×

We gebruiken cookies om LingQ beter te maken. Als u de website bezoekt, gaat u akkoord met onze cookiebeleid.


image

De Pleintjes - Antwerp, The City of Game (documentaire), De Pleintjes - Antwerp, The City Game - full documentary (1)

Het pleintje is wel het belangrijkste ding in mijn leven.

Voor heel weinig mensen heeft het pleintje hetzelfde gegeven als voor mij.

Je komt hier aan, hoeft geen inkom te betalen, geen pas te laten zien, niks.

Je komt hier binnen. De drempel is heel laag. Je kan hier gewoon naartoe komen.

Thuis aankomen na school, direct mijn rugzak weg, mijn schoenen aan,

mijn bal en richting het pleintje.

Naar school gaan met de vrienden, naar huis gaan, omkleden, sjotten op het pleintje.

Het grote geheim ligt in het spel, het plezier hebben en dat plezier delen.

Dikwijls wordt zo'n plein bekeken als een zootje ongeregeld,

maar dat is helemaal niet waar.

Dit plein was de enige plaats waar ik me kind kon voelen.

Ik ben Amar Zouggaghi. Ik kom uit Den Bleek, het pleintje in de Bloemstraat.

Ik speel zaalvoetbal bij FT Antwerpen en ik werk bij JES als jeugdwerker.

Ik denk: het pleintje is wel het belangrijkste ding in mijn leven.

Het pleintje heeft me voetbal gegeven, mijn job. Ik ben hier opgegroeid.

Ik heb hier gevoetbald en ben doorgestroomd naar het zaalvoetbal.

We hebben zes kleintjes. We doen nu de voorrondes van de kleintjes

en dan beginnen we met de grote. En tussendoor de plaatsingen van de kleintjes.

We zijn met iets minder. - Die zijn met zes, die andere met 20.

Die van het Kiel zijn te laat. Die waren met 21.

Den Bleek is het beste pleintje van het land.

De beste spelers komen hier vandaan.

Telkens als we hier een toernooi speelden,

wisten ze op voorhand dat wij de favorieten waren.

Dat is altijd zo gebleken en we hebben veel prijzen gewonnen.

De beste spelers komen van hier, ook al zijn ze niet doorgebroken.

Iedereen was bang voor Den Bleek.

Goede keeper. Goede flankspeler, maar hij staat altijd te dromen,

alsof hij een jointje heeft gerookt. - Zwijg. Dat komt op tv, hoor.

Twee keer verloren. - Dan spelen ze voor 5 en 6, hè.

Voor de vijfde of zesde plaats. - Dat is je nog nooit overkomen.

Da's de harde realiteit van de pleintjes, dat je van iedereen kan verliezen.

Wat zit je te huilen? - Niet huilen, jongen.

Straks mag je meedoen met de 12-14-jarigen. Waardoor hebben jullie verloren?

Die anderen waren veel ouder. - Waartegen jullie gespeeld hebben?

Die keeper speelt bij twee ploegen. - Als die verliezen...

We zijn op weg naar Brussel, Anderlecht,

om daar de bekerfinale te spelen tegen Chatelineau.

We gaan er alles aan doen om die beker mee te nemen naar Antwerpen.

Ik heb er een goed gevoel bij.

De beker van België zou de kers op de taart zijn.

We hebben een heel jaar hard gewerkt. Ik wil die prijs, op welke manier dan ook.

Oké, jongens, dit is het moment waarvoor we heel het seizoen hard hebben gewerkt,

de finale van de beker van België.

Vandaag zal het aankomen op details.

En details, wat zijn dat? Dat zit hierbinnen, in het verstand.

Onder druk. Onder druk. Topspelers herken je onder druk.

Geloof dat maar. Dat zijn de momenten.

Eén match, twee keer 20 minuten... en we hebben een prijs.

Wij hebben geen cadeaus nodig. Alles wat we winnen, is onze verdienste.

We stonden het hele jaar op kop. Vandaag zetten we de kers op de taart.

En dan nemen we die beker

en hoeven we hier zelfs niet te blijven voor hun beloofde sandwiches en cola's.

Da's niet nodig. We nemen die beker en gaan terug naar Antwerpen.

Vandaag is die beker van ons.

Iedereen. Allemaal. We geloven er allemaal in.

Ik ben ervan overtuigd dat we winnen.

Voor onze familie, onze vrienden, voor heel Antwerpen.

Wie gaat winnen? - Wij.

Wie? - Wij.

Goed zo. Goed blijven staan. Naar je man kijken.

Amar...

Lomp, lomp, lomp.

Ik heb in totaal één, twee, drie, vier tattoos.

Dus nog niet zo veel als mijn broer, maar...

Dit was mijn eerste tattoo, mijn Chinese horoscoop.

Niet dat ik er al spijt van heb, maar dat is mijn eerste,

dat is altijd wel speciaal.

En deze is droom en liefde in het Japans.

En deze is de naam van mijn vriendin, Kenza. Dat is in het Keltisch.

En dat is ook gewoon omdat...

Zij heeft mijn leven een beetje veranderd. Volledig veranderd.

En dit is de naam van mijn mama in het elfengeschrift van Lord of the Rings.

Die heb ik samen met mijn broer laten zetten.

Mijn moeder deed alles voor mij. Zelfs het praten.

Daarom had ik het ook heel moeilijk om...

Als ik zelf... Toen ze er niet meer was, had ik het heel moeilijk,

want dan stond ik er alleen voor.

Gelukkig heb ik dan Kenza leren kennen. Ik voel me wel sterk nu.

Ik denk dat wij...

We zijn toch wel naar elkaar toe gegroeid.

Sommige mensen zeggen zelfs al dat we hetzelfde klinken.

Maar ja, dat komt gewoon doordat wij samenleven.

We kijken heel veel voetbal. Dat is de laatste jaren toch wel meer geworden.

Voetbal is een beetje ons leven. Alles draait er een beetje rond.

Voor Kenza ook ondertussen. Zij wist vroeger niks van voetbal af,

maar ondertussen is ze er helemaal in. Meer dan ik zelfs.

Ik ben altijd tamelijk sportief geweest,

dus het voetbal is vrij snel ingeburgerd geraakt in mijn leven.

En ik zie het wel graag, zeker nu ik het spel begrijp. Ik vind het wel leuk.

Ik ben Riana Nainggolan.

Ik ben begonnen met voetballen in De Bloementuin

en speel nu voor de damesploeg van Antwerp.

Wat moet erbij? Wat wil je nog? Wat nog?

Tien Capri Suns. - Tien? Serieus?

Oké. Vijf euro,please. - Vijf euro maar? Tien keer, hè.

Zeven euro, alsjeblieft. - Ik dacht al...

By the way, legendarische locatie hier.

We hebben hier onze eerste videoclip gefilmd,

omdat dit voetbalplein het symbool is van het Kiel.

Dat is wat elk hiphopcollectief moet hebben...

een stomping ground noemen ze dat in het Engels, een bakermat.

Vanwaar komt die groep?

Die groep komt uit Antwerpen en specifiek uit Antwerpen-Kiel.

We zijn begonnen in het Kiel.

Dat moet zich als een virus verspreiden naar Antwerpen,

zodat wij Antwerpen representen.

En van Antwerpen naar heel Vlaanderen en heel België,

zodat we een symbool zijn van hiphop uit België.

Als mensen denken aan hiphop in België, moeten ze denken aan NoMoBS.

Onze muziek pompt, hè? - Is dat onze cd niet?

Dat zouden we willen. Muziek moet pompen.

Muziek moet pompen in de auto's. Dat is wat wij willen.

Ik herinner me nog de eerste keer dat hij bij mij thuis binnenstapte.

Dit was zijn droom. Hij wil gasten voorbij zien rijden in een auto

en zijn muziek die pompt. Dat was zijn droom.

Da's plezant, hè?

Zit jij op het Bisthovenplein? Ik kom er direct aan.

Dan zien we elkaar daar. Goed, maat. Oké dan. Ciao.

Ik ben Adnan Arhoun, geboren en getogen op het Bisthovenplein,

jeugdwerker bij JES. En als ik jou was, hou je benen maar dicht,

want je krijgt een panna van mij.

Het Bisthovenplein is één van de straatvoetbalpleintjes

die zeer bekend zijn in heel Antwerpen.

Van alle buurten kwamen mensen hier voetballen,

want het was bekend als een voetbalplein waar goede voetballers speelden.

Het was een uitdaging, hier komen voetballen.

Voetbal was voor mij belangrijk, zeker op een leeftijd van...

dertien tot achttien.

Ik was gek op voetbal.

Ik heb zelf bij GBA gespeeld, Germinal Beerschot.

Ik zat in een lichting met Tom De Mul, Thomas Vermaelen, Jan Vertonghen,

Moussa Dembélé...

Prince, Stanley, allemaal jongens waarmee ik in het team heb gespeeld,

heb getraind en zelfs als vriend had.

Wij krijgen de bal.

Jongens, waar het om gaat, is, in straatvoetbaltermen: panna.

Ik heb hier veel bekende voetballers, die nu op hoog niveau spelen,

een panna gegeven, door de benen gespeeld.

Panna. Dat was hier genieten, man, echt...

Ik hou van het spelletje, ook vandaag nog. Hoe je iemand voor schut kan zetten

door gewoon door de benen te spelen, maar op een manier dat hij gewoon,

zoals wij zeggen, volledig in de wind staat.

Die techniek kan je niet aanleren. Hier leer je je op een vierkante meter redden,

door een beweging te doen of door de benen te spelen.

Ik heb hier leuke tijden beleefd. Soms als ik hier voorbijkom,

dan heeft elk plekje wel een herinnering.

Veel voetballers die nu in de eerste klasse spelen, zullen me niet snel vergeten.

Dat is je jeugd. Dat beleef je geen twee keer.

Salah...

De deur moet niet kapot, hoor. - Sorry.

Ze moet niet kapot, hoor. - Sorry.

Ik ben Salahdine Ibnou Kacemi. Ik ben van het Kiel, Antwerpen.

Mijn stomping ground is het Alfons De Cockplein

en ik ben lid/producer/rapper van het NoMoBS-collectief.

Dat staat voor no more bullshit. Gedaan met de zever.

Dan de drums erbij.

Dat is zoals het leven. Je moet blijven kneden, kneden,

tot je zegt: ik heb een product dat ik kan leveren. Of niet?

Ik ken Salah al meer dan tien jaar en ik weet waartoe hij in staat is.

En overal blijven de mensen de Salah-beat herkennen.

Hij staat er ook om bekend dat dat heel unieke beats zijn,

echt zeer catchy beats. En waarom? Heel simpel. Hij zegt het ook zelf.

Zijn satékruiden op die beat gooien, je identiteit mee erin gooien

en niet zomaar iets plat commercieels.

Elke beat heeft z'n verhaal, een dimensie, kan je meetrekken in een wereld.

Op straat zijn wij het populairste hiphopcollectief.

In Antwerpen, zelfs in de kleine buurtjes van Limburg, van Gent, van Leuven,

hiphop, de populairste hiphop...

In heel Vlaanderen, de zogenaamde getto's en zo,

is NoMoBS het populairste hiphopcollectief.

Hierachter is het.

Door haar ben ik geworden wie ik nu ben.

Ze is er altijd voor mij geweest.

De belangrijkste persoon eigenlijk.

Gewoon, omdat zij het altijd opnam voor ons, alles deed voor ons,

altijd zorgen dat wij niets tekortkwamen

en zichzelf een beetje opzijschoof voor ons. Zo was zij gewoon.

Dat zat in haar karakter. Dat hebben wij ook wat meegekregen.

Ik kan veel over haar vertellen, maar het ligt wat gevoelig.

Ik wist pas drie maanden voor haar dood dat ze kanker had.

Ik denk dat zij het al veel langer wist, maar ons nog wou beschermen

tegen het kwaad dat zich kon voordoen.

De laatste nacht...

is natuurlijk het zwaarst,

maar op dat moment besef je nog niet dat je afscheid moet nemen.

Dat besef je pas als ze er niet meer is.

Nadat ze alles hebben ingespoten.

Ze heeft uiteindelijk euthanasie laten plegen,

omdat ze de pijn niet meer aankon.

Die nacht ben ik met mijn broers en zussen in het ziekenhuis gebleven.

Radja is pas 's ochtends kunnen komen, hij had het vliegtuig gemist,

wat het extra zwaar maakte. Maar ik heb me heel de nacht heel sterk gehouden.

Ik heb geen traan gelaten, al die maanden.

Af en toe 's, omdat ik het nog niet besefte. Ik was te jong.

En dan opeens...

Zodra Radja binnenkwam, barstte ik in tranen uit en hij ook.

Dat is hier heel erg veranderd. Ten eerste is dat hier allemaal...

Is alles nu zo... - Vernieuwd.

En officieel, blijkbaar.

Maar dat waren buurten waar je...

Er was altijd iets te beleven, hè? Voetballen, wat rondhangen...

Veel voetbal. - Veel voetbal. Deugnieterij soms.

De pleintjes waren een soort tweede thuis. Daar zat je heel veel.

De voetbalveldjes... Vroeger waren er geen goaltjes

en dan was het vooral tegen de paaltjes. - Paaltje-paaltje.

Paaltje-paaltje sjotten. Dan moest je goed kunnen mikken.

Dat was wel een probleem voor Karim. Ik heb hem dat allemaal geleerd.

Hij is uiteindelijk één van de beste zaalvoetballers van België geworden.

Natuurlijk door toedoen van de expertise van een Beerschotspeler.

Van de mannen van Antwerp zal het niet komen.

Maar het pleintje zelf, dat was een heel gemengde bedoening.

Meer dan nu. Nu merk je wel dat veel pleintjes minder gemengd zijn.

Alles zat er door elkaar.

Noord-Afrikanen, Portugezen, Italianen, Belgen, Fransmannen, noem maar op.

Dat pleintje bracht ons samen. En vroeger had je geen PlayStation,


Het pleintje is wel het belangrijkste ding in mijn leven.

Voor heel weinig mensen heeft het pleintje hetzelfde gegeven als voor mij.

Je komt hier aan, hoeft geen inkom te betalen, geen pas te laten zien, niks.

Je komt hier binnen. De drempel is heel laag. Je kan hier gewoon naartoe komen.

Thuis aankomen na school, direct mijn rugzak weg, mijn schoenen aan,

mijn bal en richting het pleintje.

Naar school gaan met de vrienden, naar huis gaan, omkleden, sjotten op het pleintje.

Het grote geheim ligt in het spel, het plezier hebben en dat plezier delen.

Dikwijls wordt zo'n plein bekeken als een zootje ongeregeld,

maar dat is helemaal niet waar.

Dit plein was de enige plaats waar ik me kind kon voelen.

Ik ben Amar Zouggaghi. Ik kom uit Den Bleek, het pleintje in de Bloemstraat.

Ik speel zaalvoetbal bij FT Antwerpen en ik werk bij JES als jeugdwerker.

Ik denk: het pleintje is wel het belangrijkste ding in mijn leven.

Het pleintje heeft me voetbal gegeven, mijn job. Ik ben hier opgegroeid.

Ik heb hier gevoetbald en ben doorgestroomd naar het zaalvoetbal.

We hebben zes kleintjes. We doen nu de voorrondes van de kleintjes

en dan beginnen we met de grote. En tussendoor de plaatsingen van de kleintjes.

We zijn met iets minder. - Die zijn met zes, die andere met 20.

Die van het Kiel zijn te laat. Die waren met 21.

Den Bleek is het beste pleintje van het land.

De beste spelers komen hier vandaan.

Telkens als we hier een toernooi speelden,

wisten ze op voorhand dat wij de favorieten waren.

Dat is altijd zo gebleken en we hebben veel prijzen gewonnen.

De beste spelers komen van hier, ook al zijn ze niet doorgebroken.

Iedereen was bang voor Den Bleek.

Goede keeper. Goede flankspeler, maar hij staat altijd te dromen,

alsof hij een jointje heeft gerookt. - Zwijg. Dat komt op tv, hoor.

Twee keer verloren. - Dan spelen ze voor 5 en 6, hè.

Voor de vijfde of zesde plaats. - Dat is je nog nooit overkomen.

Da's de harde realiteit van de pleintjes, dat je van iedereen kan verliezen.

Wat zit je te huilen? - Niet huilen, jongen.

Straks mag je meedoen met de 12-14-jarigen. Waardoor hebben jullie verloren?

Die anderen waren veel ouder. - Waartegen jullie gespeeld hebben?

Die keeper speelt bij twee ploegen. - Als die verliezen...

We zijn op weg naar Brussel, Anderlecht,

om daar de bekerfinale te spelen tegen Chatelineau.

We gaan er alles aan doen om die beker mee te nemen naar Antwerpen.

Ik heb er een goed gevoel bij.

De beker van België zou de kers op de taart zijn.

We hebben een heel jaar hard gewerkt. Ik wil die prijs, op welke manier dan ook.

Oké, jongens, dit is het moment waarvoor we heel het seizoen hard hebben gewerkt,

de finale van de beker van België.

Vandaag zal het aankomen op details.

En details, wat zijn dat? Dat zit hierbinnen, in het verstand.

Onder druk. Onder druk. Topspelers herken je onder druk.

Geloof dat maar. Dat zijn de momenten.

Eén match, twee keer 20 minuten... en we hebben een prijs.

Wij hebben geen cadeaus nodig. Alles wat we winnen, is onze verdienste.

We stonden het hele jaar op kop. Vandaag zetten we de kers op de taart.

En dan nemen we die beker

en hoeven we hier zelfs niet te blijven voor hun beloofde sandwiches en cola's.

Da's niet nodig. We nemen die beker en gaan terug naar Antwerpen.

Vandaag is die beker van ons.

Iedereen. Allemaal. We geloven er allemaal in.

Ik ben ervan overtuigd dat we winnen.

Voor onze familie, onze vrienden, voor heel Antwerpen.

Wie gaat winnen? - Wij.

Wie? - Wij.

Goed zo. Goed blijven staan. Naar je man kijken.

Amar...

Lomp, lomp, lomp.

Ik heb in totaal één, twee, drie, vier tattoos.

Dus nog niet zo veel als mijn broer, maar...

Dit was mijn eerste tattoo, mijn Chinese horoscoop.

Niet dat ik er al spijt van heb, maar dat is mijn eerste,

dat is altijd wel speciaal.

En deze is droom en liefde in het Japans.

En deze is de naam van mijn vriendin, Kenza. Dat is in het Keltisch.

En dat is ook gewoon omdat...

Zij heeft mijn leven een beetje veranderd. Volledig veranderd.

En dit is de naam van mijn mama in het elfengeschrift van Lord of the Rings.

Die heb ik samen met mijn broer laten zetten.

Mijn moeder deed alles voor mij. Zelfs het praten.

Daarom had ik het ook heel moeilijk om...

Als ik zelf... Toen ze er niet meer was, had ik het heel moeilijk,

want dan stond ik er alleen voor.

Gelukkig heb ik dan Kenza leren kennen. Ik voel me wel sterk nu.

Ik denk dat wij...

We zijn toch wel naar elkaar toe gegroeid.

Sommige mensen zeggen zelfs al dat we hetzelfde klinken.

Maar ja, dat komt gewoon doordat wij samenleven.

We kijken heel veel voetbal. Dat is de laatste jaren toch wel meer geworden.

Voetbal is een beetje ons leven. Alles draait er een beetje rond.

Voor Kenza ook ondertussen. Zij wist vroeger niks van voetbal af,

maar ondertussen is ze er helemaal in. Meer dan ik zelfs.

Ik ben altijd tamelijk sportief geweest,

dus het voetbal is vrij snel ingeburgerd geraakt in mijn leven.

En ik zie het wel graag, zeker nu ik het spel begrijp. Ik vind het wel leuk.

Ik ben Riana Nainggolan.

Ik ben begonnen met voetballen in De Bloementuin

en speel nu voor de damesploeg van Antwerp.

Wat moet erbij? Wat wil je nog? Wat nog?

Tien Capri Suns. - Tien? Serieus?

Oké. Vijf euro,please. - Vijf euro maar? Tien keer, hè.

Zeven euro, alsjeblieft. - Ik dacht al...

By the way, legendarische locatie hier.

We hebben hier onze eerste videoclip gefilmd,

omdat dit voetbalplein het symbool is van het Kiel.

Dat is wat elk hiphopcollectief moet hebben...

een stomping ground noemen ze dat in het Engels, een bakermat.

Vanwaar komt die groep?

Die groep komt uit Antwerpen en specifiek uit Antwerpen-Kiel.

We zijn begonnen in het Kiel.

Dat moet zich als een virus verspreiden naar Antwerpen,

zodat wij Antwerpen representen.

En van Antwerpen naar heel Vlaanderen en heel België,

zodat we een symbool zijn van hiphop uit België.

Als mensen denken aan hiphop in België, moeten ze denken aan NoMoBS.

Onze muziek pompt, hè? - Is dat onze cd niet?

Dat zouden we willen. Muziek moet pompen.

Muziek moet pompen in de auto's. Dat is wat wij willen.

Ik herinner me nog de eerste keer dat hij bij mij thuis binnenstapte.

Dit was zijn droom. Hij wil gasten voorbij zien rijden in een auto

en zijn muziek die pompt. Dat was zijn droom.

Da's plezant, hè?

Zit jij op het Bisthovenplein? Ik kom er direct aan.

Dan zien we elkaar daar. Goed, maat. Oké dan. Ciao.

Ik ben Adnan Arhoun, geboren en getogen op het Bisthovenplein,

jeugdwerker bij JES. En als ik jou was, hou je benen maar dicht,

want je krijgt een panna van mij.

Het Bisthovenplein is één van de straatvoetbalpleintjes

die zeer bekend zijn in heel Antwerpen.

Van alle buurten kwamen mensen hier voetballen,

want het was bekend als een voetbalplein waar goede voetballers speelden.

Het was een uitdaging, hier komen voetballen.

Voetbal was voor mij belangrijk, zeker op een leeftijd van...

dertien tot achttien.

Ik was gek op voetbal.

Ik heb zelf bij GBA gespeeld, Germinal Beerschot.

Ik zat in een lichting met Tom De Mul, Thomas Vermaelen, Jan Vertonghen,

Moussa Dembélé...

Prince, Stanley, allemaal jongens waarmee ik in het team heb gespeeld,

heb getraind en zelfs als vriend had.

Wij krijgen de bal.

Jongens, waar het om gaat, is, in straatvoetbaltermen: panna.

Ik heb hier veel bekende voetballers, die nu op hoog niveau spelen,

een panna gegeven, door de benen gespeeld.

Panna. Dat was hier genieten, man, echt...

Ik hou van het spelletje, ook vandaag nog. Hoe je iemand voor schut kan zetten

door gewoon door de benen te spelen, maar op een manier dat hij gewoon,

zoals wij zeggen, volledig in de wind staat.

Die techniek kan je niet aanleren. Hier leer je je op een vierkante meter redden,

door een beweging te doen of door de benen te spelen.

Ik heb hier leuke tijden beleefd. Soms als ik hier voorbijkom,

dan heeft elk plekje wel een herinnering.

Veel voetballers die nu in de eerste klasse spelen, zullen me niet snel vergeten.

Dat is je jeugd. Dat beleef je geen twee keer.

Salah...

De deur moet niet kapot, hoor. - Sorry.

Ze moet niet kapot, hoor. - Sorry.

Ik ben Salahdine Ibnou Kacemi. Ik ben van het Kiel, Antwerpen.

Mijn stomping ground is het Alfons De Cockplein

en ik ben lid/producer/rapper van het NoMoBS-collectief.

Dat staat voor no more bullshit. Gedaan met de zever.

Dan de drums erbij.

Dat is zoals het leven. Je moet blijven kneden, kneden,

tot je zegt: ik heb een product dat ik kan leveren. Of niet?

Ik ken Salah al meer dan tien jaar en ik weet waartoe hij in staat is.

En overal blijven de mensen de Salah-beat herkennen.

Hij staat er ook om bekend dat dat heel unieke beats zijn,

echt zeer catchy beats. En waarom? Heel simpel. Hij zegt het ook zelf.

Zijn satékruiden op die beat gooien, je identiteit mee erin gooien

en niet zomaar iets plat commercieels.

Elke beat heeft z'n verhaal, een dimensie, kan je meetrekken in een wereld.

Op straat zijn wij het populairste hiphopcollectief.

In Antwerpen, zelfs in de kleine buurtjes van Limburg, van Gent, van Leuven,

hiphop, de populairste hiphop...

In heel Vlaanderen, de zogenaamde getto's en zo,

is NoMoBS het populairste hiphopcollectief.

Hierachter is het.

Door haar ben ik geworden wie ik nu ben.

Ze is er altijd voor mij geweest.

De belangrijkste persoon eigenlijk.

Gewoon, omdat zij het altijd opnam voor ons, alles deed voor ons,

altijd zorgen dat wij niets tekortkwamen

en zichzelf een beetje opzijschoof voor ons. Zo was zij gewoon.

Dat zat in haar karakter. Dat hebben wij ook wat meegekregen.

Ik kan veel over haar vertellen, maar het ligt wat gevoelig.

Ik wist pas drie maanden voor haar dood dat ze kanker had.

Ik denk dat zij het al veel langer wist, maar ons nog wou beschermen

tegen het kwaad dat zich kon voordoen.

De laatste nacht...

is natuurlijk het zwaarst,

maar op dat moment besef je nog niet dat je afscheid moet nemen.

Dat besef je pas als ze er niet meer is.

Nadat ze alles hebben ingespoten.

Ze heeft uiteindelijk euthanasie laten plegen,

omdat ze de pijn niet meer aankon.

Die nacht ben ik met mijn broers en zussen in het ziekenhuis gebleven.

Radja is pas 's ochtends kunnen komen, hij had het vliegtuig gemist,

wat het extra zwaar maakte. Maar ik heb me heel de nacht heel sterk gehouden.

Ik heb geen traan gelaten, al die maanden.

Af en toe 's, omdat ik het nog niet besefte. Ik was te jong.

En dan opeens...

Zodra Radja binnenkwam, barstte ik in tranen uit en hij ook.

Dat is hier heel erg veranderd. Ten eerste is dat hier allemaal...

Is alles nu zo... - Vernieuwd.

En officieel, blijkbaar.

Maar dat waren buurten waar je...

Er was altijd iets te beleven, hè? Voetballen, wat rondhangen...

Veel voetbal. - Veel voetbal. Deugnieterij soms.

De pleintjes waren een soort tweede thuis. Daar zat je heel veel.

De voetbalveldjes... Vroeger waren er geen goaltjes

en dan was het vooral tegen de paaltjes. - Paaltje-paaltje.

Paaltje-paaltje sjotten. Dan moest je goed kunnen mikken.

Dat was wel een probleem voor Karim. Ik heb hem dat allemaal geleerd.

Hij is uiteindelijk één van de beste zaalvoetballers van België geworden.

Natuurlijk door toedoen van de expertise van een Beerschotspeler.

Van de mannen van Antwerp zal het niet komen.

Maar het pleintje zelf, dat was een heel gemengde bedoening.

Meer dan nu. Nu merk je wel dat veel pleintjes minder gemengd zijn.

Alles zat er door elkaar.

Noord-Afrikanen, Portugezen, Italianen, Belgen, Fransmannen, noem maar op.

Dat pleintje bracht ons samen. En vroeger had je geen PlayStation,