Kiam diri ne

Dum jaroj la franca maniero eduki infanojn havis preskaŭ mitan reputacion. La infano manĝas je difinita horo, gustumas legomojn kaj fromaĝon, enlitiĝas sen longa intertraktado kaj ne regas la tutan familian vivon. Gepatroj starigas klarajn limojn, sed ene de tiuj limoj la infano ĝuas sufiĉe da libereco. Nun tiu bildo ŝanĝiĝas.

En Francio furiozas disputo pri tielnomata milda aŭ pozitiva infanedukado. Tiu aliro, veninta grandparte el anglalingvaj landoj, instigas ke gepatroj unue demandu: kion la infano sentas kaj bezonas? Anstataŭ simple diri “ne malfermu la pordon”, oni eble diras “ni tenu la pordon fermita”. Se infano batas dum ŝanĝo de vindotuko, la patro aŭ patrino provu kompreni la senpovecon de la infano kaj doni al ĝi iom pli da partopreno.

Por subtenantoj tio estas respekto, ne cedemo. Reguloj restas, sed oni klarigas ilin kaj evitas hontigon aŭ severan punon. Kritikantoj tamen timas, ke la plenkreskulo perdas sian aŭtoritaton. La franca psikologino Caroline Goldman diras, ke ŝi vidas pli kaj pli da infanoj, kiuj ne kapablas akcepti limojn.

Ŝi rekomendas trankvile sed firme ĉesigi neakcepteblan konduton, foje ordonante al la infano resti dum kelka tempo en sia ĉambro. Ĝuste tiu paŭzo fariĝis batalkampo. Francaj oficialaj konsiloj por infanvartejoj malrekomendas ĉian punon, eĉ tian apartigon. Goldman kaj ŝiaj aliancanoj opinias ĝin necesa ilo.

Ŝiaj kontraŭuloj vidas en ĝi izoladon, kiu povas damaĝi la infanon. Unuflanke centoj da fakuloj subskribas publikan leteron; aliflanke centoj da aliaj fakuloj respondas per nova letero. Dume lacaj gepatroj aŭdas: estu pli komprenema, estu pli firma, diru jes, diru ne. Eble tio estas la plej grava parto de la rakonto.

Ambaŭ flankoj konsentas, ke multaj gepatroj sentas sin perditaj. Sed ĉiu kulpigas la konsilojn de la alia flanko. Kaj sociaj retoj nur pliigas la bruon, ĉar post unu filmeto pri traktado de infanoj tuj venas cent aliaj, ĉiuj promesante la ĝustan metodon. Tamen infanedukado ne okazas en laboratorio.

Ĝi dependas ankaŭ de tempo, mono, infanprizorgado, laborejo kaj de tio, ĉu la socio bonvenigas infanojn en publikaj lokoj. Neniu lerta frazo povas anstataŭi tiujn subtenojn. En la fundo, la franca disputo demandas ankaŭ ion pli vastan: ĉu infanoj devas adaptiĝi al la mondo de plenkreskuloj, aŭ ĉu la socio devas fari pli da loko por ili? Tiu demando ne solveblas per unu hejma regulo.

Do eble ne ekzistas unu perfekta maniero. Infanoj bezonas kaj empation kaj limojn. Gepatroj bezonas ne nur konsilojn, sed ankaŭ fidon al sia propra juĝo kaj rajton esti simple sufiĉe bonaj.