0. Πρόλογος

Ο ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ έπιασεε έναα βιβλίοο που κάποιοςς από́ το καραβάνιι είχεε φέρειι μαζί́ του. Αν και ο τόμοςς δεν είχεε εξώφυλλοο, εκείνοςς κατάφερεε να εξακριβώσειι το όνομαα του συγγραφέαα του: Όσκαρρ Ουάιλνττ. Καθώςς το ξεφύλλιζεε, βρήκεε μια ιστορίαα για τον Νάρκισσοο.

Ο αλχημιστήςς γνώριζεε το μύθοο του Νάρκισσουυ, του ωραίουυ αγοριού́ που κάθεε μέραα θαύμαζεε την ομορφιά́ του σε μια λίμνηη. Τόσοο πολύ́ είχεε γοητευτεί́ από́ τον ίδιοο τον εαυτό́ του, που κάποιαα μέραα έπεσεε μέσαα στη λίμνηη και πνίγηκεε. Στη θέσηη όπουυ έπεσεε, φύτρωσεε έναα λουλούδιι που το ονόμασανν Νάρκισσοο.

Ο Όσκαρρ Ουάιλνττ όμωςς δεν τελείωνεε έτσιι την ιστορίαα του. Έλεγεε ότιι, ότανν πέθανεε ο Νάρκισσοςς, ήρθανν οι Ορειάδεςς -νύμφεςς του δάσουςς- και διαπίστωσανν ότιι η λίμνηη είχεε μετατραπεί́ από́ λίμνηη γλυκού́ νερού́ σε αμφορέαα αλμυρώνν δακρύωνν.

-Γιατί́ κλαις; ρώτησανν οι Ορειάδεςς.

-Κλαίωω για τον Νάρκισσοο, είπεε η λίμνηη.

-Α, δε μας εκπλήσσειι που κλαις για τον Νάρκισσοο, συνέχισανν εκείνεςς. Στο κάτωω κάτωω, παρόλοο που κι εμείςς τον κυνηγούσαμεε στο δάσοςς, εσύ́ ήσουνν η μόνηη που είχεε την ευκαιρίαα να θαυμάσειι από́ κοντά́ την ομορφιά́ του.

-Μα ήτανν όμορφοςς ο Νάρκισσοςς; ρώτησεε η λίμνηη.

-Ποιος να το ξέρειι καλύτεραα από́ σέναα; απάντησανν έκπληκτεςς οι Ορειάδεςς. Στο κάτωω κάτωω, στις όχθεςς σου έσκυβεε κάθεε μέραα.

Η λίμνηη έμεινεε για λίγοο σιωπηλή́. Μετά́ είπεε:

-Κλαίωω για τον Νάρκισσοο, αλλά́ δεν είχαα καταλάβειι ότιι ήτανν όμορφοςς. Κλαίωω για το Νάρκισσοο γιατί́, κάθεε φορά́ που έσκυβεε στις όχθεςς μου, εγώ́ μπορούσαα να βλέπωω στα βάθηη των ματιώνν του την αντανάκλασηη της ίδιαςς μου της ομορφιάςς.

-Τι ωραίαα ιστορίαα! είπεε ο αλχημιστήςς.