III. Αφέντης και Δούλος

Στην αρχή́ του δρόμουυ φυσούσεε ακόμαα και για τούτοο το χιόνιι δε μπορούσεε να στρωθεί́, μα στο κέντροο του χωριού́ ήτανεε ήσυχαα, ζεστά́ και χαρούμεναα. Σε κάποιαα αυλή́ γάβγιζεε έναα σκυλί́, σ' άλληη μια γυναίκαα, με το σάκοο της ριγμένοο πάνωω από́ το κεφάλιι έφτασεε τρέχονταςς από́ κάπουυ και προτού́ να μπει στην πόρταα του σπιτιού́ στάθηκεε μια στιγμή́ να δει το έλκηθροο που περνούσεε. Ακούγοντανν τραγούδιαα κοριτσιώνν από́ το κέντροο του χωριού́.

Σάμπωςς μέσαα στο χωριό́ να ήτανεε πιο λίγοςς κι ο αέραςς και το χιόνιι κι η παγωνιά́.

- Βρε! Μα τούτοο είναιι το Γρίσκινοο, είπεε ο Βασίληη Αντρέιτςς.

- Όλοο κι όλοο, αποκρίθηκεε ο Νικήταα. Και πραγματικά́ το Γρίσκινοο ήτανεε. Το συμπέρασμαα ήτανεε πως περιπλανήθηκανν προς τ' αριστερά́ και προχώρησανν κάπουυ οχτώ́ βέρστιαα προς ολότελαα άλληη κατεύθυνσηη από́ εκείνηη που ήθελανν, μα όσοο να 'ναι είχανεε κάπωςς πλησιάσειι στο μέροςς για το οποίοο ξεκίνησανν. Το Γρίσκινοο απείχεε από́ το Γοριάτσκινοο μονάχαα πέντεε βέρστιαα.

Καταμεσήςς του χωριού́ αντάμωσανν ένανν ψηλό́ άντραα που βάδιζεε γοργά́ στη μέσηη του δρόμουυ.

- Ποιος τρέχειι; - ξεφώνισεε ο άνθρωποςς αυτόςς σταματώνταςς το άλογοο και μονομιάςς, καθώςς αναγνώρισεε το Βασίληη Αντρέιτςς πιάστηκεε από́ το ρυμό́ και γλιστρώνταςς τα χέριαα του πάνωω σ' αυτόνν, έφτασεε το έλκηθροο και κάθισεε εκεί́ δα.

Ο άνθρωποςς αυτόςς ήτανεε ο μουζίκοςς Ησάηη, πασίγνωστοςς σ' όληη την περιοχή́ σαν επιδέξιοςς αλογοκλέφτηςς, κι ο Βασίληη Αντρέιτςς, τον ήξερεε καλά́.

- Α, σεις είσαστεε Βασίληη Αντρέιτςς! Για πού́ το βάλατεε; - είπεε ο Ησάηη, αναδίνονταςς δυνατή́ μυρουδιά́ βότκαςς, καθώςς μιλούσεε.

- Μα να, είπαμεε να πάμεε ίσαμεε το Γοριάτσκινοο.

- Για κοίταα κει πού́ ξεπέσατεε! Μα θα έπρεπεε να τραβήξετεε από́ το Μαλάχοβοο.

- Άλλοο ζήτημαα τι έπρεπεε και δεν έπρεπεε. Κοίταα που δεν τα καταφέραμεε, γκρίνιασεε ο Βασίληη Αντρέιτςς, σταματώνταςς το άλογοο.

- Το αλογάκιι σας είναιι καλό́, παρατήρησεε ο Ησάηη, σιάχνονταςς με μια επιδέξιαα κίνησηη του χωριού́ τον κόμποο της ουράςς του αλόγουυ που είχεε ξελασκάρειι.

- Και τώραα τι λέτεε, θα περάσετεε εδώ́ τη νύχταα σας;

- Α, μπα αδερφάκιι. Πρέπειι εξάπαντοςς να πάμεε.

- Αφού́ πρέπειι θα πει πως ειν' ανάγκηη. Και του λόγουυ του ποιος είναιι; Μπα! Ο Νικήταα Στεπάνιτςς!

- Ποιος άλλοςς; - είπεε ο Νικήταα και πρόσθεσεε χωρίςς να χάσειι καιρό́. Πώςς θα μπορούσαμεε τάχατεςς να τραβήξουμεε από́ δω πέραα, δίχωςς να τα μπερδέψουμεε πάλιι.

- Το μόνοο εύκολοο! Να στρίψετεε πίσωω όλοο ίσαα από́ το δρόμοο κι άμαα βγείτεε από́ το χωριό́ τραβάτεε όλοο ίσαα. Μη τυχόνν στρίψετεε αριστερά́. Κι άμαα φτάσετεε στο πλάτωμαα, τότεςς στρίβετεε δεξιά́.

- Και στο πλάτωμαα από́ πού́ να στρίψουμεε; Από́ τον καλοκαιρινό́ δρόμοο, για από́ το χειμωνιάτικοο; - ρώτησεε ο Νικήταα.

- Από́ το χειμωνιάτικοο. Σαν φτάσετεε κει πέραα θα δείτεε κάποιαα χαμόδεντραα κι απέναντιι σ' αυτά́ για σημάδιι είναιι στητό́ έναα χοντρό́ κούτσουροο βαλανιδιάςς κατσαρό-κατσαρόό, από́ κει θα στρίψετεε.

Ο Βασίληη Αντρέιτςς έστριψεε το έλκηθροο προς τα πίσωω και τράβηξεε συμφωνά́ με τις οδηγίεςς του Ησάηη.

-Καλά θα κάνατε να περνούσατε την νύχτα σας στο χωρίο. - τους φώναξε ξοπίσω ο Ησάη. Μα ο Βασίληη Αντρέιτςς δεν του αποκρίθηκεε, μονάχαα βίαζεε όσοο μπορούσεε το άλογοο. Του φαινότανν, πως δεν ήτανεε δα και τόσοο δύσκολοο, να περάσουνν τα πέντεε βέρστιαα πάνωω στον καλά́ πατημένοο δρόμοο, που τα δυο περνούσανν μέσαα από́ δάσοςς, τόσοο πιο πολύ́, που σάμπωςς να είχεε ξεθυμάνειι ο αέραςς και να έπαψεε και το χιόνιι.

Αφού́ πέρασανν το δρόμοο του χωριού́ και προσπέρασανν και την αυλή́ με τα απλωμέναα ρούχαα που απ' αυτά́ το άσπροο πουκάμισοο είχεε ξεφύγειι από́ το σχοινί́ και κρεμότανν μονάχαα από́ το έναα μανίκιι, που ήτανεε ξυλιασμένοο από́ την παγωνιά́, κι αφού́ άφησανν πίσωω τους τα δέντραα που τόσοο τρομερά́ βούιζανν, βρέθηκανν πάλιι στον ανοιχτό́ κάμποο. Η χιονοθύελλαα όχιι μόνοο δεν είχεε πάψειι μα, θαρρείςς και δυνάμωνεε. Ο δρόμοςς ήτανεε χιονισμένοςς και θα μπορούσεε κάποιοςς να τον μαντέψειι μονάχαα από́ τα διάφοραα σημάδια-κούτσουραρα, που ήτανεε στημέναα από́ τις δυο τους πλευρέςς. Όμωςς κι αυτά́ με δυσκολίαα τα ξεχώριζανν γιατί́ είχανεε τον αέραα από́ μπροστά́ τους.

Ο Βασίληη Αντρέιτςς ζάρωνεε τα μάτιαα του, έγερνεε το κεφάλιι του πότεε από́ δω και πότεε από́ κει, προσπαθώνταςς να ξεχωρίσειι τα σημάδιαα, μα πιο πολύ́ αφήνοντανν στη διάθεσηη του αλόγουυ, γιατί́ είχεε εμπιστοσύνηη σ' αυτό́. Και το άλογοο πραγματικά́ προχωρούσεε αλάθηταα, στρίβονταςς πότεε δεξιά́ και πότεε αριστερά́, ανάλογαα με τις στροφέςς του δρόμουυ, που τον ένιωθεε κάτωω από́ τα πόδιαα του, παρ' όλοο που και το χιόνιι κι ο αέραςς εξακολουθούσανν να δυναμώνουνν.

Το έλκηθροο προχώρησεε έτσιι κάπουυ δέκαα λεπτά́, ότανν ξαφνικά́ ολόμπροσταα στο άλογοο πρόβαλεε έναα μαύροο πράγμαα που κουνιότανν κι αυτό́ μέσαα στο λοξό́ δίχτυυ που έφτιαχνεε ο αέραςς με το χιόνιι που έπεφτεε. Κάποιοο άλλοο έλκηθροο ήτανεε κι αυτό́. Ο Μουχόρτηη το πρόκανεε πολύ́ γρήγοραα και τα πόδιαα του πια χτυπούσανν πάνωω στο πίσωω κάθισμαα του.

- Ε, σεις! Τραβάτεε μπροστά-ά-ά-ά! Φώναζανν από́ το μπροστινό́ έλκηθροο. Ο Βασίληη Αντρέιτςς έστριψεε αργά-αργάά, λοξοδρόμησεε για να προσπεράσειι.

Μέσαα σε κείνοο το έλκηθροο κάθοντανν τρεις μουζίκοιι και μια γυναίκαα. Θα ή́ τανε, φαίνεταιι, μουσαφιραίοιι σε κάποιαα γιορτή́ και γύριζανν σπίτιι τους. Ο έναςς μουζίκοςς χτυπούσεε αλύπηταα στα καταχιονισμέναα νώταα, το φτωχικό́ αλογάκιι με μια βέργαα. Οι δυο άλλοιι κουνούσανν τα χέριαα και ξεφώνιζανν. Κ' η γυναίκαα πασπαλισμένηη μπόλικοο χιόνιι καθότανν κουκουλωμένηη και ζαρωμένηη στο πίσωω κάθισμαα.

- Ποιοι είσαστεε; -ξεφώνισεε ο Βασίληη Αντρέιτςς.

- Α-α-ά-σκηη! - ακουγότανν μονάχαα.

- Ποιοι είσαστεε λέωω;

- Α-α-ά-σκηη! - ξελαρυγγιάστηκεε έναςς από́ τους μουζίκουςς μα και πάλιι δε μπόρεσανν τίποταα να καταλάβουνν.

- Τράβαα! Τράβαα! Μη στέκεσαιι! - ξεφώνιζεε κείνοςς που κρατούσεε τη βέργαα και εξακολουθούσεε να την καταφέρνειι στο αλογάκιι.

- Από́ κάποιαα γιορτή́ ερχόσαστεε, φαίνεταιι;

- Τράβαα, τράβαα! Σιόμκαα προχώραα! Να προσπεράσουμεε! Μπρος!

Τα έλκηθραα συγκρούστηκανν από́ πλάγιαα παρά́ λίγοο να σκαλώσουνν, όμωςς ξεσκάλωσανν και τότεε εκείνοο με τους μουζίκουςς έμεινεε πίσωω. Το κοιλαράδικοο και μαλλιαρό́ αλογάκιι πασπαλισμένοο ολόκληροο από́ το χιόνιι, ανάσαινεε με κόποο κι ήτανεε φανερό́, πως βάνονταςς τις τελευταίεςς δυνάμειςς του για να αποφύγειι τα χτυπήματαα της βέργαςς, κινούσεε τα κοντά́ ποδαράκιαα του μέσαα στο βαθύ́ στρώμαα του χιονιού́, όσοο μπορούσεε. Το κεφάλιι του, που έδειχνεε πως ήτανεε νέοο, με το κάτωω χείλοςς τεντωμένοο, σαν του ψαριού́, με τα ρουθούνιαα φουσκωμέναα και τα αυτιά́ ζαρωμέναα από́ το φόβοο, ακούμπησεε κάποιαα στιγμή́ στον ώμοο του Νικήταα, μα ύστεραα άρχισεε να οπισθοχωρεί́.

- Δέστεε τι κάνειι το κρασί́! - παρατήρησεε ο Νικήταα. Το ξεθέωσανν το δυστυχισμένοο τ' αλογάκιι. Σωστοί́ αγριότουρκοιι!

Κάμποσαα λεπτά́ ακούγοντανν τα ρουθουνίσματαα του βασανισμένουυ ζώουυ κι οι αγριοφωνάρεςς των μεθυσμένωνν μουζίκωνν, μα ύστεραα πια τίποταα δεν ακουγότανν, εξόνν πάλιι από́ τα σφυρίγματαα του αέραα μέσαα στ' αυτιά́, και κάπου-κάπουου το τρίξιμοο του έλκηθρουυ πάνωω στις ανωμαλίεςς του δρόμουυ.

Κείνοο το συναπάντημαα διασκέδασεε κάπωςς το Βασίληη Αντρέιτςς και του έδωσεε θάρροςς κι έτσιι πιο σταθερά́ τώραα οδηγούσεε το άλογοο στηρίζονταςς όλεςς τις ελπίδεςς του στη νοημοσύνηη του ζώουυ.

Ο Νικήταα δεν είχεε τι να κάνειι, κι όπωςς έκανεε πάνταα, ότανν βρισκότανν σε παρόμοιαα κατάστασηη, το είχεε κόψειι δίπλαα, αναπληρώνονταςς έτσιι τον ύπνοο, που δεν χόρταινεε ότανν πνιγότανν στις δουλειέςς. Ξαφνικά́ το άλογοο σταμάτησεε απότομαα κι ο Νικήταςς λίγοο έλειψεε να πέσειι από́ το έλκηθροο.

- Πάλιι δεν πάμεε καλά́, είπεε ο Βασίληη Αντρέιτςς.

- Ε, τι;

- Να, δε βλέπωω πουθενά́ σημάδιαα, θα χάσαμεε πάλιι το δρόμοο.

- Κι αν τον χάσαμεε, θα ψάξουμεε να τον βρούμεε, αποκρίθηκεε κοφτά́ ο Νικήταα, σηκώθηκεε και βαδίζονταςς ανάλαφραα με τις στραβέςς πατούσεςς του, προχώρησεε μέσαα στο χιόνιι.

Περπάτησεε ώραα πολλή́, πότεε φαινότανν, πότεε εξαφανιζότανν και στο τέλοςς ξαναγύρισεε.

- Δεν έχειι δρόμοο δω τριγύρωω πουθενά́, μπορεί́ να 'ναι κάπουυ παραμπρόςς, είπεε, καθώςς χωνότανν στο έλκηθροο.

Άρχισεε πια να σουρουπώνειι αισθητά́. Η χιονοθύελλαα δεν δυνάμωνεε μα και δεν υποχωρούσεε.

- Αν ακούγοντανν τουλάχιστονν κείνοιι κει οι μουζίκοιι, είπεε ο Βασίληη Αντρέιτςς.

- Δεν κατάφερανν να μας προφτάσουνν. Πρέπειι να έμεινανν πολύ́ πίσωω. Μπορεί́ κιόλαςς, να έχασανν κι αυτοί́ το δρόμοο, παρατήρησεε ο Νικήταα. - Και τώραα από́ πού́ να τραβήξουμεε; - ρώτησεε ο Βασίληη Αντρέιτςς. - Ν' αφήσουμεε τ' άλογοο να μας βγάλειι πέραα. Αυτό́ θα τα καταφέρειι. Δώστεε μου τα γκέμιαα. Ο Βασίληη Αντρέιτςς παράδωσεε τα γκέμιαα στο Νικήταα και με πολλή́ προθυμίαα, μάλισταα, γιατί́ τα χέριαα του, παρ' όλαα τα γούνιναα γάντιαα, άρχισανν να ξυλιάσουνν.

Ο Νικήταα πήρεε τα γκέμιαα και τα κρατούσεε μονάχαα, προσπαθώνταςς να μην τα κινεί́ καθόλουυ και καμάρωνεε την εξυπνάδαα του αγαπημένουυ του αλόγουυ. Πραγματικά́ το ευφυέστατοο ζώοο, γυρίζονταςς πότεε από́ δω και πότεε από́ κει τεντώνονταςς πότεε το έναα και πότεε το άλλοο αυτί́ του, άρχισεε να στρίβειι αργά-αργάά.

- Φτάνειι να μην μιλάμεε, μουρμούρισεε ο Νικήταα. Κοίταα εκεί́ τι κάνειι! Τράβαα, τράβαα, συ ξέρειςς! - έτσιι μπράβοο!

Ο αέραςς τώραα τους ερχότανν από́ πίσωω. Έτσιι λιγόστευεε κάπωςς το κρύοο.

- Μυαλό́ που το 'χει, το αφιλότιμοο! - εξακολουθούσεε να καμαρώνειι το άλογοο ο Νικήταα. Το άλλοο, το Κιργιζιόνοκκ είναιι πιο δυνατό́, μα είναιι κουτό́. Όμωςς τούτοο δω, κοιτάτεε, τι σκαρώνειι με τ' αυτιά́ του μονάχαα! Δεν έχειι ανάγκηη από́ τηλέγραφοο κανέναα, νιώθειι τι γίνεταιι πέραα από́ έναα βέρστιι και παραπάνωω.

Και δε είχεε ακόμαα περάσειι ούτεε μισή́ ώραα, ότανν μπροστά́ τους πέραα, διακρίνανεε κάτιι να μαυρίζειι. Να ήτανεε κάποιοο δάσοςς ή́ κάποιοο χωριό́; Κι από́ τη δεξιά́ μεριά́ ξεχώρισανν κάποιαα σημάδιαα δρόμουυ. Ήτανεε φανερό́ πως βρεθήκαμεε σε δρόμοο πάλιι.

- Μπα! Μα τούτοο δω είναιι πάλιι το Γρίσκινοο, είπεε ξαφνικά́ ο Νικήταα.

Και πραγματικά́, αριστερά́ τους είδανεε πάλιι κείνοο το μακρόστενοο αμπάριι και παραπέραα την αυλή́ με τ' απλωμέναα ρούχαα που εξακολουθούσανν το ίδιοο να παραδέρνουνν στα φυσήματαα του αέραα.

Βρέθηκανν πάλιι στον κεντρικό́ δρόμοο του χωριού́, μέσαα στην ησυχίαα, στη ζεστασιά́, στο κέφιι, άκουγανν πάλιι φωνέςς, τραγούδιαα, να γαβγίζειι κάποιοο σκυλί́. Το σούρουποο πια ήτανεε τόσοο πυκνό́, που σε μερικά́ σπίτιαα άναβανν φώταα.

Στα μισά́ του δρόμουυ ο Βασίληη Αντρέιτςς έστριψεε και τράβηξεε ίσαα σ' έναα με γάλοο σπίτιι καλοχτισμένοο και σταμάτησεε μπροστά́ στην είσοδοο.

Ο Νικήταα πήγεε κοντά́ στο φωτισμένοο παράθυροο που ήτανεε καταχιονισμένοο και που στο φως του άστραφτανν οι νιφάδεςς που χοροπηδούσανν και χτύπησεε με το μαστίγιι.

- Ποιος είναιι κει; - ρώτησανν από́ μέσαα.

- Απ' το Κρεστί́, ο Μπρεχουνόββ, αγάπηη μου, αποκρίθηκεε ο Νικήταα. Έβγαα μια στιγμή́.

- Ο άνθρωποςς αποτραβήχτηκεε από́ το παράθυροο και σε λίγοο, ακουγότανν απ' έξωω, άνοιξεε με κρότοο η εσωτερική́ πόρταα της μπασιάςς που ήτανεε κολλημένηη από́ τον πάγοο, ύστεραα βρόντησεε ο μάνταλοςς της εξωτερικήςς πόρταςς και, κρατώνταςς την για να μη την κλείσειι ο αέραςς, πρόβαλεε έναςς ψηλόςς γέροςς μ' άσπρηη γενειάδαα και με το κοντογούνιι ριγμένοο στις πλάτεςς πάνωω από́ το άσπροο γιορτινό́ πουκάμισόό του και πίσωθέέ του έναα παλικάριι που φορούσεε κόκκινοο πουκάμισοο και δερμάτιναα ποδήματαα.

- Συ είσαιι, Αντρέιτςς; Πώςς βρέθηκεςς στα σύνοραα μας; - ρώτησεε ο γέροςς.

- Μα να, χάσαμεε το δρόμοο, αδελφέ́ μου, είπεε ο Βασίληη Αντρέιτςς, θέλαμεε να πάμεε στο Γοριάτσκινοο και να, ξεπέσαμεε σε σας. Είχαμεε προχωρήσειι καλά́ κάποιαα στιγμή́, μα ύστεραα πάλιι τα μπερδέψαμεε.

- Για φαντάσουυ, πως περιπλανηθήκατεε! - απόρησεε ο γέροςς, Πετρούσκαα, άντεε ν' ανοίξειςς την αυλόπορταα, στράφηκεε στο παλικάριι.

- Μετά́ χαράςς, αποκρίθηκεε ο Πετρούσκαα, με χαρούμενηη φωνή́ κι έτρεξεε πρόθυμαα.

- Μα εμείςς δεν πρόκειταιι να κοιμηθούμεε εδώ́, παρατήρησεε ο Βασίληη Αντρέιτςς.

- Πού́ θα πας νύχτα-ώραρα; Μείνεε εδώ́ να ξαποστάσειςς.

- Θα το ήθελαα κι εγώ́ όμωςς πρέπειι να πηγαίνωω. Οι υποθέσειςς βλέπειςς δε μ' αφήνουνν.

- Μακάριι, έλαα να ζεσταθείςς λιγάκιι μέσαα στο σαμοβάριι.

- Αυτό́ γίνεταιι, παραδέχτηκεε ο Βασίληη Αντρέιτςς. Αργότεραα δεν πρόκειταιι να σκοτεινιάσειι πιότεροο. Θα βγει και το φεγγάριι σε λίγοο κι αυτό́ θα φέγγειι. Τι λες και συ, Νικήττ να μπούμεε να ζεσταθούμεε λιγάκιι;

- Γίνεταιι κι αυτό́, είπεε ο Νικήταα, που ένιωθεε ξεπαγιασμένοςς και πολύ́ θα ήθελεε να συνεφέρειι μέσαα στη ζεστασιά́ του σπιτιού́ τα ξυλιασμέναα μέληη του.

Ο Βασίληη Αντρέιτςς μπήκεε μαζί́ με το γέροο στο σπίτιι, κι ο Νικήταα τράβηξεε το έλκηθροο στην αυλόπορταα που άνοιξεε ο Πετρούσκαα και βοηθούμενοςς απ' αυτόνν έσυρεε το άλογοο κάτωω από́ το υπόστεγοο του στάβλουυ. Ο στάβλοςς ήτανεε γεμάτοςς κοπριά́, που σχημάτιζεε παχύ́ στρώμαα κάτωω και καθώςς έκανεε να μπει το άλογοο τρακάρισεε στα δοκάριαα της σκεπήςς. Οι κότεςς κι ο κόκοραςς, που είχανεε κουρνιάσειι στο δοκάριι, ανήσυχαα σιγοκακάρισανν και κίνησανν τα ποδαράκιαα τους για να στερεωθούνν και να μην πέσουνν. Τα πρόβαταα στην άλληη άκρηη ταράχτηκανν και στριμώχτηκανν φοβισμέναα στη γωνιά́, παραπατώνταςς πάνωω στο παγωμένοο στρώμαα της κοπριάςς. Κάποιοο σκυλί́ γαβγίζονταςς δυνατά́, με τρομάραα και κακίαα, υποδεχότανν πραγματικά́ σκυλίσιαα τον ξένοο.

Ο Νικήταα κουβέντιασεε με όλουςς τους ένοικουςς του στάβλουυ: ζήτησεε συγγνώμηη από́ τις κότεςς και τις καθησύχασεε με την υπόσχεσηη πως δε θα τις ενοχλούσεε άλλοο. Μάλωσεε γελαστά́ τα πρόβαταα που τρομάζουνν με το παραμικρό́, δίχωςς κι αυτά́ να ξέρουνν το γιατί́. Και καθώςς φρόντιζεε στο αναμεταξύ́ να δέσειι το άλογοο δε έπαυεε να συμβουλεύειι το σκυλάκιι.

- Να, έτσιι δα καλά́ θα είναιι, είπεε τινάζονταςς το χιόνιαα πάνωθέέ του, κοίταα κει πώςς ξελαρυγγιάζεταιι το χαζό́, πρόσθεσεε για το σκυλάκιι. Είπαμεε , φτάνειι σουτ πια! Φτάνειι σουτ χαζό́. Μη χαλάςς τόσοο τη ζαχαρένιαα σου. Δεν είμαστεε δα κλεφταράδεςς. Ανθρωποι δικοί́... - Αυτοί́, όπωςς λένεε, είναιι οι τρεις σύμβουλοιι του σπιτιού́, είπεε ο Πετρούσκαα, σπρώχνονταςς με το γεροδεμένοο χέριι του σαν καρυδόφλουδαα, το έλκηθροο παραμέσαα.

- Ποιοι είναιι αυτοί́ οι τρεις σύμβουλοιι, που λες; - ρώτησεε ο Νικήταα.

- Μα, να αυτό́ το λέειι ο Πούλσονν στο τυπωμένοο βιβλίοο του. Αν κάποιοςς κλέφτηςς παραμονεύειι για να μπει σπίτιι σου, το σκυλί́ γαβγίζειι, που θα πει: έχεε το νου σου, μη χαζεύειςς. Λαλεί́ ο κόκοραςς που θα πει: σήκωω είναιι ώραα. Νίβεταιι η γάταα, που θα πει: κάποιοςς φίλοςς θα σου έρθειι. Ετοιμάσουυ να τον περιποιηθείςς, αποκρίθηκεε χαμογελώνταςς ο Πετρούσκαα.

Ο Πετρούσκαα ήξερεε λίγαα γράμματαα και είχεε σχεδόνν αποστηθίσειι ολόκληροο το βιβλίοο του Πούλσονν, το μόνοο που είχεε. Του άρεσεε πάνταα και πιο πολύ́ άμαα βρισκότανν λιγάκιι στο κέφιι, όπωςς κείνηη την ημέραα, να ξεφουρνίζειι διάφοραα συμπεράσματαα του συγγραφέαα, που τα έβρισκεε ταιριαστά́ στην περίπτωσηη.

- Πολύ́ σωστά́, συμφώνησεε ο Νικήταα.

- Θα ξεπάγιασεςς, μπάρμπαα ε;

- Λιγάκιι.

Κι οι δυο τους, πέρασανν την αυλή́ κι από́ τη μπασιά́, μπήκανν στο σπίτιι.