Medicines Sans Frontieres Greece: Christos Christou at TEDxAthens 2012 - YouTube

Μεταγραφή: Chryssa R. Takahashi Επιμέλεια: MARIANGELA LESTOU

Καλησπέρα.

Έχω πέντε λεπτά να μιλήσω για την οργάνωση.

Είμαι κι εγώ μέλος μιας μεγάλης οικογένειας.

Οι γιατροί χωρίς σύνορα είναι μια διεθνής ιατρική ανθρωπιστική οργάνωση.

Βασική μας αποστολή είναι να απαλύνουμε τον πόνο

όλων των ανθρώπων που έχουνε ανάγκη οπουδήποτε στον πλανήτη.

Ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, θρησκείας, φυλής, πολιτικών ή άλλων διακρίσεων.

Με σεβασμό πάντα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ήμουνα λοιπόν κι εγώ κάποια στιγμή σε μία από τις αποστολές,

και ίσως την πιο σημαντική στη ζωή μου, στη Ζάμπια το 2004.

Κάθισα 10 μήνες.

Ήταν ένα δύσκολο πρόγραμμα, αντιμετώπιση ασθενών HIV/ AIDS.

Ήταν πολλοί οι ασθενείς, λίγοι οι γιατροί,

πολύ ακριβές οι θεραπείες και διαλυμένα συστήματα υγείας.

Είδα ότι με πολύ λίγα πράγματα, με πολύ λίγα μέσα,

αλλά με πολύ πείσμα, καταφέραμε να κάνουμε πολλά.

Και πολλούς από αυτούς καταφέραμε να τους κρατάμε,

ακόμη και σήμερα, ζωντανούς.

Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση

ήταν ότι οι ασθενείς μας, αυτοί που μπορούσαν να σταθούν στα πόδια τους,

γυρνούσαν και μας ρωτούσαν, πώς, αν υπάρχει κάποιος τρόπος,

να βοηθήσουν τους υπόλοιπους, τους λιγότερο δυνατούς.

Αυτό θα μας κυνηγάει πάντα, αυτή η σκέψη.

Βλέποντας πλέον από τα γραφεία ή από τις αποστολές τα επόμενα χρόνια,

και όντας πρόεδρος αυτή τη στιγμή στο Ελληνικό τμήμα.

Καθημερινά το θέμα της επιβίωσης είναι ένα δύσκολο πράγμα

σε όλο τον κόσμο.

Βλέπω λοιπόν ότι τόσο αυτή η συλλογική συνείδηση,

όσο και η κοινωνική αυτοοργάνωση, είναι τα μόνα εργαλεία

που μπορούν να βοηθήσουν για να βγούμε από οποιαδήποτε κρίση.

Και πολύ πιο συγκεκριμένα, όλο αυτό το θέμα της επιβίωσης,

είναι μία αλυσίδα, μία ανθρώπινη αλυσίδα που στήνεται,

και στη μία μεριά είναι όλοι αυτοί οι δυνατοί,

οι άνθρωποι που μπορούν και θέλουν να βοηθήσουν όλους τους υπόλοιπους.

Εμείς είμαστε απλά στη μέση.

Είμαστε ένας διαμεσολαβητικός κρίκος

για να μπορέσουμε να μεταφέρουμε και να μετατρέψουμε

αυτή τη βοήθεια σε πραγματική ιατρική ανθρωπιστική βοήθεια

στους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη.

Μ' αυτό τον τρόπο καταφέρνουμε παντού,

σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη, στη Μέση Ανατολή αυτή τη στιγμή,

στην Ασία, στην Αφρική, αλλά ακόμη και στην Ελλάδα,

να παρέχουμε αυτή τη βοήθεια.

Ναι, ακόμη και στην Ελλάδα.

Γιατί ξαφνικά αυτή η γραμμική σχέση που σας περιγράφω, διαταράσσεται.

Μια χώρα, δωρήτρια ως κοινωνία, γίνεται δυστυχώς και ασθενής.

Και αυτό μπορούμε να καταλάβουμε πολύ καλά

γιατί συμβαίνει τα τελευταία χρόνια.

Ακόμη κι εδώ λοιπόν, και κάτω από αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες,

ο κόσμος αγωνιά και θέλει να μάθει πώς μπορεί να βοηθήσει.

Και μεις σπάγαμε το κεφάλι μας να βρούμε καινούργιους τρόπους για να γίνει αυτό.

Και νομίζω ότι υπάρχουν τέτοιοι τρόποι.

Για μας είναι ένας πολύ απλός τρόπος.

Είναι οι «Παστίλιες για τον πόνο του άλλου».

Δεν θα σας πω περισσότερα ίσως γι' αυτόν,

αλλά σίγουρα θεωρώ ότι είναι ένας τρόπος πολύ απλός

για να μπορέσουμε όλοι μαζί να πολλαπλασιάσουμε

τη δύναμη και την παροχή της βοήθειας.

Θα ήθελα να κοιτάξετε στις τσάντες σας, να δείτε τις κάρτες μας,

να καταλάβετε με κάποιον τρόπο πόσο σημαντική είναι και η δική σας βοήθεια

σε μία online κοινότητα για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε,

να σπείρουμε αυτή την καινούργια ασθένεια,

να κολλήσουμε αυτόν τον ιό σε όλους τους σκεπτικιστές,

απαθείς, κυνικούς, και να δημιουργήσουμε μία νέα επιδημία.

Μία επιδημία αλληλεγγύης.

Και μακάρι να μην θεραπευθούμε ποτέ από αυτήν.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)

Βίντεο: Όταν ξύπνησα το πρωί, έβρεχε ακόμη.

Μου πήρε δύο ώρες να φτάσω στη δουλειά.

Αλλά έφτασα εγκαίρως για το πρώτο ραντεβού μου.

Συναντήθηκα με κάποιους προμηθευτές.

Είχα ένα μεσημεριανό εργασίας.

Μετά από αυτό αντιμετώπισα μερικούς σκληρούς πελάτες.

Και μετά κοίταξα ένα άλλο κομμάτι.

Το απόγευμα έκανα βάρη και κατάφερα να συναντηθώ με φίλους για ποτά.

Και μετά με φώναξαν πάλι στη δουλειά για κάτι επείγον την τελευταία στιγμή.

[Για να κάνετε αυτή την ημέρα συνηθισμένη, χρειάζονται εξαιρετικές προσπάθειες]

[Οι γιατροί και οι νοσοκόμες μας δεν μπορούν να το κάνουν μόνοι τους]

(Χειροκρότημα)