Herþotan

- Krúsa var á harðahlaupum á leið heim úr skólanum þegar lítill hundur vakti athygli hennar. Hún nam undir eins staðar og virti hann fyrir sér.

- Líst þér vel á hann? heyrði hún einhvern segja. Nú fyrst tók hún eftir konunni sem var með hundinn.

- Hann er æðislegur, svaraði Krúsa.

- Hann heitir Hnoðri, sagði konan.

- Má ég klappa honum?

- Auðvitað.

- Krúsa beygði sig niður og strauk Hnoðra. Hún hafði mikinn áhuga á dýrum; hundum, köttum, ánamöðkum, köngulóm … og öllum öðrum dýrum sem á vegi hennar urðu.

- Hvað ertu gömul? spurði konan.

- Tíu ára … má ég halda í bandið? svaraði Krúsa áköf. Þetta tækifæri gat hún ekki látið fram hjá sér fara.

- Já, en gættu þess að halda fast. Hann Hnoðri er fjörugur.

- Krúsa tók í ólina, rak tunguna út í annað munnvikið og hélt af stað á eftir konunni. Hnoðri hljóp, dinglaði skottinu og hnusaði af öllu sem fyrir honum varð. Ólin rykktist til og frá en Krúsa hélt fast og örugglega. Hún skemmti sér konunglega. Þær voru komnar að blokkinni þar sem Sigga, vinkona Krúsu, átti heima.

- Jæja, sagði konan. Hér bý ég.

- Er það? spurði Krúsa undrandi.

- Já, við erum nýflutt.

- Besta vinkona mín býr í blokkinni þinni, sagði Krúsa. Við getum passað Hnoðra fyrir þig. Megum við það?

- Alveg sjálfsagt, svaraði konan. Þá getið þið líka leikið við…

- En Krúsa hafði engan tíma til að hlusta á það sem konan ætlaði að segja. Hún var himinlifandi yfir að hafa fengið hund fyrir nágranna og ákvað að vinda bráðan bug að því að passa hann.

- Ég ætla að flýta mér heim með skólatöskuna, sagði hún óðamála. Við komum svo.

- Hún hljóp heim í einum spretti. Þar fleygði hún skólatöskunni á gólfið og gleypti í sig súrmjólk. Hún nam andartak staðar fyrir framan spegilinn og brá greiðu í hrokkið hárið. Hún sá þó fljótt að vonlaust var að ætla sér að ná flókanum úr. Því hætti hún við að greiða sér og flýtti sér út. Gígja systir hennar kæmi ekki heim úr Fjölbrautaskólanum fyrr en síðdegis. Þangað til var hún ein heima. Það skipti þó ekki máli því að hún mundi passa Hnoðra í allan dag með Siggu. Mikið hlakkaði hún til að segja Siggu frá Hnoðra! Sú yrði hissa!

- Það leið nokkur stund frá því að Krúsa hringdi dyrabjöllunni þar til svar kom í dyrasímann.

- Halló! heyrðist í Siggu.

- Þetta er Krúsa. Hleyptu mér inn.

- Bíddu aðeins, sagði Sigga. Krúsa heyrði Siggu tala við einhvern.

- Heyrðu, sagði Sigga loks. Við komum út.

- Hún tvísté órólega. Hún hafði hugboð um að eitthvað væri öðruvísi en það átti að vera. Að lokum opnuðust útidyrnar og Sigga birtist í dyrunum. Í fylgd með henni var ókunnug stelpa … og sú ókunnuga hafði Hnoðra í bandi!

- Halló! sagði Sigga glaðlega. Þetta er Eva Rósa sem er nýflutt í blokkina mína. Finnst þér ekki hundurinn sætur? Eva Rósa á hann!

- Krúsa stóð stjörf. Allt var farið úrskeiðis. Ekkert af því sem Krúsa hafði áætlað stóðst. Hún ætlaði að koma Siggu á óvart með því að segja henni frá Hnoðra. Síðan mundu þær fara heim til nýju konunnar og fá hundinn lánaðan. Krúsa mundi halda í bandið og leyfa Siggu að halda líka. Ekkert af þessu gerðist. Þess í stað kom ný stelpa, yfir sig montin af Hnoðra og hún átti hann meira að segja!

- Krúsa gerði sitt besta til að leyna vonbrigðum sínum meðan hún gekk í humátt á eftir Siggu, Evu Rósu og Hnoðra. Hún var svo leið að hún beinlínis kenndi til! Það var ekki hægt að sætta sig við þetta. Hún hafði hlakkað svo mikið til.

- Hvernig finnst þér Hnoðri? spurði Eva Rósa.

- Allt í lagi, svaraði Krúsa og yppti öxlum. Hnoðri horfði á þær með lafandi tungu og dinglaði skottinu. Mikið var hann skemmtilegur!

- Afi minn gaf mér hann í afmælisgjöf, sagði Eva Rósa. Hvílíkur afi! Krúsa gæfi mikið fyrir að eiga slíkan afa.

- Hún braut odd af oflæti sínu og spurði:

- Má ég halda í bandið?

- Ég veit ekki, svaraði Eva Rósa með semingi. Mamma segir að það megi alls ekki týna honum.

- En mamma þín var búin að segja að ég mætti einhvern tímann passa hann, sagði Krúsa.

- Hann togar svo mikið í bandið, sagði Eva Rósa. Það er mjög erfitt að passa hann.

- Ég skal halda ofsalega fast, sagði Krúsa með sannfæringarkrafti.

- Æi, ég held ekki, sagði Eva Rósa enn. Hnoðri flaðraði ákafur upp um hana og hún gældi við hann á móti. Það var farið að þykkna í Krúsu. Af hverju mátti hún ekki halda í ólina? Hvað þóttist þessi stelpa eiginlega vera?

- Ég get alveg haldið nógu fast, sagði hún ákveðið. Hún leit á Siggu í von um stuðning. En Sigga var orðin leið á rifrildinu.

- Hættið þessu þrasi! sagði hún. Við skulum koma að leika okkur.

- Hætta! Óhugsandi! Eva Rósa gerði lítið úr Krúsu. Slíkt var ekki hægt að þola.

- Ég get víst haldið í hunda! ítrekaði Krúsa.

- Þú hlýtur að geta haldið í Hnoðra seinna, sagði Sigga, eða er það ekki? spurði hún Evu Rósu.

- Krúsa fékk hnút í magann. Sigga hélt með Evu Rósu… á móti henni… Sigga, sem var besta vinkona Krúsu! Eða var hún það ekki? Var hún kannski orðin besta vinkona Evu Rósu?

- Ég er farin, sagði Krúsa.

- Nei, láttu ekki svona! sagði Sigga.

- Þú mátt halda í Hnoðra seinna, sagði Eva Rósa, rétt eins og hún væri að gera góðverk. Þetta var hámark niðurlægingarinnar. Krúsa vildi ekki lata gera nein góðverk á sér. Eva Rósa var leiðinleg og Sigga var það líka. Þær gætu átt sig. Hún leit fast á Siggu. Þá fann hún að augun voru farin að vökna og kreisti þau aftur. Svo stappaði hún niður fótunum og snerist á hæli. Hún ætlaði að hlaupa strax burtu en gat ekki stillt sig, tók upp grjót af stéttinni, sneri sér snöggt að stelpunum sem hrukku skelfdar undan og kastaði grjótinu beint á jörðina. Nei, hún var enginn grjótkastari en hún var reið. Hún var að springa af reiði. Þetta var allt þessari Evu Rósu að kenna. Hún hafði Hnoðra bara fyrir sig og svo ætlaði hún að taka Siggu frá henni. Krúsa skyldi aldrei framar vera með þeim. Nei, hún yrði ekki framar með Siggu. Þær voru báðar á móti henni og þegar Krúsa áttaði sig á því varð hún hrygg. Hún var svo hrygg að hún hafði áreiðanlega aldrei verið svo hræðilega sorgmædd.

- Hún reif upp dyrnar heima hjá sér, rauk upp stigann og andartaki síðar skall hurðin að íbúðinni að stöfum svo að undir tók í stigaganginum. Svo settist hún í sófann og horfði fram fyrir sig. Það var einkennilegt hvað hún var stíf og maginn samanherptur. Svona var hún stundum. Hún hefði viljað lemja þær þarna úti… en hún vissi af reynslunni að þá hefði allt orðið vitlaust. Slíkt borgaði sig ekki. Hún var bara svo reið. Hún varð að gera eitthvað … eitthvað … Nú kom hún auga á hylki utan af myndbandsspólu sem lá á sófaborðinu. Bannað börnum yngri en 16 ára, stóð á henni. Þar var einnig mynd af brennandi húsum, sprengjum, fólki sem var að hlaupa og hermönnum. Þetta voru þau að horfa á eftir að hún var rekin inn í rúm í gærkvöldi!

- Þú verður að fá nægan svefn, hafði mamma sagt. Þú þarft að vakna klukkan sjö. Þau vildu bara losna við hana inn írúm! Ekki þurfti Gígja að fara að sofa! Nei, hún fékk að góna á vídeó. Ætli Gígja hafi ekki líka keypt sér gotterí. Krúsa gat vel trúað henni til þess. Hún athugaði ruslafötuna. Eftir að hafa rótað stutta stund í skyrkrúsum og mjólkurfernum, dró hún upp sælgætisbréf. Já, var það ekki! Á meðan hún var látin sofa höfðu þau hin, pabbi, mamma og Gígja, setið í mestu makindum, hámað í sig sælgæti og horft á bíómynd.

- Krúsa klifraði upp á eldhússtól og dró fram krukku ofarlega úr skápnum, fulla af smápeningum. Hún tók handfylli, stakk í vasann og hljóp út.

- Skömmu síðar hreiðraði hún um sig fyrir framan sjónvarpið. Bíómyndin var hafin og Krúsa tók bréfið utan af karamellu, opnaði kókdós og hagræddi sér í sófanum.

- Þetta var stríðsmynd. Hún gerðist í fjarlægu landi. Þar var stríð og æsispennandi hasar milli hermanna og skæruliða:

- Þorpið var í útjaðri hitabeltisskógar. Húsin voru bambuskofar með stráþökum. Fólkið var berfætt og með stráhatta til að verja sig brennandi sólinni. Krakkarnir hlupu hlæjandi um og léku sér en konurnar voru á leið út á hrísgrjónaakrana. Það var kominn tími til að skera hrísgrjónagrösin sem orðin voru fullþroska í blautum og heitum jarðveginum. Fáir karlmenn voru sjáanlegir fyrir utan örfáa, vopnaða hermenn sem gengu um þorpið í hægðum sínum og spjölluðu saman.

- Krúsa stakk stórri karamellu upp í sig. Æðislega voru þetta góðar karamellur. Það var gott að hún hafði keypt að minnsta kosti tíu. Hún taldi forðann sem eftir var. Átta karamellur, eitt súkkulaðikex, tvær lakkrísrúllur og tvö tyggjó. Samtals þrettán stykki.

- Vélarhljóð heyrðist í fjarska. Hermennirnir tóku viðbragð, munduðu byssur sínar og rýndu upp í loftið. Konurnar hlupu frá ökrunum og kölluðu börnin til sín. Í þann mund æddi vítisvélin að. Það tindraði á herþotuna í sólarljósinu, hún steyptist yfir þorpið eins og ránfugl sem kastar sér yfir bráð sína og spúði sprengjum og eldi yfir þorpið. Konurnar og börnin hrópuðu og grétu í örvæntingu og hlupu til skógar.

- Karamellan var föst milli tannanna. Krúsa sleikti og sleikti og reyndi að ná henni burtu með tungunni… þetta var bara venjulegt fólk eins og hún og pabbi og mamma og Gígja!

- Vítisvélin þyrmdi engum. Sprengjur og eldur, tortíming, dauði. Hermennirnir skutu upp í loftið en skot þeirra voru eins og títuprjónahausar á skínandi búk herþotunnar. Andartaki síðar var öllu lokið. Þar sem áður var þorp, voru brennandi rústir. Þar sem áður var líf og leikur, var dauði og þjáning. Herþotan flaug áfram yfir skóginn, endalausan, grænan skóginn.

- Þessi skógur! Hann var regnskógur í hitabeltinu. Herþotan þaut áfram, drápsfugl úr málmi, sem ekki átti heima í skógi sem iðaði af lífi. Krúsa hallaði sér aftur í mjúku sætinu og lét hugann reika. Ekki um stríðsvélar, þjáningu og dauða. Ekki heldur um rifrildið við vinkonurnar. Nei, hún lét sig dreyma um ævintýri og ævintýraskóg. Hana langaði til að lenda í ævintýri. Hún stakk enn annarri karamellu upp í sig og horfði eins og dáleidd á skjáinn. Ef hún gæti töfrað fram ævintýri… ef hún bara gæti… var landslagið að breytast? Jú, í stað hávaxinna og þéttvaxinna hitabeltistrjáa komu lægri tré og grisjóttari. Á milli trjánna glitti í lítil vötn og læki, rjóður og víða velli, einmitt eins og hæfir í ævintýraskógi. Í þessum skógi var enginn hræddur, hér var ekkert stríð. Hér var allt öruggt og gott. Herþotan var horfin af myndinni og aðeins sást í tré og blóm. Og Krúsa sá ekki einungis, hún fann líka. Hún fann gróðurilminn og mildan andvarann og laufblöð trjánna kitluðu hana notalega. Steinninn sem hún sat á var svalur og harður viðkomu. Hún leit upp og horfði inn í grænt laufskrúð. Allt í kringum hana voru tré, litskrúðug blóm og þykkt og safaríkt gras.