Stígvélaði kötturinn

Stígvélaði kötturinn.

Einu sinni í fyrndinni var malari sem átti þrjá syni.

Þegar hann lést erfði elsti sonurinn mylluna. Miðsonurinn hlaut asnann í sinn hlut, en sá yngsti fékk köttinn.

Yngsti sonurinn var óánægður með sinn skerf. „Bræður mínir geta unnið saman að sínu og lifað góðu lífi, en hvaða hagnað get ég haft af einum ketti?“ sagði hann. En þessi köttur var ekki allur þar sem hann var séður. „Hafðu engar áhyggjur, húsbóndi góður,“ sagði hann. „Útvegaðu mér stígvél og einhverjar spjarir utan á mig og við skulum sjá hvort þitt hlutskipti er nokkuð verra en hinna.“ Malarasonurinn var ekki ákaflega trúaður á þetta, en honum var ljóst að hann hafði engu að tapa svo hann lét köttinn fá stígvélin og klæði utan á kroppinn.

Jafnskjótt og kötturinn hafði fengið það sem hann bað um, skundaði hann út á akurinn á kanínuveiðar. Hann kom gildrunni fyrir í skjótri svipan og ekki leið á löngu áður en ung og óreynd kanína rann á agnið. Kötturinn hélt nú rakleiðis til konungshallarinnar með kanínuna í poka sínum og beiddist þess að ná tali af konungi. Þegar inn kom í höllina hneigði hann sig kurteislega og mælti: „Yðar hátign, veitið mér þann heiður húsbónda mínum, greifanum af Karabas, að þiggja af honum þessa kanínu.“ „Berðu húsbónda þínum mínar innilegustu þakkir,“ svaraði konungur. „Þessi gjöf gleður mig stórlega.“

Nú liðu nokkrar vikur og alltaf var kötturinn að færa konunginum gjafir sem hann sagði að væru frá húsbónda sínum.

Um síðir var konungur orðinn afar snortinn af örlæti hins dularfulla greifa af Karabas.

Dag nokkurn komst kötturinn á snoðir um að konungur ætlaði í ökuferð með dóttur sinni og myndi leið þeirra liggja meðfram ánni.

Kötturinn snaraðist heim til húsbónda síns og mælti: „Gerðu eins og ég segi þér og þú munt sofa í hárri höll þá nótt sem nú fer í hönd. Þú þarft ekki að gera annað en að fá þér ofurlítið bað í ánni.“ Malarasonurinn gerði eins og kötturinn lagði fyrir hann. Og í sömu svifum og konungur ók hjá æpti kötturinn: „Hjálp, húsbóndi minn, greifinn af Karrabas er að drukkna. Hjálp.“ Konungur sá að þetta var kötturinn sem hafði fært honum allar gjafirnar og skipaði varðmönnum sínum að koma til hjálpar.

Á meðan varðmennirnir björguðu malarasyninum, sagði kötturinn konungi að þjófar hefðu stolið fötum greifans. En í rauninni hafði hann falið fatarefla malarasonarins á bak við tré.

Konungur mælti svo fyrir að greifinn skyldi þegar í stað færður í hin fegurstu klæði af honum sjálfum.

Fötin fóru malarasyninum ágætlega. Sjálfur var hann fríður og föngulegur og konungsdóttirin varð yfir sig hrifin.

Konungur bauð nú greifanum að slást í förina. Ungi maðurinn og konungsdóttirin gáfu hvort öðru auga á leiðinni og lék enginn vafi á að sjálf ástin stóð þar í fullum blóma.

Kötturinn hljóp á undan og kom þar að sem nokkrir bændur unnu á akri. „Kæru vinir,“ sagði kötturinn. „Sjálfur konungurinn verður hér á ferðinni innan stundar og ef þið viljið fara að eins og ykkur er fyrir bestu, þá segið þið honum að þessi akur sé í eigu greifans af Karrabas. “Og viti menn, brátt ók konungurinn hjá í vagni sínum og spurði: „Hver á þennan akur?“ „Greifinn af Karrabas“ svöruðu bændurnir og konungur var djúpt snortinn af auðlegð unga mannsins sem hjá honum sat í vagninum.

Skömmu síðar óku þeir gegnum hinn ágætasta víngarð og allt fór á sömu leið. „Hver á þennan dásamlega víngarð?“ spurði konungur. „Greifinn af Karabas, yðar hátign, “ svöruðu verkamennirnir eins og kötturinn hafði fyrirmælt.

Kötturinn hljóp á undan og gaf sömu fyrirmæli öllum sem hann hitti. Konungur furðaði sig æ meir á ríkidæmi hins tigna greifa.

„Það væri ekki amalegt fyrir dóttur mína að giftast slíkum höfðingja“ sagði hann við sjálfan sig.

Loks kom kötturinn að stórum kastala þar sem risi nokkur hafði aðsetur.

Í rauninni átti þessi risi allt það land sem konungurinn hafði ekið um þennan dag og það vissi kötturinn mætavel.

Kötturinn barði að dyrum og beiddist þess að mega ganga fyrir risann og votta honum virðingu sína. Beiðni hans var vel tekið og hann hneigði sig djúpt fyrir risanum. „Mér er það sannur heiður að mega hitta þig að máli,“ sagði kötturinn. „Frægð þín hefur borist um óravegu alla leið þangað sem ég á heima.

Ég hef heyrt því fleygt að þú getir jafnvel brugðið þér í allra kvikinda líki. Mér er sagt að þú getir jafnvel breytt þér í fíl eða ljón.“ „Satt er það“ svaraði risinn. „Sjáðu bara.“ Og samstundis breyttist hann í heljarstórt, urrandi ljón. Kötturinn varð skelfingu lostinn og nötraði á beinunum og jafnskjótt var risinn aftur eins og hann átti að sér. „Stórkostlegt, ekki er á þig logið“ sagði kötturinn. „Ég hef líka heyrt að þú getir breytt þér í alls konar smákvikindi“ sagði kötturinn. „Ég bið þig að reiðast mér ekki. En ég á bágt með að ímynda mér að þú getir umsvifalaust breyst í mús.“ „Ekki það,“ öskraði risinn. „Sjáðu bara.“ Og í sama bili breyttist hann í ofurlitla mús sem skaust eftir gólfinu.

Kötturinn beið ekki boðanna. Hann stökk samstundis á músina og át hana með húð og hári.

Risinn var nú úr sögunni og kötturinn kallaði til sín þjóna hans. „Takið eftir,“ sagði hann. „Innan skamms ekur konungurinn í hlað ásamt gesti sínum, greifanum unga af Karabas. Ég ætlast til að héðan í frá þjónið þið greifanum dyggilega. Ykkur mun ekkert skorta í návist hans. Herra greifinn af Karabas er sómadrengur í hvívetna og hvers manns hugljúfi.“

Þjónarnir voru orðnir langþreyttir og þjakaðir í vistinni hjá hinum viðurstyggilega risa og tóku þessu með þökkum.

Konungur ók í hlað og kötturinn heilsaði með virktum. „Akið heilir í garð greifans af Karabas, gangið í höllina“ sagði hann og hneigði sig.

„Hvílíkt ásemd, herra greifi, “ mælti konungur við malarasoninn. „Þvílík fegurð.“

Þjónarnir unnu vel og dyggilega og báru fyrir gestina hinar kostulegustu krásir sem þeir höfðu áður matbúið fyrir risann.

Meðan konungur át og drakk af list sinni snerist hugur hans um auðsæld og mannkosti hins unga greifa og prinsessan neytti varla matar síns en skotraði augunum til greifans með ástarbliki.

Kötturinn gætti þess að konungur fengi nóg að drekka. Og eftir fimm eða sex staup var svo komið að konungur bauð malarasyninum dóttur sína.

Ungi maðurinn brosti blítt við prinsessunni og tók heiðrinum þakksamlega. Og innan skamms var brúðkaupið haldið með kostum og kynjum og er veislan enn í minnum höfð þar um slóðir.

Ungi malarasonurinn stóð nú í mikilli þakkarskuld við köttinn sinn og skömmu eftir brúðkaupið var stígvélaði kötturinn sæmdur hertogatign og fékk hluta af höllinni til eigin umráða.

Upp frá þessu bjó hann við svo mikil þægindi að hann þurfti ekki að eltast við mýs nema þegar honum leiddist.