#020: Εθελοντισμός σε ορφανοτροφείο στο Καϊρο, αλλαγές που ήρθαν στη ζωή μου, το human trafficking.
Σπουδάζοντας κοινωνιολογία στη Μυτιλήνη,
ήμουν δεύτερο προς τρίτο έτος,
και χρωστούσα ένα μάθημα πρώτου έτους, το οποίο δεν παρακολουθούσα τυπικά.
Έτυχε μια μέρα να μπω στη διάλεξη
για να δω αν έχει αλλάξει κάτι ο καθηγητής από τις παρουσιάσεις του.
Και τυχαίνει να κάνει παρουσίαση η AIESEC.
Είναι παγκόσμιος εθελοντικός οργανισμός, φοιτητικός,
που απαρτίζεται από φοιτητές και αφορά φοιτητές,
και μας μιλούσαν για εθελοντικές πρακτικές
και έδιναν δύο επιλογές:
είτε Κάιρο, είτε Ιταλία. Ήταν η χρονική περίοδος 2011 προς 2012
που συνέβαινε η Αραβική Άνοιξη στο Κάιρο, η μεγάλη αναταραχή,
και ο καθηγητής μας μας επισήμανε ότι
θα είχε μεγάλο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον αν πηγαίναμε στο Κάιρο
γιατί θα κάναμε παρατήρηση,
θα βλέπαμε οι ίδιοι τι συμβαίνει σε μια περιοχή η οποία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση
και ήταν κάτι το οποίο με δελέασε πάρα πολύ γιατί ως κοινωνιολόγοι
έχουμε μεγάλο εύρος θεωρητικών επιλογών
αλλά αυτό δεν καταλήγει κάπου πρακτικά.
Οπότε, έκανα αίτηση μετά στα παιδιά της AIESEC
και ήμουν στην αναμονή. Αυτό είχε γίνει κάπου Νοέμβριο, Δεκέμβριο.
Περνάει ο καιρός,
έρχεται η εξεταστική του Φεβρουαρίου, τελειώνει η εξεταστική του Φεβρουαρίου,
έχει επέλθει στη ζωή μου μια ρουτίνα και μια βαρεμάρα θα τη χαρακτήριζα,
γιατί η ζωή στο νησί είναι όμορφη,
είναι απλή, αλλά δεν έχεις πολλές επιλογές.
Και επειδή μου 'χαν αφήσει και ένα τηλέφωνο τα παιδιά, λέω θα τους πάρω ένα τηλέφωνο
από το να στείλω ένα email να μάθω τι γίνεται με την αίτηση που έχω κάνει.
Και τους παίρνω τηλέφωνο και είναι σε φάση:
«Πού είσαι;» Και «Σε ψάχνουμε!» και «Το Πανεπιστήμιο δεν μας έδινε τα στοιχεία σου
να 'ρθουμε σε επικοινωνία». Και «Δε μπορούσαμε να απαντήσουμε ούτε στο e-mail σου».
Είχε πολλούς φραγμούς το πανεπιστημιακό e-mail.
Και μου λένε «Προλαβαίνεις την αίτηση,
κλείνουν σε πέντε μέρες, οπότε προλαβαίνεις την αίτηση».
Οπότε σε τρεις μέρες
κάνω την αίτηση, κάνω βιογραφικό, περνάω από συνέντευξη, με δέχονται στο Κάιρο.
Και μου λένε «Ειρήνη, κάνουμε τις επόμενες μέρες
ένα συνέδριο, το HeADCO, που γίνεται σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος, έλα να μας γνωρίσεις».
Και λέω «Γιατί όχι;», χωρίς να σκεφτώ οτι θα πάω κάπου που δεν ξέρω κανέναν,
σε ένα μέρος που ούτε ήξερα που είναι, με 400 άτομα, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.
Φοβερή εμπειρία. Το συστήνω σε όλους. Το προτείνω σε όλους.
Και, πηγαίνοντας εκεί,
η επιθυμία μου αν ήταν στο 50-60%
να φύγω στο Κάιρο, έγινε 100%.
Το πίστεψα κι εγώ ότι μπορώ να πάω και να το κάνω.
Και όντως άξιζε. Γιατί από την πρώτη στιγμή
που πάτησα το πόδι μου στο Κάιρο
άρχισα να αλλάζω ως άνθρωπος.
Και εκεί ήτανε που
αφότου γύρισα και μετά, θεωρώ ότι
άλλαξα γενικά σαν άνθρωπος. Τρόπο σκέψης, ζωής, 360 μοίρες.
Η επαφή μου με ανθρώπους με διαφορετικές κουλτούρες
από Ιταλία, από Αίγυπτο, από Κίνα...
Το ότι μαζευόμασταν όλοι μαζί
και μαγειρεύαμε και έχουν στην Κίνα σαν έθιμο το κοτόπουλο
να το βράζουν με coca cola, ε, εντάξει, δεν το συναντάς και κάθε μέρα.
Η καθημερινότητα μου στην Αίγυπτο ήτανε κάποιες ώρες που πήγαινα στο ορφανοτροφείο
και με παιδάκια από 3-4 χρονών μέχρι περίπου 10,
κάναμε διάφορες δραστηριότητες εκπαιδευτικές. Δεν είναι το ίδιο στην Ελλάδα να πεις ότι
θα πάω σε ένα ορφανοτροφείο να κάνω εθελοντισμό
Το να φτάσω στο κτίριο για να κάνω εθελοντισμό είχε κάποιες δυσκολίες.
Όταν έβγαινα από το σπίτι που έμενα δεν ήμουν ποτέ μόνη μου.
Ήμουν πάντα με κάποιον. Δεν πήγαινα ποτέ μόνη μου στο ορφανοτροφείο.
Είχα πάντα μαζί μου κάποιον.
Όπως και δε γυρνούσα μόνη μου. Αυτό για 'μένα ήταν καθοριστικό.
Όπως, επίσης, και η διαδρομή, το να πάω σε αυτό το ορφανοτροφείο.
Γιατί άλλο να βλέπεις γύρω σου κτίρια, ανθρώπους,
οι οποίοι είναι παρόμοιοι μ' εσένα, είναι ίδιοι με εσένα
και είναι διαφορετικό στη διαδρομή
να σου λέει ο οδηγός ότι «Ξέρεις, δεξιά σου είναι ένα...
...νεκροταφείο στο οποίο μένουν άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν να φάνε και να πιουν
και μένουν εκεί γιατί δεν έχουν που να ζήσουν».
Αυτό και από μόνο του σε βάζει σε μια διαδικασία σκέψης, αλλαγής, να εκτιμήσεις αυτό που έχεις - πολύ,
να σκεφτείς δύο φορές πριν αγοράσεις κάτι,
να εκτιμήσεις και πράγματα τα οποία θεωρείς δεδομένα.
Δηλαδή, θα πάω στο περίπτερο να πάρω μια σοκολάτα.
Ναι, αλλά στο ορφανοτροφείο που μένεις τα παιδάκια δεν έχουν πρόσβαση σε σοκολάτες.
Οπότε, όταν με είδαν να τρώω τη σοκολάτα, με κοιτούσαν λες και βλέπανε και εγώ δε ξέρω τι.
Οι διαφορές είναι που μας φέρνουνε πιο κοντά κι όχι οι ομοιότητες.
Αυτό ήτανε που μου άρεσε, που με άλλαξε,
που θεώρησα πολύ ενδιαφέρον.
Και το ότι ήμουν κομμάτι
αυτής της ομάδας. Το ότι κι εγώ έδινα αυτή τη
δυνατότητα στους άλλους να γνωρίσουν τη χώρα μου, τον πολιτισμό μας.
Κι όλο αυτό λειτουργούσε σαν ένα μεγάλο μωσαϊκό.
Μωσαϊκό διαφορετικών απόψεων, ανθρώπων, χρωμάτων.
Γιατί δεν συμφωνούσαμε και σε όλα,
υπήρχαν και διαφωνίες. Αλλά κι αυτό πάλι είχε το ενδιαφέρον του.
Αφότου γύρισα και μετά εννοείται ότι
η αλλαγή η καθοριστική υπήρξε στην καθημερινότητα μου.
Δεν με ενδιέφερε πλέον αν θα είναι μάρκα ή όχι αυτό που θα βάλω,
δεν με ενδιέφερε που θα είναι αυτό που θα βγω, αρκεί να είχα καλή παρέα.
Άρχισαν να μη με ενδιαφέρουν πολλά πράγματα τα οποία πιο μπροστά ήτανε...
καίρια στην καθημερινότητα μου.
Από ένα σημείο και μετά σταμάτησαν να με ενδιαφέρουν.
Υπάρχουν οργανώσεις
κατά του Human Trafficking στην Ελλάδα
που προσπαθούν να ενημερώσουν και να βοηθήσουν
όχι απλά τους καθημερινούς πολίτες, αλλά συγκεκριμένα και
αστυνομία και δικαστές και εισαγγελείς,
έτσι ώστε να αναγνωρίζουν και οι ίδιοι θύματα
Human Trafficking.
Το τρομακτικό είναι ότι συμβαίνει και στην Ελλάδα, ναι, και στη Θεσσαλονίκη.
Είναι η πόλη μου, γι' αυτό το τονίζω.
Πολύ περισσότερο τώρα με το προσφυγικό. Υπήρξαν περιστατικά που
οποιοσδήποτε τα "google-άρει" μπορεί να τα δει. Δε θα ήθελα να τα αναφέρω
γιατί ήταν τρομακτικά για εμένα επειδή αφορούσαν παιδιά,
παιδιά μικρής ηλικίας.
Το ποσοστό διάσωσης είναι μικρό
γιατί και τα ίδια τα άτομα δε μιλάνε εύκολα για αυτό που τους συμβαίνει.
(Τα περισσότερα) θύματα είναι γυναίκες γιατί είναι ακόμη μικρότερο
το ποσοστό των ανδρών που θα μιλήσουν γι' αυτό.
Επειδή είναι η λογική του ότι είμαι άντρας και δε πρέπει να συμβαίνει σε εμένα.
Είναι τρομακτικό το ότι συμβαίνει ακόμα. Είναι τρομακτικό ότι
άνθρωποι υποδουλώνουν άλλους ανθρώπους
...εεε... εκεί που...
...εκεί που εγώ μαγκώνομαι και δε ξέρω τι να πω,
είναι όταν αφορά παιδιά. Γιατί είναι ένα παιδάκι.
Πώς μπορούν και αντέχουν και κάνουν κάτι τέτοιο σε μικρά παιδάκια.
Αν μπορούσα να φωνάξω κάτι στον κόσμο θα ήταν
να αρχίσει να αψηφά τα όρια του.
Για να ανακαλύψει τον εαυτό του,
να ανακαλύψει
νέους τόπους,
να δει την...
με ένα διαφορετικό τρόπο, την Οδύσσεια της ζωής.
