4. kafli - Úlfurinn

- Jæja, sagði pabbi. Nú komumst við ekki lengra. Þau settust uppgefin niður undir himinháum hamraveggnum og mamma leit á klukkuna.

- Þetta er skrýtið, sagði hún.

- Hvað?

- Klukkan er ekkert!

- Hvernig getur klukkan verið ekkert? Pabbi leit á sína klukku og sá að mamma hafði rétt fyrir sér. Vísarnir höfðu snúið upp á sig og voru nú í hring á miðri skífunni. Mömmu varð litið til himins.

- Sólin hreyfist náttúrlega ekkert, sagði hún. Þetta var dularfullur staður. Þau sátu nokkra stund ráðþrota.

- Það er ekki hurð hérna? spurði pabbi. En mamma fann reyndar ekki hurð, heldur sprungu inn í klettinn og það var ekki síðra.

- Komdu, sagði hún og gekk hiklaust inn.

* * * * *

Systurnar vöknuðu við að píslirnar pískruðu hver í kapp við aðra, toguðu í þær og bentu.

- Hvað vilja þær? Gígja geispaði og nuddaði stírurnar úr augunum. Krúsa settist upp og horfði athugul á píslirnar, hverja af annarri.

- Komdu, sagði hún svo við systur sína.

- Koma hvert?

- Það veit ég ekki. Þangað sem píslirnar fara auðvitað. Krúsa stökk á fætur. Hún dustaði strá af óhreinum trimmgallanum, hristi hrokkinkollinn sem hafði dældast um nóttina og svo var hún tilbúin.

Gígja velti því fyrir sér hversu dularfulla vini þær höfðu eignast. Píslirnar voru höfuðstórar með stuttar hendur og stutta fætur og voru sjaldan kyrrar – rétt eins og börn. Samt voru þær ekki eins og börn, andlitin voru fullorðinsleg, sumar voru með lítið skegg og þær réðu sér sjálfar. Henni fannst merkilegt, að það var eins og píslirnar vissu allt um það hvað hinar hugsuðu, þær voru oftast saman og hópurinn hagaði sér eins og einn maður.

Þær gengu eftir þröngu einstigi, þannig að þær urðu að ganga í halarófu, hver á eftir annarri. Hópurinn hlykkjaðist eins og ormur eftir einstiginu, sem bugðaðist gegnum skóginn, og frá honum heyrðist stanslaust pískur og kvak.

Það leið ekki á löngu þar til Gígja varð ringluð af göngunni. Þær gengu hratt og beygðu stöðugt. Svo var það eitthvað, sem henni fannst hún taka eftir, án þess að átta sig á hvað það var.

- Tekurðu eftir einhverju? hvíslaði hún að Krúsu. Krúsa leit undrandi við.

- Einhverju, hverju?

- Ég veit það ekki, en það er eins og einhver sé þarna milli trjánna.

Krúsa leit í kringum sig.

- Þú ert eitthvað rugluð, sagði hún svo og fussaði. Gígja varð að viðurkenna að hún vissi ekki alveg hvað hún þóttist hafa séð. Ég verð kannski svona skrýtin í kollinum af öllum beygjunum, hugsaði hún með sér. En þá sá hún það aftur.

- Sérðu, hvíslaði hún fljótmælt að Krúsu.

- Sé ég hvað? Krúsa skimaði í allar áttir og sá ekkert.

- Það skaust eitthvað á milli trjánna, eitthvað svart.

- Það hefur verið eitthvert smádýr, svaraði Krúsa rólega.

Gígja var ekki ánægð með þessa skýringu. Hún var orðin hálf óörugg. Allt var öðruvísi en það átti að vera. Fyrst jarðskjálftinn sem færði bogann svo að segja beint upp í hendurnar á henni, svo þetta sem hún þóttist sjá hvað eftir annað milli trjánna. Auðvitað gátu þetta verið smádýrin í skóginum. En þetta var öðruvísi. Það var rétt eins og einhver fylgdist með henni!

* * * * *

Það var kominn miður dagur þegar píslirnar komust á áfangastað. Skyndilega gengu þær út úr skóginum og fyrir framan þær blasti við undirlendi vaxið korngrösum. Skammt frá var skýli með grasi vöxnu þaki. Krúsa tók himinlifandi á sprett.

- Þarna eiga þær heima, hrópaði hún. Gígja hljóp á eftir henni og þær horfðu saman inn í húsið. Það var eiginlega ekki hægt að kalla þetta hús, þar sem engir voru veggirnir, heldur var þakinu haldið uppi af grind úr óhefluðum trjábolum. Fyrir innan var mikill fjöldi fleta úr hálmi. Þarna var þá heimili píslanna.

Píslirnar voru nú önnum kafnar við að tína kornstöngla og stelpurnar hjálpuðu til. Þetta fannst Gígju gaman. Þær tíndu nokkra stöngla í einu og bundu þá svo saman með stráum. Píslunum lá ekkert á, heldur pískruðu og dunduðu sér við vinnuna. En systrunum sóttist verkið hratt, svo að ekki leið á löngu þar til píslunum fannst nóg komið. Þær söfnuðu knippunum saman og fóru nú að mala korn í þar til gerðri steinskál. Píslirnar skiptust á um verkið, en hinar hlupu um og fífluðust á meðan.

Krúsa varð fljótt leið á því að vera um kyrrt hjá skýlinu. Það var svo margt skemmtilegt að skoða. Hún tók í höndina á písl og saman héldu þær út í skóg. Píslin flissaði og Krúsa flissaði á móti. Síðan eltu þær hvor aðra. Þær þutu milli trjánna og földu sig til skiptis. Píslin var kattliðug og faldi sig í örmjórri gjótu. Krúsa teygði handlegginn inn í gjótuna, píslin tók í hönd hennar og Krúsa togaði hana upp. Svo klifraði píslin upp á háhest á Krúsu og Krúsa hljóp með hana nokkra stund.

Þær voru staddar í blómskrýddu rjóðri. Þarna voru gul, rauð og blá blóm af öllum stærðum og gerðum og þau ilmuðu svo yndislega að Krúsa hafði aldrei fundið annað eins.

- Ég ætla að tína blóm handa Gígju, sagði hún við píslina.

Þær tíndu og tíndu og alltaf kom Krúsa auga á nýtt blóm sem var fallegra hinu fyrra.

Allt í einu sá Krúsa gul augu sem störðu á hana milli runna.

- Sjáðu, hún benti píslinni.

Píslin hrökk við, baðaði út öllum öngum og svo var hún horfin.

Hvað varð af henni? Krúsa leit í allar áttir en píslin var úr augsýn.

- Halló, sagði hún við úlfinn, hver ert þú?

Úlfurinn rumdi illskulega og gekk hægum en ógnandi skrefum inn í rjóðrið.

- Nei sko, hvað þú ert stór og svartur! Krúsa gekk að úlfinum.

Hann urraði svo að það skein í hvassar rándýrstennurnar.

- En skrýtnar tennur! Hvað ertu annars með margar? Krúsa hafði aldrei séð svona margar tennur.

Úlfurinn opnaði skoltinn upp á gátt og glefsaði snöggt í átt að Krúsu.

- Ertu svangur? Krúsa stakk appelsínu, sem hún hafði fundið í skóginum, upp í gin úlfsins.

Nú varð úlfurinn æfareiður. Hann stökk á Krúsu en um leið festist afturlöpp hans í gjótunni sem píslin hafði falið sig í skömmu áður. Krúsa sá nú, að betra yrði að forða sér, og tók á sprett. Úlfurinn, sem tekist hafði að losa sig, rauk á eftir henni. Það hefði getað farið illa, þar sem Krúsa hljóp eins hratt og sex ára stelpa getur hlaupið - og það er ekki eins hratt og blóðþyrstur úlfur kemst. En sex ára stelpa getur gert eitt sem úlfur getur alls ekki. Og það gerði Krúsa. Hún klifraði upp í tré.

Hún sat hátt uppi í eplatré og horfði niður. Fyrir neðan hljóp úlfurinn stjórnlaus hring eftir hring, urraði og froðufelldi. Það fór hrollur niður eftir baki Krúsu. Hann var dálítið hræðilegur!

- Ertu svangur? hrópaði hún niður til úlfsins. Hún kastaði nokkrum eplum niður til hans. Þau lentu beint á hausnum á honum.

- Ó! Ég ætlaði ekki að henda í hausinn á þér, hrópaði Krúsa, meiddirðu þig? Úlfurinn virtist hafa meitt sig því að nú urraði hann meira en nokkru sinni og hjó gininu upp í tréð. Krúsa sat grafkyrr í trénu og horfði niður í gin úlfsins.

* * * * *

Gígja var alsæl að baka flatkökur. Hún hafði aldrei bakað brauð fyrr. Allt brauð heima hjá henni var keypt tilbúið. En nú hafði hún lært að baka brauð. Hún bakaði það á steinhellu sem lögð var beint á opinn eld. Það ilmaði svo yndislega og var svo miklu, miklu betra en nokkurt brauð sem hún hafði bragðað áður. Hún svipaðist um eftir Krúsu. En hún sá aðeins píslir. Krúsa var horfin inn í skóginn.

Skyndilega birtist písl í skógarjaðrinum. Gígja sá strax að eitthvað var að, því að píslin virtist skelfingu lostin og pataði í allar áttir. Það varð uppi fótur og fit hjá hinum píslunum. Þær hlupu til Gígju og toguðu hana á fætur. Nú varð hún hrædd. Hún varð svo hrædd að hún hafði aldrei á ævi sinni fundið til jafnmikillar skelfingar. Píslin sem komið hafði út úr skóginum vísaði veginn og hinar fylgdu fast á eftir. Skyndilega opnaðist fyrir þeim rjóður og þar nam píslin staðar.

Þær stóðu grafkyrrar og skimuðu í kringum sig. Gígja beygði sig niður og tók upp nokkur blóm sem slitin höfðu verið upp skömmu áður. Þarna lá líka hrúga af eplum undir einu trénu.

Píslirnar þögðu allar og lituðust áhyggjufullar um. Gígja var eins og hengd upp á þráð. Hún gat ekki losnað við skjálftann. En nú sá hún einhverju svörtu bregða fyrir milli trjánna. Píslirnar sáu það líka, hrukku við og þrýstu sér hver að annarri. Gígja gat sig hvergi hreyft og fylgdist með svörtu dýri sem kom hljóðlausum skrefum út úr skóginum í átt til þeirra.

Þegar píslirnar sáu að aðkomudýrið var bara köttur, létti þeim og þær fóru að blaðra aftur. Gígja horfði undrandi á dýrið, sem leið léttum skrefum til hennar. Þegar kisa var komin til hennar, byrjaði hún að mala og nuddaði sér upp við fætur hennar.

- Mikið ertu sæt, sagði Gígja við kisu, kraup niður og horfði á hana. Kisa hélt áfram að mala og nuggaði trýninu í lófa hennar og Gígja klóraði henni og strauk.

- Svo mjúk, hélt hún áfram. Og með svo fallega ól! Hún strauk með fingurgómi sínum eftir sléttri, silfurlitaðri ólinni sem var um háls kattarins.

Nú var kisa búin að fá nóg og hvarf inn í skóginn. Gígja horfði undrandi á eftir henni. Undarlegt kvikindi þetta, það bara kemur og fer, hugsaði hún. En þá varð henni hugsað til systur sinnar og gekk döpur í huga á eftir píslunum, sem sneru nú til baka. Þær nestuðu sig upp af flatkökum, Gígja spennti bogann og örvamælinn á bak sér og síðan lögðu þær af stað í leit að Krúsu.

Þær gengu lengi lengi. Þær þræddu marga skógarstíga og leituðu á öllum mögulegum og ómögulegum stöðum. En ekki bólaði á Krúsu. Gígja fylltist örvæntingu. Þetta gat ekki verið að gerast. Hún gat þetta ekki. Að ráfa hér um, alein í ókunnugu landi og engin Krúsa. Stundum sá Gígja kisu bregða fyrir en hún hvarf alltaf aftur. Píslirnar voru hættar að blaðra saman og læddust, eins og til þess að gera engan hávaða. Við og við skimuðu þær rannsakandi í allar áttir.

Að lokum fór að skyggja og enn var Krúsa ófundin. Gígju langaði til að gráta en tárin vildu ekki koma. Hún var vonlaus … hún vildi helst vera dauð. Þá fann hún að kisa nuggaði sér aftur við fætur hennar, beygði sig niður og tók hana upp.

- Mikið ertu svört, sagði hún við kisu. Alveg eins og nóttin.

- Mér þætti betra ef þú nefndir mig eftir mínu rétta kyni, svaraði kötturinn silkimjúkri röddu. Ég er nú fress.

Gígja varð orðlaus af undrun. Aldrei fyrr hafði hún hitt dýr sem gat talað.

- Allt í lagi, sagði hún loks. Hvað á ég að kalla þig?

- Kallaðu mig bara Kisa, svaraði Kisi og stökk úr fangi hennar. Hann hljóp fimlega eftir þröngum troðningi og Gígja fylgdi honum fast eftir. Píslirnar pískruðu eitthvað í lágum hljóðum, en svo komu þær á eftir.

Troðningurinn lá að brattri fjallshlíð. Undir fjallsrótunum stóð lítill kofi og voru dyrnar opnar. Kisi hljóp inn í kofann og þær fylgdu honum eftir. Þar inni var eldstæði og flet og á víð og dreif lágu þykkar, rykfallnar bækur. Gígja og píslirnar hjálpuðust að við að kveikja eldinn og í þetta sinn sló Gígja saman eldsteinunum. Þegar píslirnar höfðu satt hungur sitt á flatkökum duttu þær út af og sofnuðu.

Einungis Gígja og Kisi vöktu. Hún lá í fleti undir glugganum og fylgdist með kettinum þar sem hann gekk um kofann, hnusaði af bókum og í hornum og að lokum af boganum og örvamælinum sem hún hafði lagt frá sér við fletið. Svo kom hann í fang Gígju.

- Mikið áttu ljómandi fallegan boga, hvíslaði hann í eyra hennar.

- Ég fann hann, svaraði hún og horfði dapurlega á bogann og örvamælinn sem glitraði í bjarma eldsins. En ég kann ekkert á hann, bætti hún við.

- Þú verður að æfa þig, svaraði Kisi.

- Ég veit heldur ekki til hvers ég ætti að nota hann.

- Það er aldrei að vita, svaraði Kisi. Þau þögðu nokkra stund og Kisi malaði og sleikti hana. Loks sagði hann:

- Mikið ósköp ertu hrygg. Hún dró andann djúpt.

- Litla systir mín er týnd.

- Sussu, sussu. Ljótt er það, svaraði Kisi og sleikti hana aftur. Þú þarft að passa upp á litlu systur þína.

Við þessi orð varð Gígju allri lokið og hún fór að hágráta. Tárin streymdu niður kinnarnar en Kisi nuggaði sér upp við hana, rétt eins og hann vildi hugga hana. Að lokum sofnaði hún með Kisa í fanginu.

Hún svaf illa. Hún var að leita að Krúsu í dimmum skógi, en fann hana ekki. Í hvert skipti sem hún var alveg að ná Krúsu kom forynja og tók hana frá henni. Allt í einu var hún komin með bogann í hendurnar. Hún stóð andspænis forynjunni og ætlaði að skjóta en þá var hún ekki með bogann. Aftur var hún andspænis óvininum og aftur hvarf boginn. Henni tókst ekki að skjóta fyrr en í þriðju tilraun. En þá varð líka allt svart. Hún skalf og grét í svefninum. En Kisi hjúfraði sig upp að Gígju í hvert skipti sem hún skalf og sleikti burtu tárin þegar hún grét.