Leyniskógur

🎵

Alltaf er fjör á Tulipop, Tulipop.

Komdu nú með mér.

..ég sýna þér töfrana alla hér.

Búi, Gló, Freddi, Maddý og Barri tré.

Ég elska þennan stað.

🎵

Leyniskógur

-Mmm, mmm, hvar geta þau verið? Það er ólíkt Búa að vera svona seinn.

-Það eru svona hellar um alla eða undir allri Tulipop, Búi. Hellingur eins og risa völundarhús. Maður veit aldrei hvað maður finnur.

-Vonandi leiðina út. Við höfum verið hérna svo lengi og Freddi bíður.

-Rólegur, Búi. Ég veit hvert ég er að fara. Leiðin út er hér.... ó...

-Vissi það. Við erum týnd.

-Ekki týnd, Búi. Við erum bara að leita að réttu leiðinni út.

-En ef við komumst aldrei út?

-Auðvitað komumst við út. Hugsaðu um þetta sem annað ævintýri. Manstu síðast þegar við týndumst í leyniskóginum og fundum svolítið alveg einstakt?

-Ó, já.

-Mm, namm.

-Komdu, Búi, förum í leyniskógarleiðangur.

-Hvað? Í skóginn þar sem rosa loðið og skelfilegt skrímsli á heima? Öh-öh, nei takk fyrir. Mmm...

-Jæja, þá missirðu bara af bestu og safaríkustu berjunum á allri Tulipop, sem heita, eh... boltaber.

-Boltaber?

-Emm, já. Ímyndaðu þér uppáhaldsberið þitt. Ímyndaðu þér svo helmingi ljúffengara ber. Helmingi stærra og sykurhúðað. Það er boltaber en ef þú vilt ekki koma...

-Ja. Ég gæti svo sem komið og kíkt á það.

-Og hvar eru þessi boltaber eiginlega?

-Emm, í þessa átt.

-Ó, bíddu eftir mér.

🎵

Langt inn í skóginn ég fer.

Til þess að tína þessi ljúffengu ber.

Djúpt inni í skógi, hver býr þar?

Skelfilegt skrímsli. Loðið er það.

Höldum nú hópinn, verum ei mædd.

Saman ávallt hólpin, aldrei erum hrædd.

🎵

-Hvernig geta berin vaxið án sólarljóss?

-Ó, kúluber eru einstök. Og mundu, þau eru sykurhúðuð og ljúffeng.

-Sagðirðu ekki boltaber?

-Eh, ja, málið er, það er smá möguleiki að ég hafi kannski, ehm, skáldað þau.

-Gló, nei!

-Fyrirgefðu, en það var eina leiðin sem mér datt í hug til að fá þig til að koma með mér að leita að hinu óséða og líklega afar loðna og skelfilega skrímsli. En ég átti ekki að gera það. Förum heim.

-Það er mjög góð hugmynd.

-Ha, hvað?

-Huh?

-Hvað er þe...?

-Komdu, forðum okkur!

-Oh!

-Þetta er það, Búi. Við sjáum bráðum skrímslið.

-O, ó! Ha?

-Þetta er bara sætur froskur. Halló, sæti sposki-froski. Viltu koma heim með mér?

-Þú getur ekki bara tekið froskinn, Gló. Þú veist ekki neitt um hann.

-Búi, þetta er froskur. Sætur og meinlaus lítill froskur. Ja, kannski ekki svo lítill. Ég meina, það er ekkert að óttast. Það er ekki eins og hann muni...

-Éta okkur!

-Gætið ykkar, hér kem ég! Vúhú! Ví. Gjörið svo vel.

-Oh, Pála, hvað hef ég oft sagt þér að vera kurteisari. Við þurfum fleiri gesti, ekki færri. Allt í lagi? Hehe, farðu heim.

-Afsakið þetta. Vonandi er í lagi með ykkur.

-Er þetta skrímslið?

-Já, skrímslið sem bjargaði okkur. Komdu. Við verðum að þakka honum fyrir.

-Öh, öh, ekki séns.

-Þá það. Vertu þá bara hér og bíddu eftir að Pála komi aftur.

-Bíddu! Bíddu eftir mér.

-Hæ!

-Ó, halló.

-Ég er Gló og þetta er Búi.

-Hæ.

-Og við komum til að þakka þér.

-Eru þetta...?

-Ó, þessi, þetta eru boltaber.

-Boltaber!

-Ég hélt ég hefði skáldað þau.

-Óhó, nei, þau eru sko til og mjög ljúffeng. Viljið þið smakka?

-Ja, kannski bara eitt. Mmm, ljúffengt.

-Heldurðu kannski að við getum hitt þig aftur og lent í ævintýrum og verið vinir?

-Vinir? Já, ég heiti Freddi.

-Freddi! Eins gott að við fundum þig, eða þú fannst okkur. Þekkirðu leiðina út?

-Ó, já, ég skildi eftir slóð af boltaberjum. Við þurfum bara að elta þau og rata heim.

-Hmm, Freddi, hvar eru boltaberin?

-Æ, já. Ég ætlaði að skilja eftir slóð af boltaberjum en svo át ég þau, þannig að við erum villt.

-Vú, við lendum þá í öðru ævintýri. Hvað skyldum við finna núna?

-Æ, nei.