La Robothundo

Aŭskultu ĉi tiun lecionon en "Esperanto Stories" ĉe YouTube kaj Apple Podcasts.

En malgranda urbo loĝis juna knabo nomata Leo. Leo amis bestojn, sed li ne havis hundon, ĉar lia loĝejo estis tro malgranda. Ĉiutage li pensis pri hundo kaj revis promeni kun ĝi en la parko. Unu tagon, lia patrino diris: “Leo, mi havas surprizon por vi.” Sur la tablo estis skatolo, granda kaj griza.

Leo malfermis ĝin, kaj interne li vidis robothundon. La robothundo estis blua kaj blanka. Ĝi havis brilajn okulojn kaj metalan voston. Kiam Leo diris “Saluton”, la robothundo diris “Saluton, Leo” kaj svingis la voston.

Leo estis tre feliĉa. Li nomis la robothundon Runo. Runo povis marŝi, kuri, sidi kaj eĉ danci. Ĝi ankaŭ povis lerni novajn vortojn.

Ĉiutage Leo ludis kun Runo. Ili iris al la parko, kaj homoj haltis por rigardi. La infanoj ridetis, kaj la plenkreskuloj demandis pri la robothundo. Sed unu vesperon, Runo subite haltis.

Ĝi ne moviĝis kaj ne parolis. Leo sentis timon kaj malĝojon. “Runo, ĉu vi aŭdas min?” li demandis. Sed estis silento.

Leo prenis Runon kaj iris al la laborejo de sia patrino. Ŝi estis inĝeniero kaj laboris kun robotoj. Ŝi malfermis la robothundon kaj diris: “Ne timu. Ĝi nur bezonas energion.” Post kelkaj minutoj, Runo denove malfermis la okulojn.

Ĝi diris: “Mi revenis.” Leo ridetis kaj brakumis la robothundon. Tiu tago, Leo lernis ion gravan. Eĉ robotoj bezonas zorgon kaj tempon. Runo ne estis vera hundo, sed ĝi estis vera amiko.

Kaj Leo ne plu sentis sin sola.