05 Repelsteeltje

Er was eens een molenaar die altijd zei dat hij het beste meel maalde, dat zijn vrouw de lekkerste puddingen kookte en dat zijn kat op één dag duizend muizen kon vangen. De molenaar was een echte opschepper. En het hardst schepte hij op over zijn dochter Loesje. Op een dag kwam een bediende van de koning naar de molen om meel te halen voor de bakkerij van het paleis. De molenaar begon weer op te scheppen.

„Mijn dochter is niet alleen het mooiste, maar ook het handigste meisje van het land,” zei hij. „Ze is zo handig dat ze... eh... van stro gouddraad kan spinnen!”

De bediende wist dat de koning erg veel van goud hield. Daarom vertelde hij hem die avond wat de molenaar gezegd had.

„Onzin!” zei de koning. „Die molenaar is een opschepper. Laat zijn dochter maar eens naar het paleis komen.

Dan zullen we eens zien of ze gouddraad van stro kan spinnen.”

De volgende dag gingen er twee soldaten van de koning naar de molen om de dochter van de molenaar te halen. Loesje begreep niet waarom de koning haar wilde zien. Maar daar kwam ze al snel achter. De koning bracht haar naar een kamertje in de kelder van het paleis. Daar stonden een spinnewiel en een krukje.

En in een hoek van het kamertje lag een bos stro.

„Je vader zegt dat jij van stro gouddraad kunt spinnen,” zei de koning, „Ik wil dat je van dit stro gouddraad maakt voordat de zon ondergaat. Anders stop ik je vader in de gevangenis omdat hij een leugenaar is.” Loesje wilde vertellen dat haar vader opgeschept had, maar de koning luisterde niet. Hij ging weg en deed de deur op slot.

„Ik kan geen gouddraad van stro spinnen,” snikte Loesje. „Niemand kan dat”

„Ik kan het wel!” zei een stem.

Voor Loesje stond het gekste mannetje dat ze ooit gezien had. Hij was bijna net zo klein als een kabouter en hij had spitse oren, een rode neus, een snor met gekrulde punten en een lange baard. „Hoe doe je dat dan?” vroeg Loesje.

„Dat zeg ik niet,” zei het mannetje. „Maar wat krijg ik van je als ik gouddraad van die bos stro spin?”

“O, wat je maar wilt,” zei Loesje.

“Je mooie armband?” vroeg het mannetje.

„Ja, dat is goed,” zei Loesje. Het mannetje sprong op het krukje en begon te spinnen. Na een paar minuten had hij de hele bos stro veranderd in honderd spoelen gouddraad.

„Nu moet je mij je armband geven,” zei het mannetje.

Loesje gaf het mannetje haar armband bedankte hem.

„O, geen dank, het was een kleine moeite,” zei het mannetje en verdween.

De zon ging onder en de koning kwam het kamertje binnen. Hij kon zijn ogen niet geloven. Maar hij bedankte Loesje niet en sloot haar weer op in het kamertje.

De volgende dag bracht de koning Loesje in een grotere kamer. In de hoek lagen drie bossen stro. Ernaast stonden het spinnewiel en het krukje. „Spin van deze bossen stro vannacht gouddraad,” zei de koning. Hij ging weg en deed de deur op slot.

Loesje begon te huilen. „Wat moet ik doen?” snikte ze. „Kwam dat mannetje maar weer!”

„Maak je niet druk, hier ben ik al!”, zei het mannetje. Loesje was zo blij dat ze niets wist te zeggen.

„Wat krijg ik van je, als ik van deze bossen stro gouddraad spin?” vroeg het mannetje.

„O, wat je maar wilt,” zei Loesje.

„Je zilveren ring?”

„Ja, dat is goed,” zei Loesje.

Het mannetje sprong op het krukje en begon te spinnen. Nadat hij een paar uur gesponnen had, stonden er duizend spoelen gouddraad tegen de muur.

„Geef me nu je ring,” zei het mannetje.

Hij is van mijn moeder geweest, maar ik geef hem graag,” zei Loesje.

„Wel, het was een kleine moeite,” zei het mannetje en verdween.

Bij zonsopgang kwam de koning de kamer binnen. Toen hij al het goud zag, raakte hij erg opgewonden. De koning was gek op goud. Hij besloot Loesje niet eerder naar huis te laten gaan voordat ze hem tot de rijkste koning van de hele wereld had gemaakt.

De volgende morgen nam de koning Loesje mee naar de grootste kamer die ze ooit gezien had. Er lag een enorme hoop stro en in een hoek stond het spinnewiel. „Als je voor zonsondergang van al dit stro gouddraad spint, zal ik met je trouwen,” zei de koning. „Doe je het niet, dan sluit ik je voorgoed op!”

„0oo...,” huilde Loesje, „nu kan het mannetje me vast niet meer vinden.”

„Hier ben ik al,” riep het mannetje. „Wat krijg ik van je, als ik van al dit stro gouddraad spin en jij koningin wordt?”

O, wat je maar wilt,” zei Loesje, „maar ik heb niets meer om je te geven.”

„Ik bedenk wel iets,” zei het mannetje. Hij sprong op het krukje en begon razendsnel te spinnen. Net voordat de zon onderging, spon het mannetje de laatste draad. Hij had de hoop stro in honderdduizend spoelen gouddraad veranderd. Loesje bedankte het mannetje.

„Omdat ik je dit keer geholpen heb, moet je me je eerste kind geven,” zei het mannetje met een akelige lach. „Maar ik ben niet eens getrouwd,” huilde Loesje.

„Je zult gauw trouwen,” zei het mannetje. „En je zult een kind krijgen.”

Voor Loesje nog iets kon zeggen, was het mannetje verdwenen. Op dat ogenblik kwam de koning binnen. Hij keek zijn ogen uit.

„Geweldig... fantastisch!” zei hij.

„Alles wat je vader zei was waar. En ik zal met je trouwen!” Een week later werd de bruiloft gevierd. Loesje was zo gelukkig dat ze niet meer aan het mannetje dacht en aan wat ze hem beloofd had. Ook niet, toen ze een kindje kreeg.

Op een dag zat Loesje met haar kindje op schoot. Opeens stond het mannetje voor haar.

„Ik kom mijn beloning halen,” zei hij, „je eerste kind!”

“Nee, nee…,” huilde Loesje. „Je mag alles hebben... mijn kroon, mijn paleis, wat je maar wilt... maar niet mijn kind!”

„Dat dacht ik al,” zei het mannetje.

„Je wilt je belofte niet houden, maar je moet me je kind geven of... je moet mijn naam kunnen raden.”

„Je naam?” vroeg Loesje.

„Ja, mijn naam. Je mag zo vaak raden als je wilt, maar als je mijn naam binnen drie dagen niet geraden hebt, dan neem ik je kind mee.”

Voordat Loesje nog iets kon zeggen, was het mannetje verdwenen.

Koningin Loesje zond haar bedienden het land in om een lijst te maken van alle ongewone namen.

Zelf zocht ze in alle boeken uit de bibliotheek van het paleis. Opeens kwam het mannetje binnen.

„Is je naam Ferdinand of Balthasar of Engelbert of Isambard of Garamond of...?” vroeg Loesje.

„Nee, nee, nee!” zei het mannetje, „zo heet ik niet. Je zult wat beters moeten bedenken.”

Loesje ging nog een uur door met het opnoemen van namen, maar ze raadde de naam van het mannetje niet.

De volgende dag zocht. Loesje alle namen op die door dwergen werden gebruikt. Het mannetje kwam en Loesje vroeg: „Heet je Puntknie of Nachtvlieger of Spitsbaard of Langbeen... of”?

„Allemaal fout!” zei het mannetje.

Nadat de koningin twee uur lang namen had genoemd, zei hij „Je zult het morgen beter moeten doen, want dat is je laatste kans”.

De koningin kreeg tranen in haar ogen. Ze wist niet wat ze moest doen. Op dat ogenblik werd er op de deur geklopt. Het was een van haar bedienden.

„Ik ben in alle hoeken van het land geweest, majesteit,” zei hij. „En ik heb elke heks en elke tovenaar om hulp gevraagd. Maar niemand kon me helpen. Op het laatst was ik zo moe dat ik in een bos in slaap viel. Een tijdje later werd ik wakker. Tussen de bomen door zag ik een vuur branden. Ik sloop ernaartoe. Om het vuur danste een vreemd mannetje en hij zong telkens weer: „Niemand weet, niemand weet dat ik Repelsteeltje heet”.

De koningin straalde van blijdschap. Ze gaf haar trouwe bediende een gouden ring en dankte hem duizendmaal.

De volgende dag kwam het mannetje weer naar het paleis'. Hij droeg een mandje om het kind in mee te nemen.

„Raad m'n naam dan!” zei hij tegen de koningin en grijnsde gemeen. „Is je naam Mattheus of Marius of Louis of Johannes? Is je naam Willem of Peter of Nicolaas of Philip of...?” begon de koningin.

„Nee, nee, nee, geef het maar op,” zei het mannetje.

„Of Gerard of Steven of... REPELSTEELTJE?” vervolgde de koningin.

Het mannetje gaf een gil en stampte woedend op de grond. „Bedriegster!” schreeuwde hij. „Het is niet eerlijk!”

En hij stampvoette zo hard dat er een gat in de grond kwam. Repelsteeltje viel in het gat en niemand heeft hem ooit nog gezien.