XI. Η Πτώση του Νάργκοθροντ (1)
Πέρασανν πέντεε χρόνιαα αφότουυ έφτασεε ο Τούρινν στο Νάργκοθρονττ και την άνοιξηη εκείνηςς της χρονιάςς ήρθανν δυο Ξωτικά́ από́ το λαό́ του Φινάρφινν, που είπανν πως ονομάζονταιι Γκέλμιρρ και Άρμιναςς. Και είπανν ότιι είχανν έναα μήνυμαα για τον Κύριοο του Νάργκοθρονττ. Ο Τούρινν διοικούσεε τώραα όλεςς τις δυνάμειςς του Νάργκοθρονττ και ήτανν επικεφαλήςς σ' όλαα τα ζητήματαα του πολέμουυ. Πραγματικά́, είχεε γίνειι αυστηρόςς και περήφανοςς και διέτασσεε τα πάνταα όπωςς ήθελεε ή́ θεωρούσεε καλό́. Οδήγησανν τα Ξωτικά́ στον Τούρινν, αλλά́ ο Γκέλμιρρ είπεε:
«Στον Ορόντρεθθ, γιο του Φινάρφινν, θέλουμεε να μιλήσουμεε».
Και ότανν ήρθεε ο Ορόντρεθθ, ο Γκέλμιρρ του είπεε:
«Άρχονταα, ανήκαμεε στο λαό́ του Άνγκρονττ και έχουμεε περιπλανηθεί́ πολύ́ μετά́ τη Νίρναεθθ. Τελευταίαα όμωςς ζούμεε ανάμεσαα στους ακόλουθουςς του Κίρντανν στις Εκβολέςς του Σίριονν. Και μια μέραα μας κάλεσεε και μας ζήτησεε να έρθουμεε σ' εσέναα. Γιατί́ του εμφανίστηκεε ο ίδιοςς ο Ούλμοο, ο Κύριοςς των Υδάτωνν, και τον προειδοποίησεε για μεγάλοο κίνδυνοο που πλησιάζειι στο Νάργκοθρονττ» .
Όμωςς ο Ορόντρεθθ τον άκουσεε επιφυλακτικά́ και απάντησεε:
«Γιατί́ τότεε φτάσατεε εδώ́ από́ το Βορρά́; Ή́ είχατεε κι άλλεςς αποστολέςς;».
Τότεε ο Άρμιναςς είπεε:
«Μάλισταα, Κύριεε. Μετά́ τη Νίρναεθθ αναζητώ́ το κρυφό́ βασίλειοο του Τούργκονν και δεν το βρίσκωω. Και φοβούμαιι τώραα ότιι καθυστέρησαα την αποστολή́ μας εδώ́ περισσότεροο απ' όσοο έπρεπεε. Γιατί́ ο Κίρντανν μας έστειλεε κατά́ μήκοςς της ακτήςς με πλοίοο, για μυστικότηταα και ταχύτηταα, και αποβιβαστήκαμεε στο Ντρένγκισττ. Όμωςς ανάμεσαα στους κατοίκουςς των παραλίωνν υπήρχανν μερικοί́ που ήρθανν νότιαα τα τελευταίαα χρόνιαα σαν αγγελιαφόροιι από́ τον Τούργκονν, και μου φάνηκεε από́ την επιφυλακτική́ ομιλίαα τους ότιι ίσωςς ο Τούργκονν βρίσκεταιι ακόμηη στο Βορρά́ και όχιι στο Νότοο όπωςς πιστεύουνν οι πιο πολλοί́. Όμωςς δεν βρήκαμεε ούτεε σημάδιι ούτεε φήμηη από́ αυτό́ που αναζητούσαμεε» .
«Γιατί́ αναζητάςς τον Τούργκονν;» είπεε ο Ορόντρεθθ.
«Γιατί́ λένεε ότιι το δικό́ του βασίλειοο θα αντισταθεί́ πιο πολύνν καιρό́ στον Μόργκοθθ», απάντησεε ο Άρμιναςς. Και αυτά́ τα λόγιαα φάνηκανν στον Ορόντρεθθ δυσοίωναα και τον δυσαρέστησανν.
«Τότεε μην καθυστερείτεε στο Νάργκοθρονττ», είπεε. «Γιατί́ εδώ́ δεν θα βρείτεε νέαα του Τούργκονν. Και δεν χρειάζομαιι κανένανν για να μου μάθειι ότιι το Νάργκοθρονττ κινδυνεύειι».
«Μη θυμώνειςς, Κύριεε», είπεε ο Γκέλμιρρ, «αν απαντάμεε στις ερωτήσειςς σου με αλήθειαα. Και οι παρεκκλίσειςς μας από́ την ευθείαα οδό́ ως εδώ́ δεν ήτανν άκαρπεςς, γιατί́ φτάσαμεε πιο πέραα και από́ τους πιο μακρινούςς ανιχνευτέςς σου. Διασχίσαμεε το Ντορ-λόμινν και όλεςς τις περιοχέςς κάτωω από́ τις κορυφέςς των Έρενττ Γουέθρινν και εξερευνήσαμεε το Πέρασμαα του Σίριονν, κατασκοπεύονταςς τους δρόμουςς του Εχθρού́. Υπάρχειι μια μεγάληη σύναξηη Ορκ και μοχθηρώνν πλασμάτωνν σ' αυτέςς τις περιοχέςς, και μια στρατιά́ συγκεντρώνεταιι γύρωω από́ το Νησί́ του Σάουρονν».
«Το ξέρωω», είπεε ο Τούρινν. «Τα νέαα σας είναιι μπαγιάτικαα. Το μήνυμαα του Κίρντανν έπρεπεε να έρθειι νωρίτεραα για να 'ναι χρήσιμοο» .
«Τουλάχιστονν, Κύριεε. θα ακούσειςς το μήνυμαα τώραα», είπεε ο Γκέλμιρρ στον Ορόντρεθθ. «Άκουυ, λοιπόνν, τα λόγιαα του Κυρίουυ των Υδάτωνν! Έτσιι μίλησεε στον Κίρντανν: "Το Κακό́ του Βορρά́ μίανεε τις πηγέςς του Σίριονν και η δύναμήή μου αποτραβιέταιι από́ τα δάχτυλαα των κινούμενωνν υδάτωνν.
Όμωςς κάτιι χειρότεροο ακόμηη θα συμβεί́. Γι' αυτό́ πείτεε στον Κύριοο του Νάργκοθρονττ: Κλείστεε τις πόρτεςς του οχυρού́ και μη βγαίνετεε έξωω. Ρίξτεε τις πέτρεςς της περηφάνιαςς σας μέσαα στο βροντερό́ ποτάμιι για να μην μπορέσειι το κακό́ που έρπειι να βρει την πύληη"» .
Αυτά́ τα λόγιαα φάνηκανν σκοτεινά́ και ακατανόηταα στον Ορόντρεθθ και στράφηκεε όπωςς συνήθιζεε στον Τούρινν να τον συμβουλευτεί́. Αλλά́ ο Τούρινν δεν είχεε εμπιστοσύνηη στους αγγελιαφόρουςς και είπεε περιφρονητικά́:
«Τι ξέρειι ο Κίρντανν για τους δικούςς μας πολέμουςς, αυτόςς που διάγειι τον βίοο του πλησίονν του Εχθρού́; Ας φροντίζειι ο ναυτικόςς τα πλοίαα του! Αλλά́ αν στ' αλήθειαα επιθυμεί́ ο Κύριοςς των Υδάτωνν να μας στείλειι συμβουλέςς, ας μιλήσειι πιο καθαρά́. Αλλιώςς για κάποιονν που είναιι εκπαιδευμένοςς στον πόλεμοο θα φανεί́ και πάλιι καλύτεροο να συγκεντρώσουμεε τις δυνάμειςς μας και να πάμεε να συναντήσουμεε με τόλμηη τους εχθρούςς μας για να μην τους αφήσουμεε να πλησιάσουνν πολύ́».
Τότεε ο Γκέλμιρρ υποκλίθηκεε στον Ορόντρεθθ και είπεε:
«Είπαα ό́,τι μου ζητήθηκεε, κύριεε», και γύρισεε να φύγειι. Αλλά́ ο Άρμιναςς είπεε στον Τούρινν:
«Είσαιι όντωςς από́ τον Οίκοο του Χάντορρ, όπωςς άκουσαα να λένεε;»
«Εδώ́ ονομάζομαιι Αγκάργαενν, το Μαύροο Σπαθί́ του Νάργκοθρονττ » , απάντησεε ο Τούρινν, «Μιλάςς πάνταα τόσοο συγκρατημέναα, φίλεε Άρμιναςς; Ευτυχώςς που το μυστικό́ του Τούργκονν είναιι κρυμμένοο από́ σέναα, αλλιώςς γρήγοραα θα μαθευότανν στην Άνγκμπανττ. Το όνομαα κάποιουυ είναιι μόνοο δικό́ του, και αν ο γιος του Χούρινν μάθειι ότιι τον πρόδωσεςς ενώ́ θα προτιμούσεε να παραμείνειι κρυμμένοςς, τότεε είθεε να σε πάρειι ο Μόργκοθθ και να σου κάψειι τη γλώσσαα!»
Ο Άρμιναςς ταράχτηκεε από́ τη μαύρηη οργή́ του Τούρινν. Αλλά́ ο Γκέλμιρρ είπεε:
«Δεν θα προδοθεί́ από́ μας, Αγκάργαενν. Βρισκόμαστεε σε συμβούλιοο πίσωω από́ κλειστέςς πόρτεςς όπουυ μπορούμεε να μιλάμεε ξεκάθαραα. Και ο Άρμιναςς, πιστεύωω, σε ρώτησεε, γιατί́ είναιι γνωστό́ σε όλουςς όσοιι ζουν κοντά́ στη Θάλασσαα ότιι ο Ούλμοο έχειι μεγάληη αγάπηη για τον Οίκοο του Χάντορρ και μερικοί́ λένεε ότιι ο Χούρινν και ο Χούορρ ο αδελφόςς του μπήκανν κάποτεε στο Κρυμμένοο Βασίλειοο».
«Αν είναιι έτσιι, τότεε δεν θα μιλούσεε γι' αυτό́ σε κανένανν, ούτεε σε μεγάλουςς ούτεε σε μικρούςς, και λιγότεροο απ' όλουςς στο γιο του που ήτανν παιδί́», απάντησεε ο Τούρινν. « Επομένωςς δεν πιστεύωω ότιι ο Άρμιναςς το ρώτησεε αυτό́ για να μάθειι κάτιι για τον Τούργκονν. Δεν έχωω εμπιστοσύνηη σε τέτοιουςς αγγελιαφόρουςς της διχόνοιαςς».
«Κράταα την καχυποψίαα σου!» είπεε οργισμένοςς ο Άρμιναςς. «ο Γκέλμιρρ κάνειι λάθοςς. Ρώτησαα γιατί́ αμφέβαλαα γι' αυτό́ που φαίνεταιι να πιστεύουνν εδώ́. Γιατί́ ελάχισταα μοιάζειςς με τα μέληη του Οίκουυ του Χάντορρ, όποιοο κι αν είναιι το όνομάά σου».
«Και τι ξέρειςς εσύ́ γι' αυτούςς;», είπεε ο Τούρινν.
«Τον Χούρινν τον έχωω δει», απάντησεε ο Άρμιναςς, «και τους προγόνουςς του πριν απ' αυτόνν. Και στις ερημιέςς του Ντορ-λόμινν συνάντησαα τον Τούορρ, γιο του Χούορρ, αδελφό́ του Χούρινν. Και αυτόςς μοιάζειι με τους προγόνουςς του, ενώ́ εσύ́ όχιι».
«Μπορεί́ να είναιι έτσιι», είπεε ο Τούρινν. «αν και δεν έχωω είδησηη ως τώραα από́ τον Τούορρ. Αλλά́ αν το κεφάλιι μου είναιι σκούροο και όχιι ξανθό́, δεν ντρέπομαιι γι' αυτό́, γιατί́ δεν είμαιι ο πρώτοςς γιος που μοιάζειι στη μητέραα του. Και κατάγομαιι από́ τη Μόργουενν Έλεδγουενν του Οίκουυ του Μπέορρ και συγγένισσαα του Μπέρενν Κάμλοσττ» .
«Δεν μιλώ́ για τη διαφορά́ ανάμεσαα σε μαύροο και ξανθό́», είπεε ο Άρμιναςς. «Όμωςς άλλοιι από́ τον Οίκοο του Χάντορρ φέρονταιι διαφορετικά́, ανάμεσάά τους και ο Τούορρ. Γιατί́ είναιι ευγενικοί́ και ακούνεε τις καλέςς συμβουλέςς και έχουνν δέοςς για τους Κυρίουςς της Δύσηςς. Εσύ́ όμωςς, φαίνεταιι, συμβουλεύεσαιι τη δική́ σου σοφίαα ή́ μόνοο το σπαθί́ σου. Και μιλάςς αγέρωχαα. Και σου λέωω, Αγκάργαενν Μόρμεγκιλλ, ότιι αν πράττειςς έτσιι, άλληη θα είναιι η μοίραα σου απ' αυτήνν που μπορεί́ να περίμενεε κάποιοςς από́ τους Οίκουςς του Χάντορρ και του Μπέορρ».
«Πάνταα άλληη ήτανν», απάντησεε ο Τούρινν. «Και αν, όπωςς φαίνεταιι, πρέπειι να υποστώ́ το μίσοςς του Μόργκοθθ λόγωω της ανδρείαςς του πατέραα μου, πρέπειι να υποστώ́ και τη χλεύηη και τα κακά́ προμηνύματαα ενόςς φυγάδαα από́ τον πόλεμοο, έστωω και αν ισχυρίζεταιι συγγένειαα με βασιλιάδεςς; Γύρναα πίσωω στις σίγουρεςς ακτέςς της Θάλασσαςς!».
Τότεε ο Γκέλμιρρ και ο Άρμιναςς έφυγανν και γύρισανν πίσωω στο Νότοο. Όμωςς παρά́ τους χλευασμούςς του Τούρινν, θα είχανν μείνειι για να πολεμήσουνν δίπλαα στους δικούςς τους και έφυγανν μόνοο επειδή́ ο Κίρντανν με εντολή́ του Ούλμοο τους είχεε ζητήσειι να του φέρουνν ειδήσειςς από́ το Νάργκοθρονττ και την τύχηη της αποστολήςς τους εκεί́. Και ο Ορόντρεθθ είχεε προβληματιστεί́ πολύ́ από́ τα λόγιαα των αγγελιαφόρωνν. Μα η διάθεσηη του Τούρινν έγινεε ακόμηη πιο τρομερή́ και δεν άκουγεε με κανέναα τρόποο τις συμβουλέςς τους, και κυρίωςς δεν άφηνεε να γκρεμίσουνν τη μεγάληη γέφυραα. Γιατί́ αυτά́ τουλάχιστονν τα λόγιαα του Ούλμοο τα είχανν ερμηνεύσειι σωστά́.
