2. kafli - Víðáttan

Þær voru búnar að ganga endalaust, en samt virtist ekkert hafa miðað. Svo langt sem augað eygði var ekkert nema víðátta. Það var eins og tíminn stæði í stað, þær höfðu hvorki sofið né borðað en samt voru þær hvorki svangar né syfjaðar. Hversu lengi þær höfðu gengið höfðu þær ekki hugmynd um, en Gígja var viss um að liðnir væru margir dagar, ef dagar voru þá til í víðáttunni. Enn hafði ekki komið nótt og er hægt að tala um dag ef nóttin kemur ekki?

Gígja staðnæmdist, bar hönd yfir augu til að skýla þeim fyrir sólinni og reyndi að skyggnast fram fyrir sig. Sólin hafði ekki hreyfst frá því að þær lögðu af stað. Hún andvarpaði. Hún sá ekkert annað en víðáttu svo langt sem augað eygði.

- Við förum að koma, sagði Krúsa glaðlega.

- Þú heldur það, Gígja dró seiminn. Henni var hætt að lítast á blikuna. Auðvitað var Krúsa bara að bulla. Það var ekkert ævintýraland til. Það versta var að þær höfðu ekkert því til sönnunar, hversu lengi þær höfðu gengið, engin breyting varð á víðáttunni, engin veðrabrigði, sólin stóð í stað og þær urðu ekki einu sinni sárfættar! Krúsa togaði í hönd Gígju.

- Komdu, við skulum hlaupa! Hún hljóp af stað og Gígja drattaðist á eftir henni. Að lokum hægði Gígja á sér.

- Af hverju viltu alltaf hlaupa? spurði hún Krúsu.

- Af því bara, það er svo gaman.

- Finnst þér gaman að hlaupa?

- Auðvitað. Finnst þér ekki líka skemmtilegra að hlaupa en ganga? Gígja andvarpaði. Auðvitað fannst henni ekki skemmtilegra að hlaupa en ganga.

- Við skulum setjast, sagði hún svo og settist með krosslagða fætur á slétta jörðina. Krúsa hlammaði sér niður við hlið hennar.

- Af hverju viltu setjast? Ég er ekkert þreytt. Við þurfum að drífa okkur til að finna réttu leiðina.

- Leiðina! át Gígja eftir Krúsu. Það er ekki til nein rétt leið, Krúsa. Þú ert bara að bulla.

- Kjáni! Krúsa hló og tók utan um Gígju. Við erum að koma, veistu það ekki?

- Æi, Gígja horfði í gaupnir sér. Ættum við … ættum við ekki bara að snúa við? Hvað heldurðu að pabbi og mamma haldi um okkur?

- Snúa við? Krúsa var hneyksluð.

- Já, Gígja leit á Krúsu. Við getum snúið til baka, farið í gegnum dyrnar og þá erum við komnar heim.

- Auðvitað snúum við ekki við því að við erum að verða komnar.

- Af hverju segirðu það?

- Bara! Sérðu ekki? Krúsa benti. Gígja reyndi að horfa eftir bendingunni en sólin skein í augun á henni.

- Hvað á ég að sjá?

- Þarna! Lengst! Gígja horfði og horfði. Jú, kannski, kannski var þarna eitthvað. Hún drattaðist með semingi á fætur en Krúsa hljóp á undan henni. Eftir örskamma stund var Krúsa orðin örsmár díll úti við sjóndeildarhringinn og svo hvarf hún. Gígja bölvaði og þrammaði áfram. Krúsubjáni. En svo fór hún að verða áhyggjufull þegar ekkert bólaði á Krúsu.

- Krúsa! hrópaði Gígja. Ekkert svar. Það var eins og rödd hennar týndist í víðáttunni. Og engin Krúsa svaraði.

- Krúsa! hrópaði Gígja hærra og enn svaraði Krúsa ekki. Hún varð eitthvað svo tóm að innan. Hún gekk skref fyrir skref og vonleysið varð sterkara með hverju skrefinu sem hún tók. Og allt í einu var hún komin. Beint fyrir framan hana lokaðist leiðin og himinhár klettaveggur reis upp fyrir framan hana. Hún stóð magnvana fyrir framan háan klettavegginn. Svo settist hún niður og grét. Tárin streymdu niður kinnar hennar. Hér var hún alein, Krúsa var týnd og hún komst ekki lengra.

- Hæ! Krúsa klifraði upp eftir bakinu á henni og hékk á hálsi hennar. Gígja bæði hló og grét.

- Ekki kæfa mig, stamaði hún milli ekkasoganna, svo kyssti hún Krúsu þúsund kossa.

- Ég gat ekki klipið þig í rassinn af því að þú sast, sagði Krúsa útskýrandi.

- Já, allt í lagi, allt í lagi. Gígja saug upp í nefið og reyndi að þurrka sér með erminni.

- Hvað ertu annars að slóra? hélt Krúsa áfram. Ég beið eftir þér en þú komst ekki.

- Beiðst eftir mér? Hvar?

- Nú þarna, við innganginn! Gígja hrökk við og leit í þá átt sem Krúsa benti. Fyrst sá hún ekkert en svo ….

Það var gat á klettinum. Já, nú sá hún það greinilega. Hvernig stóð á því að hún hafði ekki séð það? Þær tókust í hendur og gengu hátíðlega að gatinu. Þegar nær var komið sáu þær að gatið var í raun og veru þröngt skarð. Klettarnir hölluðust saman, svo þétt, að það var eins og þeir ætluðu að faðmast.

Þær gengu hægt. Það var grafarþögn í skarðinu, ekki þó molluleg þögn víðáttunnar, heldur hátíðleg, undurgóð þögn. Þær litu hvor til annarrar og brostu. Þær horfðust lengi í augu. Það var svo gaman, því að í augum systurinnar speglaðist eigin gleði. Svo héldu þær áfram. Undir fótum þeirra voru grjótnibbur, til hliðar hamraveggir. Það var dimmt, en ekki aldimmt. Mjóir sólargeislar lýstu niður hátt að ofan. Það var svo undarlegt, að eftir því sem þær gengu lengra, þeim mun glaðari urðu þær. Það hlaut að vera vegna þess að þær gengu til móts við eitthvað gott.

Þær vissu ekki hversu lengi þær gengu. En allt í einu voru þær búnar að ganga nógu langt og sáu ljósgeisla flæða á móti sér inn um enda skarðsins. Þær hikuðu aðeins og litu hvor á aðra.

- Núna? spurði Krúsa.

- Núna, svaraði Gígja og svo tóku þær á sprett út úr skarðinu og ævintýralandið blasti við þeim.

Þær stóðu lengi og horfðu á fegurðina. Þær horfðu yfir víðáttumikinn skóg sem teygði sig yfir hæðir og lautir. Á stöku stað var skógurinn rofinn af grasflötum og klettadröngum, ám og vötnum. Sólin vermdi þennan yndislega heim með hlýjum geislum. Vindurinn lék sér í greinunum, fuglar sungu, flugur suðuðu og smádýr skutust á milli trjánna. Allt í einu gátu þær ekki stillt sig. Þær ráku upp gleðióp, hlupu af stað niður grasi og blómum vaxna brekku, alla leið að skógarjaðrinum, hentu sér niður í mjúkt grasið, kútveltust þar hvor um aðra, hlógu og föðmuðust. Þær gátu ekki ímyndað sér meiri hamingju.

Um kvöldið sátu systurnar í rjóðri í skógarjaðrinum og borðuðu appelsínur sem þær höfðu tínt í skóginum. Þær kúrðu sig hvor að annarri og hlustuðu á hljóðin úr skóginum. Þetta voru góð hljóð. Skógurinn var góður. Krúsa hugsaði pínulítið um að gaman hefði verið ef pabbi og mamma hefðu verið með þeim. En í staðinn hjúfraði hún sig upp að Gígju og hún var líka svo góð. Hún tók værðarlega utan um Gígju og kyssti hana góða nótt.

- Góða nótt, svaraði Gígja lágt og kyssti systur sína. Gígja horfði á Krúsu sem lokaði augunum og svaf brátt vært. Hún brosti í svefninum. Nú dreymdi hana eitthvað gott. Skyldu pabbi og mamma hafa áhyggjur? Nei, hún vildi ekki hugsa um það. Á morgun ætluðu þær að halda ferðinni áfram og lenda í fleiri ævintýrum og hún hlakkaði til þess. Að lokum leið Gígja út af og svaf brátt rólega.