2. Bölüm B
Cuthbert'lerin Bayan Rachel Lynde adında bir arkadaşları daha vardı. Avonlea içerisinde ve etrafında olan herşeyi öğrenmeye meraklıydı. Cuthbert'lerin küçük yetim kızıyla o kadar ilgileniyordu ki Marilla'yı her gün ziyaret ederdi.
Marilla'ya 'Kız hakkında duyunca şok geçirdim' dedi. 'Demek sen ve Matthew yetim bir çocuğu evlatlık edindiniz.'
Marilla yüzünde bir gülümsemeyle 'Ben de şok geçirdim' dedi. 'Ancak, çok akıllı bir kız. Dahası, sürekli ya dans ediyor ya şarkı söylüyor ya da gülüyor.'
Bayan Lynde üzülerek uygun bulmadı. 'Bu bir hata Marilla! Daha önce sen kendin hiç çocuk bakmadın, şimdi buna bakabileceğini düşünüyor musun?'
Sonra, Anne bahçeden geldi. Mutfakta tanıdık olmayan birini görünce birden durdu. Bayan Lynde yüzünde çiller olan, kısa elbise içerisindeki kızıl saçlı zayıf küçük kıza hızlı bir bakış attı.
'Biraz zayıf sanki, öyle değil mi, Marilla?' dedi. 'Şu çillerine bir bak! Saçları da havuç gibi kızıl!'
Anne'nin yüzü kızardı. Bayan Lynde'a doğru koştu.
'Senden nefret ediyorum' diye bağırdı. 'Yemin ederim senden nefret ediyorum! Zavallı, şişman yaşlı bir kadınsın!' Sonra yukarı kata koştu.
Bayan Lynde 'Aman Tanrım, Aman Tanrım!' dedi. 'Ne kadar şımarık bir çocuk! Senin için çok zor olacak Marilla.' dedi.
Marilla kendisini durdurmadan önce 'Ona karşı nazik davranmadın, Rachel.' dedi.
Bayan Lynde 'Peki o zaman!' dedi. Ayağa kalktı ve kapıya doğru yürüdü. 'Görüyorum ki yetim kız senin için benim olduğumdan daha önemli. Ama biz çok uzun süredir arkadaşız... Bu çocukla başının belaya gireceğini söyleyebilirim. Senin için iyi hissetmiyorum. Hoşçakal.'
Marilla, Anne'yi görmek için yukarı çıktı. Küçük yatağında yatmış, yüksek sesle ağlıyordu.
'Bu şekilde kendini kaybetmemelisin, Anne. Bayan Lynde arkadaşım, ve sen ona karşı çok kaba davrandın.'
Anne 'Bana karşı kaba olan kişi oydu.' dedi. 'Zayıf olduğumu ve çillere sahip olduğumu ayrıca kızıl saçlı olduğumu söyledi. Oldukça incitici sözlerdi!'
Marilla 'Senin hislerini anlıyorum' dedi. 'Ancak ona gitmeli ve pişman olduğunu söylemelisin.'
Anne kesin olarak 'Asla öyle bir şey söyleyemem.'
'O halde odanda kalmalı ve bunu düşünmelisin. Eğer üzgün olduğunu söylemeye karar verirsen, dışarı çıkabilirsin.'
Çocuk ertesi günün tamamında odasında kaldı. Aşağı kat Anne olmadan oldukça sessizdi. Akşam olunca, Marilla bahçede meşgulken, Matthew yukarı kata çıktı. Küçük kız mutsuz şekilde pencerenin yanında oturuyordu.
Çekingen şekilde 'Anne' dedi. 'Üzgün olduğunu söylersen, aşağı gelebilirsin ve hepimiz mutlu olabiliriz.'
Çocuk 'Dün çok kızgındım ama şu an da
üzgünüm! dedi. Eğer gerçekten yapmamı istiyorsanız...'
'Evet, istiyorum. Aşağısı sensiz oldukça yalnız. Ancak seninle konuştuğumu Marilla'ya söyleme.'
Marilla, Anne'in üzgün olduğunu duymaktan dolayı mutluydu. Akşam ilerleyen saatlerde, o ve Anne, Bayan Lynde'nin sıcak mutfağındayken, Anne aniden eğildi.
'Ah Bayan Lynde,' diye ağladı, 'Ben çok üzgünüm. Ne kadar üzgün olduğumu tahmin bile edemezsiniz. Ben yaramaz bir kızım! Ancak sizden beni affetmenizi diliyorum. Beni affetmezseniz, sonsuza dek üzüleceğim.'
Marilla, Anne'in suratını izlerken 'Tadını çıkarıyor' diye düşündü. 'Üzgün olmak yerine, mutlu ve heyecanlı görünüyor.'
Ancak Bayan Lynde kibarca 'Tabii ki seni affediyorum.' Sonra Marilla'ya 'Belki de onu tutmak doğru olan şey. Onu sevdiğimi zannediyorum, küçük garip bir afacan bu.'
