Aftur á upphafsreit

- Krúsa sat í þungum þönkum og horfði á sjónvarpið þegar dyrnar opnuðust og Gígja kom inn.

- Krúsa þó! sagði Gígja rasandi og tók spóluhylkið upp af borðinu. Hver gaf þér leyfi til að sitja hér með gotterí og góna á ljóta mynd?

- Ég leyfði mér það sjálf, sagði Krúsa. Má bjóða þér lakkrís?

- Það hnussaði í Gígju og hún fór að bjástra við að klæða sig úr útifötunum. Á meðan hafði Krúsa ekki augun af sjónvarpinu. Myndin á skjánum sýndi varðeld í dimmu og friðsælu rjóðri. Gagnráður sat makindalega og talaði við Finn en Almar hjúfraði sig sofandi upp að pabba sínum. Úti í jaðri myndflatarins mátti líta Silfurdögg söngla vöggulög með börnin sín tvö í fanginu. Krúsu leið einkennilega. Myndin tók að dofna og hún vissi að bráðum yrði allt búið. Um leið og Gígja lauk við að klæða sig úr komu truflanir á skjáinn. Gígja sneri öllum tökkum og lamdi á sjónvarpstækið.

- Bölvað drasl er þetta. Það er alltaf að bila. Það þarf að fara með það í viðgerð. Maður getur ekki horft á vídeó í friði. Já… og hver leyfði þér að kaupa gotterí?

- Enginn.

- Fyrir hvaða peninga keyptirðu það?

- Fyrir peningana í krukkunni.

- Krúsa þó!

- Gígja þó! svaraði Krúsa í sama tóni. Fyrir hvaða peninga keyptuð þið gotterí í gærkvöld þegar þið voruð að góna á ljóta mynd? Gígja var orðlaus.

- Þú veist ekkert um það hvað við átum, sagði hún svo.

- Ég veit allt um það, svaraði Krúsa og stóð snarlega á fætur. Annars er ég búin að borða nóg af sælgæti. Manni verður illt í maganum, fær tannpínu og allt. Ég ætla að láta það í krukku svo að við getum borðað það á laugardaginn á meðan við horfum saman á myndina í sjónvarpinu.

- Gígja horfði furðu lostin á systur sína setja góðgætið inn í skáp. Hún hafði aldrei vitað til þess að Krúsa lyki ekki við öll þau sætindi sem í boði voru.

- Svo eigið þið ekki að taka svona ljótar myndir af myndbandaleigunni, hélt Krúsa kotroskin áfram. Það á ekki að skemmta sér við að horfa á fólk vera drepið.

- Heyrðu mig nú! hrópaði Gígja á eftir Krúsu sem stökk snarlega út. Hvert ertu að fara?

- Ég ætla að spyrja eftir Siggu, hrópaði Krúsa á móti.

- Hún er úti með einhverri stelpu, hrópaði Gígja niður stigann.

- Ég veit. Mér er alveg sama.

- Sigga og Eva Rósa voru farnar að sippa og höfðu bundið Hnoðra við ljósastaur á meðan. Krúsa gekk hægt í átt til þeirra. Hún velti því fyrir sér hvernig hún ætti að bera sig að. Henni fannst enn að Eva Rósa hefði verið bæði frek og eigingjörn. Á hinn bóginn var það ekki lausn á deilum að kasta grjóti og rjúka burtu. Hún varð að ná sáttum en hún kveið hræðilega mikið fyrir því. Slíkt gat tekið langan tíma þegar Sigga átti í hlut. Svo var það Eva Rósa. Kannski var hún enn reið. Kannski mundi hún neita að vera með henni. Vonandi yrði þó allt í lagi.

- Hún nam staðar og horfði þegjandi á stelpurnar. Þær létu sem þær sæju hana ekki og héldu áfram að sippa.

- Halló! sagði Krúsa loks.

- Halló! svaraði Sigga og gaf Evu Rósu auga þar sem hún sippaði af ákafa.

- Ég er hætt að vera reið, sagði Krúsa.

- Þú ert algjör! sagði Eva Rósa og hætti að sippa. Það er hættulegt að kasta grjóti.

- Ég kastaði ekkert grjóti.

- Þú ætlaðir að gera það.

- Nei, ég var bara reið. Krúsa hikaði og bætti síðan við: Og mig langaði líka svo hræðilega mikið til að passa Hnoðra.

- Þær þögðu stutta stund. Hátt fyrir ofan þær flaug þota og skildi eftir sig hvíta rönd á himninum.

- Þetta er herþota, sagði Krúsa.

- Hvernig veistu? spurði Eva Rósa.

- Ég held það alla vega.

- Hvert skyldi hún vera að fara? sagði Eva Rósa hugsandi.

- Ég veit ekki, en ég er á móti herþotum … og stríði og svoleiðis.

- Ég er alveg sammála, sagði Eva Rósa. Ert þú ekki líka sammála? Hún beindi orðunum til Siggu.

- Sigga kinkaði þegjandi kolli.

- Krúsa tvísté. Þetta varð víst að segjast.

- Fyrirgefðu, sagði hún. Mér þykir leiðinlegt þetta með grjótið. Ég veit að það á ekki að kasta grjóti þó að maður sé reiður. Ég vil læra að stilla skapið mitt. Það var eins og Eva Rósa yrði bæði undrandi og feimin. Svo sagði hún:

- Já, já … en ég á alveg eins að biðja fyrirgefningar vegna þess hvað ég var eigingjörn með Hnoðra. Þú mátt alveg passa hann á meðan við Sigga sippum … eða viltu kannski frekar sippa með okkur?

- Að þessum orðum töluðum voru Krúsa og Eva Rósa orðnar svo feimnar að þær þögnuðu og störðu niður á tær. Sigga leysti málið.

- Svakalega eruð þið hátíðlegar, sagði hún. Eigum við að koma að leika okkur eða ætlið þið að skæla upp við öxlina hvor á annarri? Þær skelltu allar upp úr. Allt var komið í lag og því var ekki eftir neinu að bíða.