fara að kvænast? spurði Krúsa um leið og hún hjálpaði hertogafrúnni að toga Almar upp úr stólnum, þó að hún fyndi reyndar að hún átti nóg með að halda sjálfri sér uppi. Síðan tóku þær utan um Almar og drógu hann á milli sín upp að háborðinu.

- Nei, ekki enn, ekki enn, svaraði hertogaynjan. Ég er að svipast um eftir kóngsdóttur handa honum. Hún þarf auðvitað að vera öllum kvenlegum kostum búin og honum samboðin að tign og glæsileik.

- Hertoginn sá nú móður sína nálgast ásamt börnunum.

- Ertu orðin svo óþreyjufull að bíða eftir barnabörnum, móðir mín, að þú hirðir upp fyrstu flökkugríslingana sem þú finnur?

- Við þessi orð urðu mikil hlátrasköll og hertoginn ungi brosti ánægður yfir eigin fyndni.

- Þetta eru ekki hvaða flökkugríslingar sem er, svaraði hertogaynjan, eða er það ekki rétt hjá mér, virðulegi ráðgjafi, bætti hún við og beindi orðum sínum til Finns. Þú kannast víst við þennan elsku, litla dreng.

- Það rumdi í Finni og hann kinkaði kolli.

- Átt þú eitthvað í þeim? spurði hertoginn.

- Hann Finnur á sko örugglega ekkert í mér, sagði Krúsa og horfði einarðlega í augu hertogans, sem orðin voru sljó og rauðþrútin af of mikilli drykkju.

- Mikið er þetta hlægilegt barn, sagði hertoginn, sló höndunum í borðið og hló. Um leið slógu allir aðrir sínum höndum í borðin og hlógu líka… nema Finnur.

- Já, þetta barn er mjög hlægilegt, sagði hann og nú hló hann grimmilega. Krúsa kyngdi og kreisti saman lófana. Hún var hræðilega ringluð í kollinum.

- Hvað er þér á höndum? spurði hertoginn Krúsu.

- Bara! Hún sneri upp á sig. Ég hef mikilvægu erindi að gegna. Hún steig fast í báða fætur.

- Já, hún hefur mikilvægu erindi að gegna. Hertoginn hló og öll hirðin hló með honum. Hvert er það erindi ef ég má leyfa mér að spyrja?

- Það er… hún hikaði… hvað hafði hún eiginlega ætlað að segja? Orðin voru komin út úr henni áður en hún vissi af. Ég er að leita að Demantinum eina.

- Nú hafði hún sagt það. Hún hafði sagt það þegar öll hirð hertogans af Ljósuborg heyrði. Nú vissu allir, Finnur og allir aðrir ribbaldar Ljósuborgar að hún, litla stelpan hún Krúsa, var komin til Ljósuborgar í þeim erindagjörðum að finna Demantinn eina, demantinn sem fært hafði handhafa sínum og félögum hans völd og skapað þorsta í enn meiri völd.