Niloofar

سلام. من نیلوفرم. من متولد نوزده نه هزار و نه صد و نود و سه هستم. تقریباً الان بیست و هفت سالم میشه. متولد شیرازم و شیراز زندگی می کنم. خوب اگر بخوام داستان زندگی خودمو بگم باید بگم که من عاشق نویسندگی ام. اما یه داستانی وجود داره که فکر می کنم همۀ بچه ها از خونواده هاشون تو سراسر دنیا شنیدن اینو که برید درس بخونید، یه شغل خوب داشته باشین، یه درآمد خوب داشته باشین، بعد در کنارش علاقه تون رو هم دنبال کنید.

حالا نمی دونم این چقدر رایجه توی بقیۀ دنیا، ولی توی ایران ما خونواده ها خیلی تأکید دارن روی اینکه شما یه شغل با جایگاه اجتماعی و حقوق خوب توی ایران داشته باشید. برای همین خیلی از آدمایی که علاقه های هنری یا یه سری علاقه مندی هایی دارن که ممکنه درآمد و یا خروجی اجتماعی از لحاظ جایگاه و از لحاظ مالی نداشته باشه، بذارن کنار. یا اینکه برن یه رشتۀ دیگه بخونن، یا درس بخونن، یه شغل خوب داشته باشن و در کنارش اونو به عنوان یه علاقه مندی یه هابی یا یک سرگرمی دنبالش کنن.

من تو این قضیه خیلی خوش شانس بودم. چون درسم خیلی خوب بود. و به همون اندازه هم که به هنر و ادبیات علاقه داشتم به علم هم علاقه داشتم. یعنی کلاً از نظر من علم و هنر از هم جدا نیستن. و اعضای یه خونواده ان. و جذابیت های همدیگه رو می تونن کامل تر کنن. برای همین چون درسم هم خوب بود، درسمو ادامه دادم و رشتۀ شیمی رو خوندم. عاشق رشته ام بودم و هستم.

و تصمیم گرفتم که توی این زمینه کار و فعالیت اقتصادی کنم و درآمدم رو داشته باشم. و در کنارش هم به نویسندگیم ادامه بدم. از اونجایی که خانم ویرجینیا وولف فقید هم که خدا بیامرزتش دقیقاً همین نظر رو داشته، باعث شد که یه الگوی خیلی خیلی خوب برای من باشه. نمی دونم این کتابو خوندین یا نه، ولی دقیقاً ویرجینیا وولف توی کتاب اتاقی از آن خود میگه که یک زن برای اینکه نویسندۀ موفقی باشه نیاز داره به یک اتاق برای خودش و یک درآمد سالیانه.

یعنی شما برای اینکه بتونین یک نویسندۀ خوب باشین، یک نویسندۀ زن خوب باشین، نیاز دارین که یک فضایی داشته باشین که متعلق به خودتون باشه، و اینکه مستقل باشید. و درآمدی داشته باشین که به واسطۀ اون وابستگی به دیگران نداشته باشین. تا هر موقع، هر وقت، هر جا، هر زمانی که خواستین برای خودتون بنویسین. و این به شما کمک می کنه که نویسندۀ موفقی بشین.

خوب من هم همین موضوع رو همین حرف رو الگوی خودم قرار دادم. تمام تلاشم رو کردم که توی رشتۀ خودم که شیمی هست موفق بشم. با نمرۀ خوب فارغ التحصیل بشم و یک کار خوب پیدا کنم. متأسفانه این قضیۀ پیدا کردن کار و دنبال کار گشتن برای من خورد یعنی همزمان شد با قضیۀ کرونا. یه خرده وضعیت کلاً اقتصادی تو همه جای دنیا خراب شد. وضعیت شرکت ها، وضعیت حقوق، وضعیت بازار، وضعیت عرضه و تقاضا، الگوهای کلاً اقتصاد تو کل دنیا تغییر کرد.

برای همین من با توجه به اینکه تعداد زیادی رزومه برای شرکت های مختلف فرستادم نتونستم جایی استخدام بشم. با توجه به وضعیت قرنطینه و شرایط کرونا تصمیم گرفتم کسب و کار اینترنتی خودم رو راه بندازم. محصولات بهداشتی ارگانیک برای خانم ها. البته آقایون هم می تونن استفاده کنن. بیاین تبعیض قائل نشیم.

وقتی کسب و کارم رو راه انداختم خیلی خوشحال بودم. و خدا رو شکر تا الان هم موفق بودم. البته کسب و کارم تازه است. نوپائه. ولی جای پیشرفت داره و خوبیش به اینه که اینترنتیه، برای خودم کار می کنم، درآمدی که دارم فعلاً کفاف هزینه هام رو میده. برای همین وقت کافی دارم که در کنارش بتونم بنویسم. داستان هامو بنویسم.

پس توی خونه چندین ساعت از روز رو کار می کنم، سفارش هامو آماده می کنم، مارکتینگم رو انجام میدم و تولید محتوا می کنم برای کسب و کار اینترنتیم. و بقیۀ روز رو وقت دارم که با خیال راحت بدون دغدغه و استرس، بدون خستگی کار، بدون نگرانی از بابت هزینه هام، بقیۀ وقتم رو بذارم برای نوشتن و نویسندگی.

به امید اینکه یک زمانی یه نویسندۀ موفق بشم.