19 - ΚΕΦΑΛΑΙΟ XIX / XXVII

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XIX

Ο μικρός πρίγκηπας συνάντησε μια μεγάλη οροσειρά και σκαρφάλωσε στην πιο ψηλή κορυφή της. Τα μοναδικά βουνά που είχε γνωρίσει ποτέ ήταν τα τρία ηφαίστεια, που έφταναν μόλις μέχρι το γόνατο του. Κι' από αυτά, το σβησμένο ηφαίστειο, το χρησιμοποιούσε για σκαμνάκι. «Από ένα τόσο ψηλό βουνό, σαν κι' αυτό...», σκέφτηκε, «...θα μπορούσα, με μια ματιά, να δω ολόκληρο τον πλανήτη και όλους τους ανθρώπους...». Όσο κι' αν προσπάθησε όμως, δε μπόρεσε να δει τίποτα άλλο, εκτός από τις μυτερές πέτρινες κορυφές. - «Καλημέρα», είπε, με κάθε ευγένεια.

- «Καλημέρα... Καλημέρα... Καλημέρα...», αποκρίθηκε η ηχώ.

- «Ποιος είστε;», ρώτησε ο μικρός πρίγκηπας.

- «Ποιος είστε... ποιος είστε... ποιος είστε...», απάντησε η ηχώ.

- «Ελάτε να γίνουμε φίλοι, ...είμαι μόνος μου...», είπε τότε.

- «Είμαι μόνος μου... είμαι μόνος μου... είμαι μόνος μου...» του αποκρίθηκε η ηχώ.

«Τι παράξενος πλανήτης!» σκέφτηκε τελικά. «Είναι κατάξερος, είναι παντού μυτερός και γεμάτος αρμύρα».

«Και οι άνθρωποι δεν έχουν αρκετή φαντασία. Επαναλαμβάνουν μόνο, όσα τους λένε... Σπίτι μου, εγώ, είχα ένα λουλούδι: πάντα αυτό άρχιζε την κουβέντα πρώτο...».