6//

Αχ, μικρέ μου πρίγκιπα! Σταδιακά κατάλαβα τη μελαγχολική σου ζωή. Για αρκετό καιρό δεν είχες για τη διασκέδασή σου τίποτα πέρα από τα απαλά ηλιοβασιλέματα. Έμαθα την καινούρια αυτή λεπτομέρεια το πρωί της τέταρτης ημέρας, όταν μου είπες: «Μου αρέσουν πολύ τα ηλιοβασιλέματα. Πάμε λοιπόν να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα…» «Μα πρέπει να περιμένουμε…» «Τι να περιμένουμε;» «Να περιμένουμε να βασιλέψει ο ήλιος». Φάνηκε να ξαφνιάζεσαι στην αρχή και έπειτα γέλασες με τον εαυτό σου. Και μου είπες: «Πάντα νομίζω πως βρίσκομαι στο σπίτι μου!» Πράγματι. Όταν στην Αμερική είναι μεσημέρι, όλος ο κόσμος γνωρίζει πως στη Γαλλία ο ήλιος βασιλεύει. Θα αρκούσε να πάμε στη Γαλλία μέσα σ' ένα λεπτό και να βλέπαμε τον ήλιο να βασιλεύει. Δυστυχώς, η Γαλλία είναι πολύ μακριά. Όμως πάνω στον μικρό πλανήτη σου, θα αρκούσε να τραβήξεις την καρέκλα σου μερικά μόλις βήματα. Και θα έβλεπες το δειλινό κάθε φορά που θα το επιθυμούσες. «Μία ημέρα, είδα τον ήλιο να βασιλεύει σαράντα τρεις φορές!» Και μετά από λίγο πρόσθεσες: «Ξέρεις… όταν κάποιος είναι τόσο λυπημένος, του αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα…» «Την ημέρα λοιπόν με τις σαράντα τρεις φορές ήσουν τόσο λυπημένος;» Όμως, ο μικρός πρίγκιπας δεν απάντησε.