13. kafli - Á leið til hallarinnar

Nornin sat að morgunverði. Borð hennar var hlaðið kræsingum og risinn gekk um beina. Hann horfði löngunaraugum á brauðið og ríkulegt áleggið sem fór ofan í nornina. En nornin virti hann ekki viðlits.

Þegar hún hafði lokið mat sínum, sat hún góða stund og dáðist að dýrmætum og haganlega útskornum borðbúnaðinum. Allt í einu barst kunnuglegt gól að utan. Nornin stóð upp og dró svartan slóðann á eftir sér, þegar hún gekk að glugganum. Fyrir utan hallardyrnar, langt fyrir neðan, sat úlfurinn og gólaði.

Nornin benti risanum að fara niður, og skömmu síðar stóð úlfurinn fyrir framan hana. Hún hvessti á hann augun.

- Jæja, hreytti hún út úr sér. Úlfurinn hengdi haus og svaraði með lágu ýlfri.

- Aumingi! hálfviti! bjáni! hvæsti nornin. Úlfurinn hrökk undan orðum hennar.

- Þú duglausi úlfsbjáni! hélt nornin áfram. Þú ræður ekki við einfalda sendiför.

Úlfurinn urraði og hnipraði sig saman með skottið milli lappanna.

- Snáfaðu burt! skrækti nornin.

Úlfurinn hreyfði sig ekki, en gaf krásunum á borðinu auga.

- Reyndu þetta ekki! orgaði nornin. Burt! Hún benti úlfinum út með löngum og grönnum fingrinum, en hann hreyfði sig ekki.

- Burt - burt - burt, glumdi í norninni um leið og hún hóf hendur sínar ógnandi á loft. Burt úr minni augsýn!

Úlfurinn tók þá viðbragð, krækti í flýti í kjötbita af borðinu og þaut út. Hann flýtti sér í dimmasta afkima hallarinnar, urraði af vonsku og reif kjötið græðgislega í sig.

* * * * *

Gígja vaknaði snemma. Krúsa og Máni sváfu enn, en Kisi var horfinn úr bæli sínu. Hún lá nokkra stund og horfði á þilið fyrir ofan sig. Hún var með magapínu og þung yfir höfðinu. Hún hlaut að vera veik. Svo kraup hún upp, opnaði gluggann og gægðist út.

- Það viðrar ljómandi vel til ferðar. Kisi var kominn til hennar.

- Ég kemst ekki, svaraði Gígja.

- Hvaða vitleysa! sagði Kisi. Gígja þrjóskaðist við.

- Ég er veik.

Kisi virti hana gaumgæfilega fyrir sér.

- Mikið lítur þú vel út í dag, sagði hann svo. Ég hef ætlað að segja þér það undanfarið. Aðrar blómarósir hér í dalnum hljóta að öfunda þig af frísklegu augunum þínum og rjóðu kinnunum.

- Æ, Kisi, skilurðu ekki? hún horfði ráðþrota á hann.

- Jú, mikil ósköp, svaraði Kisi. Þú ert að sjálfsögðu óþreyjufull að komast af stað.

Hún andvarpaði. Það var vonlaust að streitast á móti.

- Hvert erum við að fara? Krúsa settist upp.

- Það skiptir ekki máli, svaraði Gígja önug. Þú kemur ekki með.

- En góða mín, þú hefur alveg misskilið þetta, sagði Kisi. Auðvitað förum við öll. Vel valin sveit fjögurra, þar sem hver hefur sína sérstöku hæfileika, er mun vígalegri en við tvö - þó að ég vilji auðvitað ekki gera lítið úr hæfni þinni.

- Nei, heyrðu mig nú, hún starði agndofa á Kisa. Þau eru óvitar.

- Þau eru það bara ef við trúum að þau séu það, svaraði Kisi og taldi málið þar með útrætt.

Krúsa vildi ólm fara með.

- Hvert? spurði hún.

- Til hallarinnar, svaraði Gígja þurrlega. Krúsa horfði skilningssljóum augum á Gígju.

- Til hallarinnar, endurtók Gígja, að frelsa Silfurdögg.

Krúsa skildi enn ekkert.

- Þú sérð það, Krúsa veit ekkert í sinn haus. Gígja beindi orðum sínum til Kisa. Hún heyrir ekki þegar minnst er á höllina og er búin að steingleyma Silfurdögg. Það er miklu öruggara að þau séu heima.

En Kisi hafði ekki áhyggjur af því.

- Hún áttar sig, stelpan, sagði hann, hún áttar sig.

Gígja var taugaóstyrk og því óvenju harðhent meðan hún hjálpaði Mána á fætur. Mána líkaði það ekki svo að hann streittist pínulítið á móti. Hún vonaði að hann yrði ekki æstur í ferðinni. Hún skildi ekkert í Kisa að vera svo ákveðinn í að taka hann með. En Krúsa var hins vegar hin rólegasta. Það leið því ekki á löngu þar til þau gátu siglt af stað á báti sem þau fengu að láni.

Kisi sat í skutnum og horfði kátur til strandarinnar hinum megin. Máni og Krúsa létu hendurnar gutla niðri í vatninu og horfðu á litlar öldurnar sem vögguðu bátnum. En Gígja reri bátnum og hugsaði kvíðin til þess sem fram undan var. Hún var búin að gleyma því, hvernig átti að skjóta af boganum. Ein ör nægði ekki heldur til að vinna á stórum risa. Þetta var fáránlegt. Hún vildi snúa við. En þau sneru ekki við. Þess í stað færðust þau nær og nær ströndinni og þaðan var stutt til hallarinnar.

Þau bundu bátinn í fjörunni og Kisi stjórnaði af röggsemi. Hann var óvenju gáskafullur og montinn. En þegar þau voru búin til ferðar, breyttist fas hans. Hann benti hinum að setjast og leit alvarlega yfir hópinn. Gígja, yfirveguð og vígaleg með bogann á baki sér, var sú eina sem gerði sér grein fyrir mikilvægi ferðarinnar. Máni, hár og spengilegur, var órólegur vegna allrar þeirrar spennu sem lá í loftinu. Hann fann greinilega á sér að eitthvað stóð til, en Krúsa var kát og óábyrg, gjörsamlega óvitandi um þær hættur sem ferðalaginu fylgdu.

Kisi hóf upp raust sína:

- Þetta er hættuför. En hún skiptir sköpum, ekki einungis fyrir okkur, heldur fyrir alla þegna Hins þekkta heims. Þið skiptið sköpum! Saman getið þið staðist allar hættur með því að styðja hvert annað, en minnsta yfirsjón getur steypt okkur öllum í glötun. Gígja, notaðu skynsemina og mundu að boginn er þitt sérsvið, Máni, enginn getur hlaupið þig uppi, og Krúsa, þú púrrar hin upp. Þetta eru hinir ólíku hæfileikar sem vinna verða saman.

Máni sneri upp á ermina á peysunni sinni, ósnortinn af boðskap Kisa (sem hann skildi áreiðanlega ekki) og Krúsa hló.

- Af hverju ertu svona hræðilega hátíðlegur? sagði hún.

Kisi hvæsti reiðilega.

- Ég ætla að biðja þig, unga stúlka, að gera ekki lítið úr hátíðleik stundarinnar, sagði hann með áherslu.

Gígja var óróleg og varð stöðugt litið í átt til skógarins. Hann var merkilega gulur á lit. Öll tré sem hún þekkti voru græn!

- En, hélt Kisi nú áfram og reyndi að endurvekja hátíðleika augnabliksins, eins og ég sagði áðan, skiptið þið sköpum. Þið verðið að stefna ótrauð í átt til hallarinnar, þið megið ekki stansa, ekki líta til baka og umfram allt megið þið ekki snerta neitt… á hverju sem gengur.

- Nei, láttu ekki svona, sagði Krúsa.

- Þú hlýðir, unga stúlka, og engar refjar, svaraði Kisi og hvessti sig.

Gígja fékk sting í magann.

- Hvað gerist ef við … ? En Kisi svaraði ekki.

- Nú fer ég, sagði hann og stökk af stað.

- Nei, bíddu! hrópaði Gígja á eftir honum, en Kisi var úr augsýn. Þau voru ein eftir. Hún leit ráðþrota á Krúsu og Mána. Alltaf þurfti kötturinn að stinga af þegar mikið lá við. Síðan varð henni litið til baka yfir vatnið. Byggðin var svo friðsæl í hlýju sólskininu. Svo örugg og friðsæl. Hún settist flötum beinum á jörðina og starði út á vatnið.

- Komdu! sagði Krúsa.

- Ég er að hugsa.

- Nei, láttu ekki svona. Þetta er skemmtilegur leikur. Ég vil fara strax.

- Leikur! Heldurðu að við séum að leika okkur? En Krúsa var rokin og Máni fylgdi henni eftir. Gígja horfði á eftir þeim þar sem þau skunduðu yfir grösugt engi í átt að skógarjaðrinum. Svo stökk hún á fætur og hljóp þau uppi.

Skógurinn var engu líkur.

- Vá! Krúsa horfði andaktug á bronslituð laufblöðin.

- Úr hverju skyldi þetta vera? Gígja hafði aldrei séð nokkuð svo fallegt. Sólin glitraði í laufblöðunum.

- Ef við mættum tína laufblöð, myndi ég taka helling, hélt Krúsa áfram.

- Láttu ekki svona! skammaði Gígja systur sína.

- Ég er bara að grínast. Og Krúsa hló og skottaðist áfram.

Þau gengu eftir breiðum stíg sem lá beint á milli trjánna, leiddust og einbeittu sér að leiknum. Halda stöðugt áfram, ekki líta til baka og ekki snerta neitt. Það kjaftaði á Krúsu hver tuska. En Máni var ekki eins ánægður. Birtan í skóginum fór í augu hans og gáskafullt blaður Krúsu og spenntar athugasemdir Gígju fóru í taugarnar á honum. Hann gekk hratt, andaði þunglega og hnyklaði vöðvana.

Gígja gat ekki haft augun af blöðum trjánna. Mikið voru þau falleg. Hvernig skyldi vera að koma við þau? Þetta gátu ekki verið alvörulaufblöð! Þau hlutu að vera úr bronsi! Eða hvað? Smám saman dró hún úr ferð sinni og nam að lokum alveg staðar. Þau hin voru nokkurn spöl á undan henni. Hún dró andann þungt og horfði heilluð á tindrandi laufblöðin. Hún ætlaði ekki að koma við neitt, bara skoða. Bara horfa. Hún teygði hönd sína í átt að laufblaði og hikaði. Bara snerta! Laust! Áður en hún vissi af hélt hún á laufblaðinu í hendinni.

Gígja sleppti laufblaðinu í ofboði þegar hún heyrði drunur miklar um allan skóginn. Hvað hafði hún gert?

* * * * *

- Stubbur! gargaði nornin hamslaus af bræði. Risinn, sem hafði legið undir tré í hallargarðinum og velt fjöregginu milli fingra sér, stökk á fætur og lagði við hlustir. Drunurnar bergmáluðu um allan skóginn. Hann þreif lurkinn og þrammaði af stað gegnum skóginn.

* * * * *

- Þú braust regluna, æpti Krúsa og hljóp til baka til Gígju. Máni hrökk í kút og ætlaði að æða af stað, en Krúsa þreif í hönd hans og hélt honum föstum á meðan hún hundskammaði Gígju. En Gígja stóð sjálf eins og lömuð. Af hverju hafði hún tekið laufblaðið? Það heyrðust dynkir í fjarska og þeir færðust nær og nær.

En í þessum svifum birtist Kisi.

- Ég minnist þess að hafa útskýrt fyrir ykkur tilteknar reglur, sagði hann og veifaði rófunni ergilegur.

- Ég … ég … stundi Gígja, en hún vissi ekki hvað hún ætlaði að segja.

- Þú! Kisi var æfareiður. Þú ert ístöðulaus, ábyrgðarlaus og staðfestulaus. Þú hlýðir bara þeim reglum sem þér hentar.

- Fyrirgefðu, ég ætlaði bara að skoða.

- Skoða! æpti Kisi. Drunurnar færðust nær. Nú verður þú að standa ein ábyrg gjörða þinna, hélt Kisi áfram. Jörðin drundi undir fótum þeirra.

Kisi stökk inn í skóginn og Krúsa og Máni eltu hann, en Gígja stóð ein eftir andspænis risanum, sem í þessum svifum ruddist út úr skóginum.

Hann mundaði lurkinn ógnandi. Gígja horfði upp til risans sem gnæfði hátt yfir hana. Hún var máttlaus. Fætur hennar voru dofnir og hún varð að hafa sig alla við til að halda sér uppi. Nú var komið að því. Hún yrði að vinna tíma.

- Ég er hetja! stundi hún loks upp og hugsaði um öll þau skipti sem hún hafði haldið því fram við Kisa að hún væri ekki hetja.

- Ha! rumdi risinn og lét lurkinn síga.

- Já, og ég tek laufblað ef mér sýnist, hélt hún áfram, örvuð af sljóum viðbrögðum risans.

- Það má ekki, sagði risinn og mundaði lurkinn á ný.

- En ég er hetja, mundu það, hrópaði Gígja þá skjálfrödduð og spennti bogann. Ég ætla að frelsa Silfurdögg.

En þetta hefði hún ekki átt að segja. Risinn varð frávita, hóf lurkinn á loft og … Gígja lokaði augunum og skaut.

Skotið geigaði. Það fór ekki nálægt risanum. En Gígju til mikillar undrunar riðaði risinn samt til og fell til jarðar. Jörðin skalf við fall hans og þarna lá risinn með brostin augu steindauður. Gígja andaði ótt og títt. Hendur hennar voru þvalar og svitinn lak niður enni hennar. Hann var dauður! Risinn var dauður.

Þau hin komu út úr skóginum. Krúsa varð stórhrifin.

- Þú ert alveg frábær! sagði hún áköf. Að drepa þennan líka … af hverju kannast ég svona við hann? tautaði hún svo og skoðaði risann vandlega. En Gígja skildi þetta ekki almennilega. Örin hafði ekki komið við risann. Hún gekk varlega að skrokki risans og sá þá að við hlið hans lágu brot úr einhverju.

- Fjöreggið hans brotnaði, sagði hún.

- Mikið svakalega ertu hittin, sagði Krúsa með ódulinni aðdáun, að hitta eggið.

Máni stóð skammt frá þeim og fylgdist með, en Kisi fussaði.

- Það var þá hittni, sagði hann og benti á örina, sem lá á jörðinni þó nokkurn spöl frá risanum. Er það þetta sem þú hefur verið að læra hjá mér dögum saman … sem ég hef verið að reyna að kenna þér, leiðrétti hann.

- En risinn er samt dauður! sagði Gígja. Kisi hristi aftur hausinn.

- Og það var ekki þér að þakka.

- Jú, þrjóskaðist Gígja við. Hann var hræddur við mig.

- Hræddur! Það tók því þá! … Við verðum að halda áfram, bætti Kisi svo við og hélt af stað.

- Nei, bíddu, hrópaði Gígja. Nú þarf ekki lengur að fara eftir reglunum, er það?

En Kisi var kominn langt á undan og heyrði ekki til hennar.

- Hann gat verið pínulítið ánægður, tautaði Gígja fyrir munni sér og horfði á Kisa hverfa milli trjánna. Risinn er þó dauður. Hún beygði sig eftir bronslaufblaðinu sem lá við fætur hennar og skoðaði það. Hún skildi ekkert hvað hafði komið yfir hana. Af hverju gat hún ekki látið laufblaðið í friði? Nú glansaði laufblaðið ekki lengur. Nei, það var brúnt og ljótt.

Krúsa vildi fara að halda af stað. Það leið því ekki á löngu þar til þau gengu út úr bronsskóginum og stóðu enn á ný á grænu engi, sem var hálfu stærra en hið fyrra. Fram undan var annar skógur, ekki síður fagur en bronsskógurinn, og glitraði í sólskininu.

Gígja bar hönd fyrir augu. Hún fékk ofbirtu í augun af birtunni. Þau nálguðust skóginn meir og meir og að lokum stóðu þau agndofa og störðu á tré úr skínandi silfri.

- Ó, en fallegt, sagði Krúsa andaktug.

- Ég hef aldrei séð nokkuð svo fallegt! Gígju langaði til að gráta vegna hinnar skínandi fegurðar. En Máni bar hönd fyrir augu og emjaði ergilegur.

Þegar þær ætluðu inn í skóginn, neitaði Máni að koma með.

- Ekki láta svona, skammaðist Krúsa og togaði í Mána.

Máni emjaði, hélt fyrir augun og togaði Krúsu í hina áttina.

- Láttu ekki svona, sagði Krúsa. Við verðum að halda áfram.

Hann emjaði aftur og sneri til baka niður grasflötina.

- Svona, svona! Gígja dró hann lafmóð uppi. Vertu nú góður. En Máni fór þá að orga, henti sér niður á jörðina og beit sig í höndina. Gígja settist hjá honum og strauk yfir hár hans ráðþrota. Hún hafði sagt Kisa þetta. Hann var óviti. Þessi ferð var ekkert fyrir hann. Hann átti að vera hinum megin í dalnum og hlaupa þar um frjáls og áhyggjulaus.

Þær sátu lengi hjá Mána og reyndu að róa hann. Eftir langa mæðu tókst Krúsu að fá hann á fætur. En Máni var ekki í góðu skapi, hann var þungur á brún og kipraði augun reiðilega þegar þau gengu inn í skóginn.

Þau læddust eftir breiðum stígnum. Hvert tré var öðru fegurra. Á silfurgreinunum uxu undursmá hvít blóm og það skrjáfaði í blöðunum í hægum andvaranum. Þau leiddust ekki lengur og stöðugt sáu stelpurnar nýtt tré sem vakti hrifningu þeirra. Máni gekk fremstur. Hann var ekki enn búinn að jafna sig eftir æsinginn, dró andann djúpt og stikaði stórum.

Gígja bar höndina ofurvarlega að trjágrein. Sólargeislarnir dönsuðu í laufblöðunum.

- Nei, heyrðu mig nú! Krúsa hrinti hönd hennar frá. Ætlarðu að brjóta reglurnar aftur?

- En þær hljóta að vera úr gildi fallnar. Gígja hafði ekki augun af laufblaðinu.

- Þú veist ekkert um það.

- Risinn er dauður.

- Og hvað með það?

- Þá skipta reglurnar ekki lengur máli.

- En Kisi sagði ….

- Allt í lagi … slappaðu af. Gígja fussaði.

Hún gekk í þungum þönkum. Þessar reglur hlutu að vera úr gildi. Leiðin var greið til hallarinnar. Þar var enginn nema Silfurdögg, sem yrði að sjálfsögðu himinlifandi þegar þau frelsuðu hana. Hún var meira að segja búin að nota bogann. Þurfti ekki meir á honum að halda. Já, hún gæti þess vegna hent honum! Og Gígja bar hönd sína að trjágrein sem slútti yfir höfði hennar og sleit af henni silfurlaufblað.

Skelfingu lostin hlustaði hún á drunurnar í skóginum, sem nú voru hálfu hærri en fyrr. Reglurnar voru þá í gildi.

* * * * *

- Úlfstuska! orgaði nornin. Ég skal snúa þig úr hálsliðnum ef þú ekki … En úlfurinn hafði heyrt. Hann hrökk upp af værum svefni við drunurnar úr silfurskóginum. Andartaki síðar stóð hann úti í hallargarðinum og hnusaði út í loftið. Svo lét hann skína í tennurnar og þaut af stað.

* * * * *

Máni stóð grafkyrr og í viðbragðsstöðu. Systurnar voru farnar að rífast.

- Ég sagði þér að fylgja reglunum, æpti Krúsa.

- Ég veit, ég veit, svaraði Gígja með grátstafinn í kverkunum.

- Svo veit ég vel að þú hittir ekki fjöreggið áðan, hélt Krúsa áfram. Þú kannt ekkert á bogann.

Gígja var farin að hágráta.

- Kisi var líka öskureiður, sagði Krúsa.

- Og hann er það enn þá, heyrðist í Kisa fyrir aftan þær.

- Fyrirgefðu, ég ætlaði ekki … Tárin streymdu niður kinnar Gígju.

Þetta var eins og í martröð. Úlfurinn kom þjótandi út úr skóginum, hann urraði og það skein í blóðhlaupið tannhold hans. Gígja var blinduð af tárum og reyndi í ofboði að teygja sig í bogann. En hendur hennar skulfu svo mikið að henni tókst ekki að leggja ör á streng. Og úlfurinn stökk.

En nú gerðist dálítið óvænt. Máni gat ekki stillt sig lengur. Spenna, reiði, glansandi skógar, ofbeldi… þetta var of mikið til að hægt væri að halda stillingu sinni. Um leið og úlfurinn stökk, réðst Máni á hann óður af reiði, hrinti honum og hljóp svo af stað. Úlfurinn valt um koll en stökk strax aftur á fætur og þaut á eftir Mána. Máni hljóp og hljóp. Árum saman hafði hann hlaupið meðan aðrir púluðu á ökrunum. Enginn gat hlaupið sem hann. Og nú hljóp hann hraðar en nokkru sinni fyrr. Nú vann hann afrek sem enginn myndi nokkru sinni leika eftir. Hann þaut á milli trjánna og reif sig á hvössum greinunum. Það drundi í silfurskóginum og hann fékk ofbirtu í augun af skínandi birtunni. Á eftir hljóp úlfurinn másandi. Þeir hlupu fram og aftur í skóginum og smám saman dró saman með þeim. Máni þaut áfram, skrikaði fótur, þreif í trjágrein og hálf hékk í lausu lofti yfir hyldjúpri gjá. En úlfurinn áttaði sig ekki fyrr en of seint. Hann reyndi að stöðva sig, klóraði í bakkann, en svo steyptist hann niður í hyldýpið.

Máni ríghélt sér í greinina og þokaði sér aftur á bak. Þegar hann hafði aftur fast land undir fótum sér, lét hann sig síga niður á jörðina. Í sömu svifum kom Kisi. Hann strauk trýninu sefandi um vanga Mána.

- Mikil hetja, malaði Kisi. Þín verður lengi minnst í sögum og ljóðum í öllum Hinum þekkta heimi fyrir þessa frækilegu dáð. Máni dró andann ótt en smám saman róaðist hann við malið í kettinum, lokaði augunum og sofnaði.

* * * * *

Þær horfðu á eftir Mána, úlfinum og Kisa sem þutu inn í skóginn. Gígja brast í grát.

- Ég get ekki meir, sagði hún og fleygði boganum á jörðina. Svo huldi hún andlitið í höndum sér. Þetta er mér að kenna! endurtók hún hvað eftir annað og skalf af ekkasogum.

- Já, æpti Krúsa og saug upp í nefið. Það er þér að kenna ef, tungan þvældist í munni hennar … ef eitthvað kemur fyrir hann.

Þetta þoldi Gígja ekki að heyra.

- Ég er farin, hrópaði hún. Já. Ég fer bara. Og hún strunsaði af stað niður stíginn.

- Nei, bíddu. Krúsa hljóp á eftir henni. Ekki, hún horfði á hana bænaraugum. Þú getur ekkert farið.

- En þetta er mér að kenna, hvíslaði Gígja, Skilurðu ekki? Og hún settist á jörðina og starði vonleysislega fram fyrir sig. Ég kann ekkert á bogann. Ég get ekkert.

- Við verðum samt að halda áfram, krafðist Krúsa skjálfrödduð. Við verðum að finna … finna Mána.

Þær ráfuðu um skóginn. Gígja var algjörlega viljalaus, en Krúsa spennti bogann á bak hennar og togaði hana af stað. Silfurlaufið hafði misst hið seiðandi aðdráttarafl. Gígju fannst hún aldrei hafa séð neitt svo ljótt sem þennan skóg úr silfri. Hvergi bólaði á Mána. Kannski hafði þetta aldrei gerst. Kannski gæti hún bara farið burtu, burtu úr dalnum, já, hún gæti farið heim. Hún nam staðar.

- Svona nú. Krúsa togaði í hana óþolinmóð.

- Ég ætla að fara.

- Hættu þessari vitleysu.

- Ég fer víst.

- Nei!

- Jú!

- Þú getur ekkert farið.

- Ég ætla heim ….

- Svona svona, haldið þið friðinn, stúlkur mínar, heyrðu þær kunnuglega rödd segja bak við næsta runna.

Gígja grét af gleði. Hún kreisti bæði Mána og Kisa og ætlaði aldrei að vilja sleppa. Máni, sem vaknaði við lætin í þeim, geispaði og leyfði þeim að faðma sig. En brátt fannst Kisa komið nóg.

- Svona svona, ekki vera harðhent, sagði hann.

- Fyrirgefðu, fyrirgefðu, fyrirgefðu. Gígja þorði ekki að líta í augu Kisa. Ég gerði þetta óvart. Þetta var aumingjaleg afsökun. Hún talaði eins og smábarn.

- Hm. Nú hefur þú brotið af þér tvisvar, sagði Kisi dræmt.

- En ég hélt að reglurnar væru ekki lengur í gildi, elsku Kisi, alveg satt. Hún faðmaði hann aftur að sér. Fyrirgefðu þúsund sinnum.

- Ég get víst varla annað, eftir að hafa orðið vitni að svo stórkostlegri hetjudáð, og Kisi kinkaði kolli í átt til Mána. Hann er mikill íþróttamaður, hélt Kisi áfram. Enginn gæti unnið hann í hlaupum.

- Og hvar er … ? spurði Gígja hikandi. Hún stamaði. Hvaða hetjudáð ertu að tala um? Hvar er …? hún kyngdi.

Kisi brosti drjúgur og benti í átt til gjárinnar. Úlfurinn er kominn niður í iður jarðar!

Sem snöggvast ætluðu systurnar ekki að trúa sínum eigin eyrum. En svo föðmuðu þær Mána aftur svo mikið að honum var nóg um. Það fór hrollur um þær þegar þær gægðust varlega niður í gjána. Hún var svört og svo djúp að það sá hvergi í botn.

Skömmu síðar gengu þau út úr silfurskóginum og komu enn á ný á grænt engi, hálfu víðáttumeira en það sem þær fóru síðast um. Fram undan blasti við þeim gylltur skógur og hann glansaði svo í sólskininu, að hann var líkari eldhafi en skógi. Sem fyrr tók Kisi á rás og enn á ný voru þau hin ein eftir.

Gígja andvarpaði. Hún tók þéttar í hendur þeirra Krúsu og Mána og beit á jaxlinn. Nú varð hún að standa sig. Hún ætlaði að læra af reynslunni. Og Máni var líka orðinn alveg rólegur. Hann andaði rólega og horfði glaður inn í skóginn. Birtan fór ekki lengur í augu hans, heldur naut hann fegurðarinnar með þeim.

Laufblöð trjánna voru úr skíragulli. Þau horfðu lengi heilluð á gylltar krónur trjánna. Ekki einungis voru þau úr gulli, heldur báru trén undurfögur rauð blóm og í hverju blómi glampaði á dásamlegan demant.

- Þetta er svo fallegt, hvíslaði Gígja og læddist milli trjánna.

- Hvernig getur nokkuð verið svona fallegt? hvíslaði Krúsa á móti. Í þessum undurfagra skógi var ekki hægt að tala upphátt. Og Máni læddist áfram og horfði heillaður á dýrðina.

Gígja bar hönd sína að gylltu laufblaði frá sér numin.

- Ertu gengin af göflunum! hreytti Krúsa út úr sér. Gígja lét höndina síga. En hún var dáleidd af gullinu og bar höndina aftur upp að greininni. Hún þráði að strjúka gyllt laufblaðið og glitrandi demantinn. Bara strjúka.

- Ég sagði þér að hætta þessu, sagði Krúsa aftur og togaði í hana. Komdu. En Gígja hafði gleymt öllu. Hún hafði gleymt öllum áformum um að læra af reynslunni. Hún hafði gleymt Silfurdögg, risanum, úlfinum og … Það eina sem hún mundi voru undurfögur laufblöðin úr gulli. Ekkert annað var til. Bara snerta, bara koma við …. Og nú hélt Gígja á gylltri grein með demantsblómi í hendinni.

Með ólýsanlegri skelfingu hlustaði hún á drunurnar, sem nú voru margfalt meiri en nokkru sinni fyrr.

* * * * *

Nornin afmyndaðist af heift. Fölt andlit hennar sortnaði, það teygðist og afskræmdist, nefið stækkaði og bognaði, svartur kjóllinn bólgnaði út, útlimir hennar afmynduðust og andartaki síðar hafði nornin breyst í illfygli með rándýrskjaft og hvassar klær. Fuglinn skrækti og flaug út um gluggann.

* * * * *

Gígja dró fram bogann með miklu fumi og lagði ör á streng.

- Þarna! hrópaði Krúsa.

- Ó - ó! Gígja horfði á svart illfyglið sem flaug ógnandi í hringi yfir þeim. Krúsa og Máni héldu í ofboði hvort utan um annað.

- Skjóttu, stundi Krúsa.

Gígja spennti bogann eins og í leiðslu en illfyglið steypti sér niður að henni. Hún hikaði og horfði á klærnar sem komu nær og nær.

- Skjóttu! hrópaði Krúsa … og Gígja skaut. Hún hitti í væng fuglsins, sem flaug skrækjandi á brott.

Gígja stóð ráðvillt nokkur andartök.

- Áfram! hrópaði Krúsa og þau þustu af stað eftir breiðum skógarstígnum. Illfyglinu hlaut að blæða, því að eftir stígnum lá blóðslóð. En fuglinn hafði ekkert venjulegt blóð. Það var svart!

Kisi beið eftir þeim við skógarjaðarinn.

- Þín verður lengi minnst í ljóðum og sögum fyrir staðfestuleysi, sagði hann við Gígju. En ekki þýðir að fast um það. Nú er síðasti áfangi ferðarinnar eftir.