21. Η ακαμάτρα η Βγενιώ

Μια φορά κι έναν καιρό ένας βοσκός που ζούσε στο βουνό αποφάσισε να παντρευτεί.

Ήθελε να βρει μια καλή κοπέλα να την έχει παρέα. Να τον βοηθάει με τα ζώα. Να μη ζει μόνος, χωρίς να έχει έναν άνθρωπο να πει μια κουβέντα.

Στο χωριό κατέβαινε σπάνια. Πήγαινε στις μεγάλες γιορτές όταν ήθελε να δει τους γονείς και τ' αδέλφια του. Είχε μάθει να ζει στο βουνό μέσα στη φύση και ήτανε ευχαριστημένος από τη ζωή του. Όταν πήγαινε στην πόλη να πουλήσει το τυρί και το βούτυρο έβλεπε πως ζούσε ο κόσμος και δεν του άρεσε καθόλου. Έτσι μόλις τελείωνε τη δουλειά του, ψώνιζε λίγα πράγματα που του χρειαζότανε πήγαινε στο χωριό για να δει λίγο τους δικούς του να τους δώσει κανένα δώρο και αμέσως μετά ανέβαινε στο βουνό. Χαιρόταν πολύ που άκουγε τα πουλιά, τη μελωδία του νερού της πηγής. Όταν όμως μεγάλωσε, ένοιωσε την ανάγκη να πάρει μια καλή γυναίκα να κάνει οικογένεια. Ήθελε να κάνει παιδιά και να τα μεγαλώσει μέσα στη φύση. Πού να βρει όμως τη νύφη; Απομονωμένος όπως ζούσε, δεν είχε γνωρίσει καμιά καλή κοπελιά.

Έτσι αποφάσισε να κατεβαίνει πιο συχνά στο χωριό τις Κυριακές για να μπορέσει να δει και να διαλέξει κάποιο κορίτσι που θα του άρεσε και να το ζητήσει σε γάμο. Ήτανε καλός νοικοκύρης.