Two Myths: Arachne & Cyparissus

[Ο Μύθος της Αράχνης] Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε μια κοπέλα. Την έλεγαν Αράχνη και ήταν πολύ καλή στην υφαντική.

Ήταν τόσο υπερήφανη για το ταλέντο της που πίστευε πως είναι καλύτερη από την Αθηνά,

τη θεά που έδωσε στους ανθρώπους το δώρο της υφαντικής, και πως σε ένα διαγωνισμό υφαντικής θα μπορούσε να την κερδίσει!

Η θεά Αθηνά άκουσε αυτά τα λόγια, και αποφάσισε να δώσει στην κοπέλα μια ευκαιρία να μετανοήσει και να ζητήσει συγνώμη.

Μεταμορφώθηκε σε γριά γυναίκα, επισκέφθηκε την Αράχνη και τη συμβούλευσε

να μην προκαλεί τους θεούς λέγοντας πως είναι καλύτερη από αυτούς.

Όμως, η θνητή κοπέλα συνέχισε να είναι αλαζονική, θύμωσε με την ξένη γριά και προσπάθησε να τη διώξει.

Η Αθηνά αμέσως αποκαλύφθηκε στην Αράχνη, μα εκείνη δεν φοβήθηκε καθόλου.

Αντίθετα, συνέχιζε να λέει πόσο καλύτερη είναι στην υφαντική.

Και έτσι, ο διαγωνισμός άρχισε. Η Αθηνά έφτιαξε ένα υφαντό που έδειχνε πόσο δυνατοί, σημαντικοί και σπουδαίοι είναι οι θεοί.

Η Αράχνη, όμως, έφτιαξε ένα υφαντό που έδειχνε ότι οι θεοί πάντα ξεγελούν τους ανθρώπους για να πάρουν αυτό που θέλουν.

Όταν η Αθηνά είδε ότι το υφαντό της Αράχνης ήταν τόσο τέλειο όσο και το δικό της,

αλλά και ότι οι εικόνες πάνω στο υφαντό ήταν προσβλητικές για τους θεούς, οργίστηκε και άρχισε να χτυπάει την Αράχνη.

Η κοπέλα υπέφερε τόσο πολύ από τον πόνο που προσπάθησε να κρεμαστεί.

Η γενναιόδωρη θεά τη λυπήθηκε, την άφησε να ζήσει αλλά τη μεταμόρφωσε σε έντομο που πάντα θα κρέμεται και πάντα θα υφαίνει.

Και κάθε φορά που το έντομο θα υφαίνει έναν καινούριο ιστό, οι άνθρωποι θα τον καταστρέφουν.

Αυτός είναι ο μύθος της Αράχνης.

[O Mύθος του Κυπάρισσου.] Ο Κυπάρισσος ήταν ένας πολύ όμορφος νέος, γιος ενός βασιλιά, εγγονός του Ηρακλή, και ζούσε στο νησί της Κω.

Ο θεός Απόλλωνας τον ερωτεύτηκε, και του χάρισε ένα εξημερωμένο ελάφι για να του κάνει παρέα.

Ο Κυπάρισσος αγαπούσε πολύ αυτό το ελάφι. Κάθε μέρα στόλιζε τα κέρατα του με λουλούδια και το έβγαζε βόλτα στο δάσος.

Μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού, ο Κυπάρισσος πήγε στο δάσος για κυνήγι.

Είδε ένα ζώο που κοιμόταν κοντά στη σκιά κάποιων θάμνων, το σημάδεψε με το δόρυ του και το σκότωσε.

Όταν όμως πλησίασε το ζώο, κατάλαβε πως ήταν το δικό του ελάφι, το αγαπημένο του ελάφι.

Το πήρε στην αγκαλιά του και άρχισε να κλαίει.

Η στενοχώρια και η απελπισία του ήταν τόσο μεγάλη που παρακάλεσε τους θεούς να πεθάνει και αυτός.

Τους παρακάλεσε, επίσης, τα δάκρυα του να τρέχουν για πάντα.

Ο Απόλλωνας λυπήθηκε πολύ τον Κυπάρισσο και αποφάσισε να τον ανακουφίσει.

Τον μεταμόρφωσε σε ένα δέντρο, το κυπαρίσσι, από τον κορμό του οποίου θα κυλάνε δάκρυα.

Μέχρι σήμερα το κυπαρίσσι θεωρείται πένθιμο φυτό, και φυτεύεται δίπλα σε τάφους και νεκροταφεία.

Αυτή είναι η ιστορία του Κυπάρισσου.

Μερικές φορές είναι δύσκολο να ταυτιστούμε με τους ανθρώπους που ζούσαν στο μακρινό παρελθόν,

και συχνά πιστεύουμε πως ήταν πολύ διαφορετικοί από εμάς.

Αλλά όταν διαβάζω τους μύθους και τις ιστορίες που δημιούργησαν για να εξηγήσουν τον κόσμο γύρω τους,

με κάνει να σκέφτομαι ότι είναι πολύ πιο κοντά μας από όσο νομίζουμε.

Όλες αυτές οι ιστορίες είναι γεμάτες φαντασία και ευαισθησία, και ίσως γι' αυτό είναι τόσο δημοφιλείς μέχρι και σήμερα.

Η αράχνη φτιάχνει ιστό γιατί μια κοπέλα προκάλεσε μια θεά,

το κυπαρίσσι έχει ρητίνη στον κορμό του γιατί ένας πρίγκηπας σκότωσε το ελάφι του.

Η ιστορία της Αράχνης είναι η αγαπημένη μου εδώ και πολλά χρόνια.

Μέχρι πρόσφατα δεν ήξερα το μύθο του Κυπάρισσου, αλλά τώρα νομίζω πως έγινε κι αυτός αγαπημένος μου.

Εσένα, ποια είναι η αγαπημένη σου ιστορία από την ελληνική μυθολογία;