Kafli 9

KAFLI IX

Ég held að hann hafi notast við hóp af villtum farfuglum til að flýja. Að morgni brottfararinnar tók hann vandlega til á plánetunni sinni. Hann sópaði virku eldfjöllin vel og vandlega. Það voru tvö virk eldfjöll þarna. Það var hentugt til að hita morgunmatinn sinn á morgnana. Þarna var líka eitt óvirkt eldfjall.

En eins og sagt er, „maður veit aldrei.“ Þannig að hann sópaði líka óvirka eldfjallið. Þegar búið er að sópa þau vel kraumar rólega í eldfjöllunum án þess að þau gjósi. Eldgosin eru eins og arineldar. Augljóslega erum við manneskjurnar of litlar til að sópa eldfjöllin á okkar Jörð. Þess vegna eru þau til svona mikilla vandræða.

Litli prinsinn fann fyrir depurð þegar hann reif síðan upp síðustu rætur baobab-trjánna. Hann hélt að hann þyrfti aldrei að koma aftur. En öll vinnan sem hann hafði svo oft áður unnið virtist svo auðveld þennan morgun. Og þegar hann vökvaði blómið í síðasta skiptið og bjóst til að setja hana í síðasta sinn undir skjól glerhjúpsins, fann hann fyrir löngun til að gráta.

-Vertu sæl, sagði hann við blómið.

En hún svaraði honum ekki.

-Vertu sæl, endurtók hann.

Blómið hóstaði, en það var ekki af því að það væri kvefað.

-Ég er búin að hegða mér heimskulega, sagði hún honum á endanum. Ég biðst afsökunar. Reyndu að vera hamingjusamur.

Það kom honum á óvart að hún skyldi ekki álasa honum. Hann stóð þarna alveg ringlaður, með glerhjúpinn í höndunum. Hann skildi ekki þessa mjúku ró sem var yfir henni.

-En jú, ég elska þig, sagði blómið honum. Þú vissir það bara ekki og það var mér að kenna. Það skiptir ekki máli. En þú varst jafn vitlaus og ég. Reyndu að vera hamingjusamur... Láttu glerhjúpinn eiga sig. Ég vil hann ekki lengur.

-En vindurinn...

-Mér er ekkert það kalt... Ferskur næturvindurinn gerir mér bara gott. Ég er þegar allt kemur til alls blóm.

-En villidýrin...

-Ég verð að geta þolað tvær eða þrjár lirfur ef ég á að fá að kynnast fiðrildum. Ég held að þau séu virkilega fögur. Hver á annars að heimsækja mig? Þú verður langt í burtu. Og í sambandi við stóru villidýrin, þá hef ég ekki áhyggjur af þeim. Ég er með mínar eigin klær.

Og hún sýndi einfeldningslega þyrnana sína fjóra. Svo bætti hún við:

-Ekki hanga svona hérna, það er bara pirrandi. Þú ákvaðst að fara. Farðu þá.

Af því að hún vildi ekki að hann sæi hana gráta. Hún var mjög stolt lítið blóm...