Týnd í skóginum

- Krúsa vaknaði í dagrenningu. Hún leit yfir hópinn í grárri morgunskímunni. Píslirnar lágu allar í hnapp, þrýstu sér hver að annarri, veltu sér og umluðu í svefninum. Finnur skógarbúi lá á bakinu og hraut hátt en Gagnráður svaf fast sem dauður væri.

- Hún stóð varlega á fætur og gætti þess að fara hljóðlega. Hún læddist yfir túnið og var von bráðar í skógarjaðrinum. Þar leit hún við og virti fyrir sér brunarústirnar. Heldur var það ófrýnileg sjón. Sprengingin leit ekki út fyrir að vera eftir þotu úr bíómynd, þotu í plati. Brunarústirnar voru sannarlega raunverulegar. Þegar hún hafði horft nægju sína vatt hún sér inn í skóginn og hélt af stað. Hún ætlaði ekki langt. Bara ganga örstuttan spöl og skoða sig um. Hún var að vísu ekki lengur reið en samt varð hún að fá tíma til að hugsa áður en Gagnráður færi að predika yfir henni með flóknu orðunum sínum.

- Varla var hægt að segja að hún ferðaðist um í skógi, heldur var fremur um að ræða þyrpingu runna sem uxu inn á milli skörðóttra kletta. Sólin var komin upp þó að Krúsa fyndi það varla því að enn var napurt. Mistur var í lofti þannig að sólin náði varla að verma jörðina.

- Krúsa gekk í þungum þönkum. Hún hugsaði um herþotuna, sprenginguna, demantinn og kristalskúluna og hún hugsaði um sjálfa sig. Hann hafði sagt að hún ein gæti fundið demantinn, að spádómurinn benti á hana … Þetta var flókið, hræðilega flókið. Hún skildi þetta ekki. Og þess vegna gat hún ekki einbeitt sér að því að hugsa. Hún varð að fá betri útskýringar frá Gagnráði. Allt var svo dularfullt.

- Hún sneri við. Það var dauðaþögn í skóginum og hvergi vottaði fyrir lífi. Eina lífsmarkið voru stöku skrækir í fuglum og tíður vængjasláttur. Krúsu varð um og ó og hélt greitt áfram til að komast sem fyrst til baka. Hún hlaut að eiga skammt eftir ófarið … eða hvað? Var hún ekki á réttri leið? Smám saman hægði Krúsa á sér og nam að lokum staðar. Hún var villt!

- Krúsa dró andann djúpt og reyndi að jafna sig. Þetta var ekki svo voðalegt. Þau voru áreiðanlega skammt undan. Hún myndaði lúður með höndunum og hrópaði en ekkert svar barst út úr skóginum. Þetta er allt í lagi, hugsaði Krúsa. Allt hlýtur að vera í lagi. Ég er hvort sem er í ævintýri. Ég geng bara áfram og einhvers staðar hlýt ég að enda.

- Krúsa gekk af stað. Hún gekk lengi lengi. Ekki bólaði á vinum hennar. Þvert á móti varð umhverfið æ ókunnuglegra. Klettum og hæðum fækkaði og trén urðu hávaxnari og þéttari. Fyrr en varði var hún stödd í stórum og dimmum skógi. Hátt, hátt fyrir ofan hana mátti greina gráan himin en annars var hún í rökkri. Krúsa gerði sitt besta til að vera bjartsýn. Ætli það sé ekki best að syngja, hugsaði hún.

- Nú ætla ég að syngja, sagði hún upphátt. Hún hafði engan til að tala við og gat því eins talað við sjálfa sig. Krúsa söng:

- Ég er hinn frjálsi förusveinn,

- á ferð með staf og mal…

- Hún þagnaði. Þykkur og dimmur skógurinn gleypti lagið. Það féll dautt og hljómlaust inn í myrkviðinn. Hér var ekki gaman að syngja. Hún þrammaði þegjandi áfram. Fætur hennar voru orðnir svo þungir. Þeir vildu ekki fara inn í þennan dimma, dimma skóg. Það var eitthvað varasamt við hann … jafnvel hættulegt. Hávaxin trén höfðu drepið allt líf undir sér og Krúsa gekk á harðri og þurri mold, dauðum laufblöðum og greinum. Hvergi sást lífsmark. Í skóginum var algjör þögn og drungaleg kyrrð.

- Hún nam staðar. Það gátu verið hættur við hvert fótmál … en einnig gat verið hættulegt að standa kyrr. Hún þorði ekki að halda áfram og hún þorði heldur ekki að halda kyrru fyrir. Hún rýndi á milli trjánna en í skóginum var myrkur. Hún horfði og horfði en sá ekkert. Hana langaði svo til að sjá en trén voru fyrir. Hún ákvað að klifra upp í tré. Kannski sæi hún þá eitthvað. Hún náði þó hvergi taki því að trén voru öll of há og beinvaxin.

- Nú fann hún að hún var orðin svöng og þreytt. Hún var líka svo ein, svo hræðilega ein. Krúsa var ráðalaus. Því gerði hún það eina sem hægt var að gera við þessar aðstæður. Hún hjúfraði sig upp að hörðum trjábol og sofnaði.

- Skógurinn lifnaði við. Hún heyrði það gegnum svefninn. Trén rifust hvert við annað, háum og dynjandi rómi. Moldin hlóð sér upp í hóla og hlammaðist niður í dældir. Ókennileg dýr ráfuðu ýlfrandi um og rifu hvert annað á hol. Mitt í öllu þessu settist lítil fluga aftan á hálsinn á henni og kitlaði hana. Hún reyndi að slá fluguna af sér en alltaf byrjaði hún aftur. Að lokum opnaði Krúsa augun.

- Hún horfðist í augu við dreng sem hló til hennar og kitlaði hana á hálsinum. Hann var ljós yfirlitum, skítugur og sólbrenndur með úfið hár, álíka stór og hún sjálf. Föt hans voru gróf og óhrein en sérstaka athygli Krúsu vakti hnífurinn sem hékk í slíðri í belti hans ásamt leðurtuðru og lykkjum úr grófu reipi. Hann boraði upp í nefið og hló aftur. Krúsa hló á móti. Henni leist bráðvel á hann. Drengurinn stökk á fætur.

- Reyndu að ná mér, hrópaði hann. Krúsa greip um fætur hans og togaði hann niður. Drengurinn braust um og reyndi að losa sig en Krúsa sleppti ekki. Hún var búin að finna félaga og honum sleppti hún ekki.

- Ég heiti Krúsa, sagði hún lafmóð, en þú?

- Ég skal segja þér það ef þú sleppir mér.

- Þá verður þú að lofa að hlaupa ekki burtu.

- Ég lofa.

- Upp á æru og trú?

- Upp á æru og trú, skóginn og skógarguðina og allt, svaraði drengurinn.

- Allt í lagi. Krúsa sleppti og nú horfðust þau í augu, alvarlega, jafnvel hátíðlega.

- Ég heiti Almar, sagði hann.

- Ég var svo einmana, sagði hún. Ég var týnd í skóginum. Viltu vera með mér?

- Já, það vil ég gjarnan. Þau tókust í hendur og brostu. Þau þögðu nokkra stund og nutu þess að hafa hvort annað. Allt var breytt. Jafnvel skógurinn virtist ekki eins dimmur og skuggalegur og fyrr.

- Komdu, sagði Almar og stóð upp.

- Koma hvert?

- Bara, eitthvert… ég veit um góðan stað.

- Heim til þín?

- Heim, hann hugsaði sig um. Nei, ég held ekki. Ég held að ég fari ekki heim fyrr en á morgun … eða hinn daginn … eða einhvern tíma seinna.

- Af hverju ekki?

- Bara! Hann yppti öxlum.

- Almar þreif upp lítið spjót sem lá hálffalið í laufblöðum á jörðinni og tók árás. Vá, hugsaði Krúsa. Hann er vopnaður! Hún stökk á fætur og fylgdi honum fast eftir. Þau smugu milli trjánna, hlógu og fífluðust. Þau héldu á brattann og smám saman breyttist umhverfið. Skógurinn varð gisnari og jarðvegurinn lifnaði við. Milli trjánna óx nú mjúkt gras og á stöku stað brostu lítil blóm við þeim. Skyndilega nam Almar staðar, leit íhugull í kringum sig og lagði við hlustir. Hann var gjörbreyttur og gekk nú ofurhægt.

- Hvað ætlarðu að gera? Krúsa tók undir handlegg Almars. Almar svaraði ekki og sussaði á hana. Hann læddist áfram nokkra stund þar til hann fann það sem hann leitaði að, lítið, loðið dýr, hálfhulið grasi og laufum og fast í snöru.

- Almar þó, hvernig gastu? Krúsa fékk klígju þegar hún horfði á fimleg handtök Almars er hann skar dýrið á háls og hóf að flá það.

- Almar leit undrandi á Krúsu. Hann skildi sýnilega ekki að hann hefði gert neitt rangt.

- Hann er feitur og fallegur, sagði hann kátur til að hressa Krúsu við. Þú mátt safna eldiviði. Ég veit um klettadrang hér nærri. Þar getum við kveikt eld.

- Það leið ekki á löngu þar til þau höfðu komið sér fyrir í skjóli stórra steina. Almar hlaut oft að hafa verið hér áður því að hann kveikti eld í hlöðnu og sviðnu eldstæði sem fyrir var. Að því loknu skar hann kjötið í litla bita, tálgaði trjágreinar og stakk þeim gegnum bitana meðan steikt var. Hann opnaði tuðru sína, dró upp nokkur saltkorn og stráði yfir bitana. Tuðrunni lokaði hann vandlega aftur.

- Saltið er dýrmætt, sagði hann. Það verður að fara sparlega með það.

- Skömmu síðar sátu þau makindalega að snæðingi og virtu fyrir sér útsýnið yfir víðáttumikinn skóginn.

- Af hverju gerirðu þetta? spurði Krúsa.

- Geri hvað?

- Nú þetta … drepur dýr. Það fór hrollur um Krúsu þegar henni varð hugsað til dýrsins í snörunni.

- Auðvitað þarf ég að drepa dýr! Almar virtist undrandi á spurningunni. Eitthvað verð ég að borða.

- Krúsa hugsaði sig um. Það var náttúrlega satt. Eitthvað varð Almar að borða.

- Þú gætir borðað rætur, ber og ávexti, sagði hún svo.

- Ég geri það líka. Ég lifi á því sem skógurinn gefur, fugli, fiski, litlum dýrum, rótum og ávöxtum.

- Krúsa þagði góða stund og hugsaði. Hún hugsaði um Almar sem reikaði um skógana og veiddi og safnaði sér til matar. Og hún hugsaði um sjálfa sig sem lifði á því sem aðrir gáfu henni.

- Það var gott að þú fannst mig, sagði hún loks. Almar brosti og reif í sig kjötið með lúkunum svo að hann varð allur kámugur.

- Ég var orðin dálítið svöng. Svo var ég líka áhyggjufull yfir því að finna ekki Gagnráð, hélt Krúsa áfram.

- Almar hafði nú etið fylli sína, henti sér niður í grasið og horfði upp í gráan himininn.

- Þú fannst mig, sagði hann.

- Já, ég fann þig, sagði hún og brosti. Kannski þarf ég ekki að finna Gagnráð … eða hvað heldur þú?

- Almar yppti öxlum. Hann hafði engan áhuga á að finna Gagnráð. Krúsa hafði næstum verið búin að gleyma öllu því sem gerst hafði, sprengingunni, Demantinum eina og kristalskúlunni, drunganum í skóginum og hversu illa henni leið en nú rifjaðist það allt upp aftur. Hún sagði:

- Mér finnst þessi skógur næstum því hættulegur. Almar leit á hana og sagði alvarlegur.

- Það er rétt. Venjulega er skógurinn ekki hættulegur. En nú er hann ekki eins og hann á að vera. Já, hann er næstum því hættulegur.