Mjallhvít

Mjallhvít og dvergarnir sjö.

Einu sinni í fyrndinni, fæddist undurfalleg konungsdóttir í ofurlitlu konungsríki og kvað við gleðihljómur í klukkum landsins af því tilefni.

Konungsdóttirin unga var björt á hörund eins og nýfallinn snjór, rjóð í kinnum eins og rós í blóma og hár hennar var tinnusvart. Hún var kölluð Mjallhvít.

Konungurinn var í sjöunda himni. En senn dró skugga yfir gleði hans. Skömmu eftir að litla stúlkan fæddist dó drottningin og að þessu sinni hringdu klukkurnar af hryggð.

Konungurinn var dapur og einmana. „Ég verð að finna nýja drottningu“ sagði hann og ári síðar lét hann verða af því.

Nýja drottningin var drambsöm og þóttafull og efaðist ekki um að hún væri allra kvenna fríðust.

Á hverjum morgni leit hún í töfraspegil sem hún átti og spurði: „Spegill minn sæli, segðu mér nú, hver er fríðust er þekkir þú?“ Töfraspegillinn kunni ekki að skrökva og svaraði því ætíð: „Drottning mín fagra, fríðust ert þú.“

Svo hégómleg var drottningin að hún veitti því enga athygli að Mjallhvít varð fegurri með hverju árinu sem leið.

Morguninn sem Mjallhvít var þrettán ára leit drottningin í töfraspegilinn og spurði: „Spegill minn sæli, segðu mér nú, hver er fríðust er þekkir þú?“

Og töfraspegillinn kunni ekki að skrökva, hann svaraði: „Drottning mín fagra, fríð ert þú, en fríðust allra er Mjallhvít nú.“

Drottningin varð hamstola af bræði. Hún lét kalla á veiðimann nokkurn, sem hún treysti vel, og skipaði honum að fara með Mjallhvít út í skóg og drepa hana.

Veiðimaðurinn tók Mjallhvít með sér út í skóginn, en þegar hann var að því kominn að lífláta hana og sá hve væn og fögur hún var, féllust honum hendur. „Farðu,“ hrópaði hann, „hlauptu eins og fætur toga og komdu aldrei aftur, því líf þitt liggur við.“

Mjallhvít tók til fótanna, en veiðimaðurinn var að láta sem hann hefði hlýtt skipun drottningar. Hann skaut hjört, skar úr honum hjartað og færði það drottningu, verknaði sínum til sönnunar.

„Vel gert, veiðimaður,“ mælti drottning og var nú alsæl.

Mjallhvít hljóp allt hvað af tók meðan fæturnir gátu borið hana. Loks kom hún að dálitlum kofa í skóginum. Mjallhvít tók í hurðarhúninn og fann að það var ekki læst. „Er nokkur heima?“ spurði hún og leit inn, en þar var engan að sjá. „En hvað hér er allt fínt og fágað,“ sagði Mjallhvít og litaðist um. Þarna sá hún lítið dúkað borð, með sjö diskum, sjö glösum, sjö hnífum og sjö skeiðum. Uppi á lofti var svefnherbergi, með sjö ofurlitlum rúmum.

Mjallhvít var sársvöng. Hún borðaði nú einn bita af hverjum diski og saup einn sopa af hverju glasi. „Það tekur enginn eftir því“ hugsaði hún.

Og nú sagði þreytan til sín.

Mjallhvít lagðist í rúmin sjö, eitt eftir annað, uns hún fann það sem henni þótti best. Jafnskjótt féll hún í fastasvefn.

Um kvöldið komu húsráðendur heim. Þeir voru sjö litlir dvergar, sem unnu allan daginn við að grafa eftir gulli og öðrum málmum. Þeir sáu strax að ýmislegt var öðruvísi en það átti að vera. „Af hverju eru dyrnar opnar?“ spurði einn þeirra. „Hver hefur borðað af diskinum mínum?“ spurði annar. „Hver hefur drukkið úr glasinu mínu?“ spurði sá þriðji. „Hver hefur lagst í rúmið mitt? “ spurði sá fjórði. „Það er undurfalleg stúlka“ hrópaði einn þeirra upp yfir sig og lýsti með kertaljósi yfir rúmið.

Mjallhvít hrökk upp af værum blundi þegar dvergarnir sjö þyrptust umhverfis hana. „Hún er svo fögur að hún gæti alveg verið prinsessa“ sagði einn þeirra. „Ég er prinsessa“, sagði Mjallhvít og sagði þeim upp alla söguna.

„Þú skalt setjast að hérna hjá okkur“ sögðu dvergarnir sjö. „Hjá okkur þarftu ekkert að óttast.“ „Ó, þakka ykkur fyrir, góðu vinir“ sagði Mjallhvít og grét af gleði. „Ég lofa því að verða ykkur að liði. Ég skal þvo fötin ykkar, elda matinn og halda húsinu hreinu.“

Nú liðu nokkrir dagar og drottningin lék við hvern sinn fingur heima í Konungshöllinni. Hún vissi ekki betur en að Mjallhvít væri úr sögunni fyrir fullt og allt.

Einn morguninn tók hún fram töfraspegilinn sinn og spurði: „Spegill minn sæli, segðu mér nú, hver er fríðust er þekkir þú?“ En spegillinn svaraði: „Drottning mín fagra, fríð ert þú, en fríðust allra er Mjallhvít nú.“

Drottningin varð sótrauð af bræði. „Hvernig stendur á þessu?“ æpti hún, en nú rann upp fyrir henni ljós. Mjallhvít var þá ekki dauð eftir allt saman. Hér voru brögð í tafli. Drottning sneri sér aftur að speglinum og spurði: „Spegill minn sæli, segðu mér nú, hver er fríðust er þekkir þú?“ Og spegillinn svaraði: „Drottning mín fagra, fríð ert þú, en fríðust allra er Mjallhvít nú. Í skjóli handan við skógana sjö, hún dvelur þar hjá dvergunum sjö.“

„Ég skal koma henni fyrir kattarnef í eitt skipti fyrir öll, “ sagði drottningin. Hún dulbjóst nú sem gömul og grettin kerlingarhrota og hélt af stað út í skóginn í leit að húsi dverganna sjö.

Drottning hafði meðferðis körfu með rauðum og safaríkum eplum. Eitt þeirra hafði hún útbúið sérstaklega handa Mjallhvíti. „Bíðum og sjáum hvernig henni bragðast þetta“ flissaði drottningin.

Drottningin fann hús dverganna sjö og gekk að glugga sem þar stóð opinn. Inni fyrir var Mjallhvít önnum kafin við húsverkin.

„Barnið gott,“ sagði drottningin. „Hér er ég með stór og girnileg epli til sölu, rauð og falleg eins og rósakinnarnar þínar. Þú hefur aldrei bragðað jafn gómsæt epli og eplin mín. Sjáðu hérna, bíttu í eitt.“

Dvergarnir sjö höfðu varað Mjallhvíti við að eiga tal við ókunnuga. „En þessi gamla kona gerir mér varla neitt mein“, sagði hún við sjálfa sig. Og eplin voru svo freistandi á að líta. Mjallhvít seildist eftir eplinu og beit af því vænan bita. Jafnskjótt og hún hafði bragðað á eplinu, datt hún um koll sem dauð væri.

Drottningin hafði blandað eitruðum töfradrykk í eplið. Drottningin skellihló svo að skógurinn nötraði. „Þarna sneri ég á þig, snoppufríð litla “ sagði hún sigri hrósandi. Dvergarnir sjö heyrðu hinn hryllilega hlátur og fundu að skógurinn skalf. Þeir vissu að nú var illt í efni, hentu frá sér verkfærunum og hröðuðu sér heimleiðis. En það var um seinan. Prinsessan fagra lá á gólfinu og dró ekki andann.

„Hún Mjallhvít okkar, hún er dáin.“ „Hún er fallegri nú en nokkru sinni “ sagði einn dverganna. Og það var satt. Enn voru kinnar hennar rjóðar sem rós og varir hennar minntu á kirsuber.

„Við skulum smíða glerkistu utan um hana svo að við getum áfram virt fyrir okkur fegurð hennar“ sagði annar dvergur. Þeir hófu þegar að smíða kistuna.

Á eitt horn hennar letruðu þeir nafn Mjallhvítar með gylltum stöfum.

Dvergarnir voru ekki einir um sorg sína. Því að öll dýr skógarins komu til þeirra og grétu með þeim sinn góða vin, Mjallhvít prinsessu.

Langir tímar liðu. Og áfram hvíldi Mjallhvít í glerkistunni.

Þá bar svo til einn dag að konungsson nokkurn bar þar að garði. Þegar konungssonurinn sá Mjallhvítina fögru varð hjarta hans snortið ást og hrifningu. „Hver er hún og hvað kom fyrir hana?“ spurði hann. Dvergarnir sögðu konungssyninum allt af létta um Mjallhvít og líka hve ljúf og góð hún væri. „Leyfið mér að taka hana með mér “ sagði konungssonurinn. „Hún skal fá að skipa heiðurssess í höll minni. Ég varð ástfanginn af henni um leið og ég leit hana augum og ég elska hana enn meira eftir allt sem þið hafið sagt mér.“ Þegar dvergarnir sáu hve heitt hann unni Mjallhvíti, játuðu þeir bón hans.

Þeir lyftu nú upp kistunni allir sjö og hugðust bera hana á vagn konungssonarins. Í þeim svifum hrasaði einn þeirra svo að þeir misstu kistuna og eplisbitinn hrökk upp úr hálsi Mjallhvítar.

Mjallhvít lauk upp augunum ofurhægt. Síðan lyfti hún kistulokinu. „Hvað hefur gerst? Hvar er ég?“ Konungssonurinn varð frá sér numinn af fögnuði. „Þú ert hjá mér,“ sagði hann, „þar sem ég vona að þú verðir alltaf.“

„Hún lifir!“ hrópuðu dvergarnir. „Mjallhvít lifir!“

Konungssonurinn féll á kné og bað Mjallhvít að giftast sér.

Hún virti hann fyrir sér og varð ástfangin í einni svipan. „Já,“ sagði hún, „ég vil verða konan þín.“

Í þann mund bar svo til handan við skóginn, að drottningin leit í töfraspegil sinn og spurði: „Spegill minn sæli, segðu mér nú, hver er fríðust er þekkir þú?“ Og spegillinn var sem fyrr hreinskilinn og sannorður. Hann svaraði: „Drottning mín fagra, fríð ert þú, en fríðari er Mjallhvít, sem prinsinn eignast nú.“ Drottningin varð svo ævareið að hún braut töfraspegilinn sinn í þúsund mola. Og í stuttu máli sagt, þá var hún svo hamstola að hún dó af bræði.

Um líkt leyti hófst fegursta veisla sem nokkru sinni hafði verið haldin í konungsríkinu, brúðkaupið hennar Mjallhvítar.

Þau lifðu vel og lengi í höllinni, Mjallhvít og konungssonurinn.

Og oft bar það við, þegar gleði skein í sinni og sól í heiði, að þau lögðu leið sína út í skóg og heimsóttu vini sína, dvergana sjö.