29. Aðkoman
Víkingurinn Ólafur Haraldsson var kominn til Noregs og vildi verða kóngur. Aðstæðurnar voru þessar: Ólafur Tryggvason féll árið 1000 og þá kom Noregur í hlut Sveins Danakóngs og Ólafs Svíakóngs. Þeir gerðu bræðurna frá Hlöðum, Eirík og Svein Hákonarsyni, að landstjórum. Þegar Ólafur Haraldsson sigldi til Noregs var Sveinn tjúguskegg nýlega látinn og Knútur sonur hans var mjög önnum kafinn við að leggja undir sig England. Hann hafði beðið Eirík Hlaðajarl að koma þangað og hjálpa sér. Eiríkur fól þá Hákoni syni sínum að taka við landstjórastarfinu ásamt Sveini.
En Hákon var bara sautján ára. Það var ótrúlega heppileg tilviljun, ef það var þá tilviljun, að í því bili sem Ólafur Haraldsson renndi upp að Noregsströndinni mætti hann einmitt þessum strák, Hákoni, siglandi á Sauðungasundi með lítið lið. Ólafur sökkti fyrst undan drengnum skipinu með sjóræningjabrellu, fiskaði hann svo upp úr sjónum og hafði þá öll ráð hans í hendi sér. Við þessar aðstæður varð Hákon að afsala til Ólafs öllum þeim völdum í Noregi sem hann fór með fyrir hönd pabba síns. Í staðinn mátti Hákon fara heill en alfarinn til Englands og vera hjá föður sínum og Knúti.
Þetta þótti Ólafi góð byrjun. Næst heilsaði hann upp á Ástu mömmu sína og Sigurð sýr stjúpa sinn en þau hafði hann ekki séð í tíu ár. Ásta æstist öll upp þegar fréttist að nú væri Ólafur kominn og yrði kannski kóngur. Hún riggaði upp stórveislu og bauð öllu fínu fólki úr héraðinu. Nurlarinn Sigurður sýr, sem átti að heita kóngur, var við heyskap úti á túni í bændaleppum. Þangað sendi Ásta honum kordúnabuxur eins og voru þá í tísku frá Kordóva á Spáni, pell, skarlatskápu, sverð og gylltan hjálm og bað hann hafa fataskipti og verða þeim nú ekki til skammar með búraskap. Svo var haldin veisla.
Ólafur ráðfærði sig við sitt fólk um það hvernig hann ætti að afla sér fylgis höfðingja og fá fulltingi fylkisþinga til að ná völdum í Noregi. Ásta var rammpólitísk og mjög metnaðargjörn. Hún sagðist miklu frekar vilja að hann yrði yfirkóngur í Noregi þó hann yrði skammlífur heldur en langlífur smákóngur eins og Sigurður bóndi hennar. Ástu þótti það ekki stórmannlegt að höfðingjar yrðu ellidauðir.
